Woensdag 22/05/2019

Opinie

1 mei 2049, brief uit de toekomst: wie de wereld wil verbeteren, moet te vroeg gelijk hebben

Archiefbeeld van 1 meistoet in Antwerpen vorig jaar. Beeld Tim Dirven

Conner Rousseau (26 jaar) is sp.a-lijsttrekker Vlaams Parlement Oost-Vlaanderen. 

Journalisten spraken van “een nieuwe generatie” en zelfs “een kantelpunt in de geschiedenis”. Het was 1 mei 2019. De verwachtingen lagen hoog, want we waren kwaad over de gang van zaken. Razend zelfs over de stilstand en het gebrek aan geloof in de toekomst. De oplossingen waren nochtans voorhanden. Vandaag, 30 jaar later, zijn ze de evidentie zelve. Maar toen niet, omdat niemand ‘de ballen’ had om ermee door te gaan.

‘Sterft gij oude vormen en gedachten.’ Ook toen, in 2019, ging 1 mei nochtans over de kracht van solidariteit, over vooruitgang voor iedereen en over vernieuwing. Maar onzekerheden stapelden zich op. Mensen in dit land zaten met zorgen en vooral veel vragen. “Tot wanneer moeten we nu werken? Zal er nog een goed pensioen zijn als ik mijn hele leven werk en bijdraag? Dat klimaat redden, dat moeten we doen, maar hoeveel gaat mij dat kosten? Gaan wij nu écht de eerste generatie zijn die het slechter zal hebben dan onze ouders?” Allemaal vragen waar de politiek maar geen antwoorden op gaf.

Conner Rousseau Beeld rv

De oude garde, vastgeroeste politici, werd dan ook in het defensief gedreven door een golf van agressieve, rechtse, populisten. Die wilden van ons land een nationaal openluchtmuseum maken, waarin we enkel nog keken naar hoe het ‘vroeger altijd beter was’. De toekomst opnieuw omarmen – met solidariteit als recept voor vooruitgang voor iedereen – vonden ze maar niks.

In 2019 konden mensen zich amper inbeelden dat kinderen een eeuw vroeger nog moesten gaan werken. Vandaag, 1 mei 2049, kunnen we ons amper inbeelden dat die rechtse populisten van toen ongelijkheid niet per se een probleem vonden. 30 jaar geleden was de samenleving er dan ook één met fast passes. Steeds meer werkenden, die hun entreegeld netjes betaald hadden, moesten altijd maar langer wachten voor ze een attractie op mochten. Maar niet iedereen moest lang aanschuiven. Neen, wie geld genoeg had, kon zo’n fast pass gewoon kopen en voorsteken.

Nieuwe strijd

Tot een nieuwe wind steeds heviger begon te waaien. Het was een nieuwe generatie die zich weigerde neer te leggen bij die oneerlijkheid. En vooral niet bij dat verstikkende status quo, waarin een elite en hun vriendjes zich uitvoerig zelf bedienden en steeds minder wilden delen. Precies op 1 mei 2019 staken die nieuwe politici het vuur aan de lont om die destructieve golf van individualisme en verdeeldheid definitief te stoppen. Een nieuwe strijd was geboren. Een strijd die niet alleen het geloof in ‘een politiek van oplossingen’ moest herstellen, maar ook een strijd die werken weer moest doen lonen, omdat mensen opnieuw van alles wilden opbouwen. Een strijd die mensen zekerheid wou geven, omdat zekerheid het begin is van alle hoop.

We sloegen de handen in elkaar. Overtuigd dat vooruitgang, voor iedereen, wél haalbaar en betaalbaar was. Door die nieuwe wind brak het verzet tegen de schoonheid van solidariteit en groeide opnieuw het besef dat wanneer werknemers en gezinnen sterk zijn, ook de economie en het land sterk zijn. We werden afgeschilderd als koppigaards, maar zoals elke omwenteling in de geschiedenis ging ook deze gepaard met lef, durf en de moed van de overtuiging. De next generation riep het out and loud en slaagde erin het heersende pessimisme te keren.

Doorgezet

En kijk nu. Hier zit ik dan, op de de hogesnelheidstrein tussen Brussel en Gent, een rit die nog geen 10 minuten duurt. Het leven in 2049 is goed. Inkomen uit werk en vermogen worden gelijk belast; wie zorg nodig heeft, krijgt die meteen, want wachtlijsten zijn er niet meer; wie heel zijn leven werkt, heeft een goed pensioen; we zijn ook klimaatneutraal, omdat de overheid al onze huizen isoleerde en de kosten niet afschoof op de gewone werkmens; ’s nachts rijden er nu ook treinen en bussen en trams zijn er in overvloed. Jongeren mogen er zelfs gratis op. En in plaats van op het eind van de maand telkens te moeten rekenen, kijken mensen nu met trots op wat ze aan het opbouwen zijn in hun leven.

Een leven zonder zekerheid. Vandaag kunnen we ons dat amper inbeelden. Maar toen al wisten wij, de nieuwe generatie, dat wie de wereld wil verbeteren, te vroeg gelijk moet hebben. Ik ben blij dat we hebben doorgezet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.