Maandag 03/08/2020

OpinieJad A Zeitouni

Adil was geen slachtoffer van ‘een virus dat niet discrimineert’, maar toch een slachtoffer

Jad A ZeitouniBeeld rv

Jad A Zeitouni (27) is rechtenstudent, jongerenadviseur bij de Vlaamse Jeugdraad en Vicevoorzitter van de Jongerenhumanisten Internationaal.

“Jad, il se passe un truc à Clemenceau, tu viens?” Afgelopen zaterdagmiddag, net toen de veelbesproken ‘rellen’ in Kuregem zouden beginnen, ontving ik dit bericht. Ik zat thuis, met koorts, in isolement te werken aan een essay. De zender van het bericht en ik zijn samen opgegroeid, maar hebben elkaar al minstens een jaar niet gezien. Op zaterdag waren we wel dichtbij: hij was een paar straten van mijn huis aan het demonstreren. Voor Adil, de negentienjarige Brusselse jongen die twee dagen ervoor overleed door een politieachtervolging. Voor mensen als wij, die al heel ons leven net iets vaker het doelwit zijn geweest van politiecontroles. Voor stemmen die de media nooit aan bod laten.

De ‘rel’ loopt uit de hand en de media zijn er onmiddellijk bij met een ongenuanceerde berichtgeving: ‘Brusselse jongeren rellen weer!’ Met een ondertoon: ‘Zelfs in tijden van Corona en solidariteit!’ Ondertoon die veel zachter is wanneer het gaat om - witte - groepen die voor Pasen ijsjes gaan eten. Maar het is geen zwart-witverhaal. Sommige politieagenten zetten zich in voor jongeren in complexe situaties, sommige jongeren hebben alle respect voor de politie. Sommige jongeren zijn pacifisten in hart en ziel, anderen relschoppers zonder tranen voor Adil.

De reacties komen van overal: een straatwerker vertelt over Adil’s vrijwilligerswerk en over de gebroken harten van die arme kinderen. Columnisten hebben het over structuren, politiegeweld,... Ministers spreken zich uit tegen elke vorm van geweld, en “zeker niet tegen de politie”. “En zeker niet door de politie,” voegt schrijfster en juriste Yousra Benfquih toe in een opiniestuk in De Morgen. Woorden die eindelijk het taboe breken. Maar de Brusselse jongeren zelf hoor je nergens. Alleen via observatoren, straathoekwerkers, journalisten, mensen wiens job het is om ‘op ontdekkingstocht naar “de wijken” te gaan’. Maar net de jongeren weten het: Adil is geen geïsoleerd geval. Hij is maar één van de slachtoffers van de maatregelen tegen coronavirus.

Dat de corona-maatregelen mensen in complexe situaties disproportioneel raakt, beseft bijna iedereen: mensen met psychische problemen, jongeren die met zes in een tweekamerappartement wonen, of met een gewelddadige ouder, vrouwen met een gewelddadige partner, jongeren die nu enkel en alleen fulltime mantelzorgers zijn. Maar ook bij dat groeiend besef heerst een vies relativisme: het zijn “tijdelijke maatregelen, die niemand wil, maar noodzakelijk zijn”. Maar de gevolgen van die maatregelen zijn niet tijdelijk en zullen voor sommige lagen van onze maatschappij schadelijker zijn dan het virus zelf.

De maatregelen zijn er vooral om de risicogroepen te helpen. En dat is goed, maar waarom trekt men die redenering niet door naar de groepen voor wie de maatregelen juist een risico vormen? De jongeren die geen veilige plek hebben? Voor wie zelfs de straten een gevaar zijn geworden? Hoe zal deze periode voor hen zijn en hoe komen zij eruit? Offeren we hen wél op?

De GAS-boetes alleen tonen de ongelijkheid aan. Ze zijn bedoeld als een zachte tik om iedereen de maatregelen te laten volgen voor het welzijn van de maatschappij. Maar voor de inner city kid die al in armoede leeft, wiens studentenjob of interimjob nu ook weg is, is zo’n boete niet zacht. Het is slechts grond voor nachtmerries. De meer geprivilegieerde jongeren zijn niet even bang. Waarom zouden ze?Deze opgeofferde gehate generatie zal zich in een nog fragielere situatie bevinden, wanneer het leven weer verder moet in de nasleep van Corona. En zij weten dat zelf ook. Ze voelen dat ze een hogere prijs betalen, dat agenten en leerkrachten vaker en sneller naar hen kijken wanneer ze een schuldige zoeken. Die frustratie uit zich. En wat is het enige antwoord op die frustratie? Het enige signaal dat werkelijk tot bij Brusselse jongeren geraakt? “Weg met die jongeren.”

Adil is er nu niet meer. Een jonge Brusselaar, negentien jaar met heel zijn leven voor zich. Hij was geen slachtoffer van ‘een virus dat niet discrimineert’, maar toch een slachtoffer: want ook in corona tijden worden Brusselse jongeren door politie, media en maatschappij geprofileerd. Dat wist hij, dat voelde hij, daar ben ik zeker van, net als ik, net als mijn vriend die mij zaterdag voor het eerst na een jaar stuurde, net als Mehdi die deze zomer in gelijkaardige omstandigheden overleed, net als elk van mijn Brusselse broeders. Ook wanneer we dan op straat komen, wil niemand ons horen of zien.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234