Zondag 25/07/2021
Jana Antonissen. Beeld DM/Bart Hebben
Jana Antonissen.Beeld DM/Bart Hebben

ColumnJana Antonissen

3,5 procent van de bevolking mobiliseren: dat zou volstaan om het systeem te veranderen

Jana Antonissen is journalist. Haar column verschijnt wekelijks.

Het is een bedrukkend grauwe zomerdag. Coronabesmettingen swingen de pan uit en de EU heeft net een groene clusterbom aan nieuwe wetsvoorstellen rond het klimaat gedropt. Ik zou kunnen schrijven dat ik geheel CO2-vriendelijk met de trein naar Nederland ben afgezakt, maar niet in het bezit zijnde van een rijbewijs zou ik mezelf daarmee toch te veel eer aandoen. Nog nazinderend van een lang interview over de mogelijkheden en morele implicaties van een eindeloos bewustzijn, bezoek ik een vriendin. Op het terras van een brasserie bestellen we elk een overdadige cocktail die meer op een vloeibaar, met vodka geïnfuseerd dessert dan op een drankje lijkt. We besluiten dat hier bitterballen bij horen, en misschien ook friet.

“De vega bitterballen of de normale?”, vraagt de serveerster, hoewel mijn vinger nog steeds die laatste optie op de menukaart aanwijst. We wisselen kort een blik uit. “De normale?”, antwoordt mijn vriendin ietwat beschroomd. Zouden bitterballen echt uit verwerkte rattenstaarten bestaan, vraag ik me weinig geëngageerd af.

Eenmaal thuis blijkt dat de huisgenoten van mijn vriendin een vegetarische buffettafel voorbereid hebben. Hoewel alles er bijzonder voedzaam en spijsverteringvriendelijk uitziet, zit mijn broekband ondertussen te strak om nog te kunnen eten. Ik had mijn door bitterballen opgeblazen buik als metafoor voor mijn slome klimaatbewustzijn kunnen zien, maar dat deed ik niet.

Een van de huisgenoten blijkt voor Extinction Rebellion te werken. Ik vraag hem of het extreem apocalyptische toekomstbeeld dat geschetst werd in het onlangs gelekte rapport van het Klimaatpanel (IPCC) betekent dat het eigenlijk al te laat is om het tij nog te keren. “Ja”, zegt hij, “maar dat is geen excuus om niets te doen.”

“Als je één individueel CO2-verlagend advies kan geven, wat raad je dan aan?”, vraag ik hem. Vegetarisch eten, veganistisch? Of toch beter stoppen met vliegen? “Rebelleren,” klinkt het vastberaden, “en het liefst zo radicaal mogelijk, want dat is het meest effectief om het systeem om te gooien.” Hij denkt even na, grijnst dan vervaarlijk. “En van mij mag daar best wat geweld bij gebruikt worden.”

“De baas van Shell omleggen?” opper ik. “Nee, geen geweld tegen mensen”, verduidelijkt hij, “beter een oliepijp opblazen.” Bij Extinction Rebellion hebben ze berekend dat het mobiliseren van 3,5 procent van de bevolking volstaat om een systeemverandering te bewerkstelligen. Dat lijkt weinig, ware het niet dat er bijna acht miljard mensen op aarde rondlopen.

“Hebben jullie al van de Voluntary Human Extinction Movement gehoord?”, vraagt een andere tafelgenoot. “Zij moedigen mensen aan zichzelf vreedzaam af te schaffen door geen kinderen meer te krijgen. Zo zou de biosfeer zichzelf kunnen herstellen.”

Op de wc overdenk ik al deze drastisch dringende vraagstukken. Dan zie ik de sierlijke letters die in rode verf op het badkamerkastje geschilderd zijn.

Tandenborstel liefde shampoo hoop.

Een dadaïstisch gedicht voor dramatische tijden.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234