Maandag 30/11/2020

OpinieFrank Heinen

Aan alle profrenners (en hun ploegen): het is genoeg

Frank HeinenBeeld DM

Frank Heinen is columnist. Een versie van deze column verscheen al in HP/De Tijd.

Aan alle profrenners (en aan hun ploegen),

Zaterdag, toen Remco Evenepoel in een ravijn verdween, en er een kort moment niemand op de wereld was die wist of we hem ooit nog levend zouden terugzien, dacht ik: het is genoeg. Te veel te snel achter elkaar. En toen wist ik nog niet eens van die afdaling in de Dauphiné, vol grind, en gaten en afval waarop met Kruijswijk en Buchmann twee podiumkandidaten voor de Tour onderuit gleden en moesten opgeven.

Kruijswijk en Buchmann behoren tot de absolute top van de sport, ze nemen verantwoordelijkheid voor ieder detail waarvoor ze verantwoordelijkheid kunnen nemen. Van Kruijswijk is bekend dat hij elke meter training afwerkt die hem wordt opgedragen, en dat hij zijn dieet naleeft als een huisarts op leeftijd het coronaprotocol. Hun leven staat in het teken van die ene wedstrijd waarvan ze weten dat de kans nihil is dat ze hem ooit zullen winnen. En dan, twee weken vóór de Tour, kletteren ze onderuit op een stuk parkoers waar je met goed fatsoen geen mensen op fietsen in wedstrijdverband overheen kunt sturen, nota bene in een koers georganiseerd door de Tourorganisatie. Het is alsof NASA tegen zijn astronauten zegt, op de ochtend van hun vertrek naar de maan: “We zijn we vergeten eten te halen, dus jullie moeten onderweg zelf maar wat regelen. Wel goed het bonnetje bewaren alsjeblieft.”

Toen Evenepoel zaterdag viel, wist ik nog niet dat Maximilian Schachmann een halfuur later in de straten van Como van de sokken zou worden gereden door een dame die per ongeluk op het parkoers was beland. Voor de duidelijkheid: Schachmann reed op dat moment in vijfde positie, en het incident vond niet plaats in de Ronde van Halvegaregast maar in de Ronde van Lombardije, een ‘monument’, een van de grootste eendaagse evenementen van de sport. Evenepoels val was vermoedelijk een combinatie van overmoed, spanning, vermoeidheid en een stuurfout, en dus niet direct de schuld van de organisatie, maar dat wil niet zeggen dat een hoop ellende bespaard had kunnen worden als er op die plek een kussen of een net of een baal stro was neergezet. Schachmann brak zijn sleutelbeen, maar voor hetzelfde geld had de verwarde chauffeuse hem doodgereden.

Na afloop van die rit in de Dauphiné zaterdag klonken er wat losse protestkreten van ervaren krachten. Tom Dumoulin noemde het ‘volslagen belachelijk’, André Greipel wijdde er een paar tweets aan en Nicholas Roche wees op de zondagetappe, die zou starten met een afdaling van dertien kilometer. Dat was het wel.

De crash van Remco Evenepoel in de Ronde van Lombardije.Beeld Photo News

Nog maar een paar dagen terug schreef jullie vakbond, de CPA, een brief aan de UCI over de gebrekkige veiligheidsmaatregelen. Dat was naar aanleiding van de val van Fabio Jakobsen, inmiddels alweer een paar doodsmakken-die-voorkomen-hadden-kunnen-worden geleden. In dat soort brieven vallen altijd dezelfde woorden: om de tafel zitten, visie kweken, commissies, inspraakorganen enzovoort. Constructieve, verstandige maar ook tijdrovende en bureaucratische voorstellen. Het is niet omdat er vruchtbare gesprekken worden gepland dat er niet vanmiddag nog een van jullie te pletter kan vallen op een ongeschikt parkoers.

Wielrennen is altijd een gevaarlijke sport geweest. En de grens tussen heroïek en poging tot indirecte mishandeling is dun, maar soms moet je je realiseren dat ie al een tijde geleden overschreden is. De sport heeft een ambivalente verhouding met pijn. Pijn is een teken van beroepsernst. Het cliché dat een voetballer die valt om zijn moeder roept, terwijl een wielrenner om zijn fiets roept, heeft echter ook een duistere kant: wielrenners zijn geen zeurpieten, maar ze nemen misschien ook wel onvoldoende hun eigen grenzen in acht. Wie onverantwoorde parkoersen onverantwoorde parkoersen noemt, is een bangebroek. Wie gevaar ziet, is ongeschikt. Die houding is een lelijk fossiel uit mooie tijden.

Inmiddels waait er al jaren een andere wind: jullie worden om de haverklap gecontroleerd, moeten invullen waar op de wereld je je op welk moment bevinden en jullie privacy wordt met voeten getreden. Het is goed voor de sport, voor de geloofwaardigheid waar tv-zenders, publiek en sponsors zo aan hechten, en, hopelijk, voor jullie gezondheid.

Waarom zou je nu dan moeten wachten tot bonden, commissies en organisaties talloze vergaderingen verder zijn, waarom moeten jullie wachten op een volgende keer dat een collega uit beeld verdwijnt, zonder te weten of en hoe hij weer tevoorschijn komt?

Het is niet jullie verantwoordelijkheid, maar het is wel jullie sport. Het zijn jullie lichamen, jullie levens. Stop zodra je het niet meer zitten.

Stop, en vertel aan wie het maar horen wil waarom je stopte.

Stop, ook als er prestige en punten op het spel staan.

Stop, tot je je niet meer gedwongen voelt niet te stoppen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234