Dinsdag 21/01/2020

Lust en liefde Interview

‘Zonder elkaar ooit te hebben gezien, ontwikkelden we een grote liefde voor elkaar’

Godelieve: ‘Hij schreef over zijn bestaan aan boord, het maandenlange varen zonder een haven aan te doen.’ Beeld rv

Het zat Godelieve niet mee in het leven. Al vanaf haar 16de droomde ze van een toekomst met haar Filippijnse pennenvriend, maar om god weet welke reden kwam het daar nooit van. Nu is ze 61 en gaat het toch gebeuren. Dat ze inmiddels getrouwd en zelfs grootmoeder is, kan de euforie amper temperen. 

In mijn katholieke omgeving was het niet eenvoudig om jongens te leren kennen en wat te rommelen en te experimenteren, dus projecteerde ik als 16-jarige alle liefde die ik in mij had op mijn correspondentievriend Philip uit de Filippijnen: een knappe zeeman met het uiterlijk van de koning van Siam. Ik hoefde maar een paar keer per week naar de brievenbus te rennen of ik werd deelgenoot van een mannenwereld die ik daarvoor niet kende. Hij was even oud als ik en gaan varen om het regime van Marcos te ontvluchten. Hij schreef over zijn bestaan aan boord, het maandenlange varen zonder een haven aan te doen. Zijn brieven werden op zee gepost, maar hadden toch een geruststellende regelmaat. En ik schreef met diezelfde ijzeren regelmaat terug.

“Wij waren elkaars enige vertrouwelingen: ik, het meisje uit het Vlaamse gezin waar over gevoelens nooit gesproken werd, en hij, de jongen op zee zonder familie en vrienden. Zonder elkaar ooit te hebben gezien – we hadden elkaars adressen via school – ontwikkelden we een grote liefde voor elkaar. Foto’s van hem had ik amper, alleen die prachtige foto waarop hij poseerde in zijn matrozenpak. Wel stuurde hij soms cassettebandjes waarop ik zijn diepe stem kon horen zeggen dat hij naar me verlangde. I will always love you, you will always be the first.

Nooit seks

“Op een dag kwam een bericht: bij wijze van grote uitzondering zou hun schip Europa aandoen, we konden elkaar zien in de haven van Bremen. Hij stuurde me in dat priegelende geliefde handschrift de beschrijving van de kaai waar ze zouden aanleggen, ik zocht uit hoe ik er moest komen, maar vlak voor ik het huis uitging kwam een nieuwe brief: ze waren eerder aangekomen dan verwacht, en zaten alweer op zee.

“Een tweede mogelijkheid deed zich een jaar later voor, maar dit keer was er een defect aan het schip, zodat het niet naar Antwerpen voer maar uitweek naar Rotterdam. Ik herinner me hoe ik ’s avonds om elf uur werd gebeld, de verbinding kraakte, ik hoorde zijn stem, huilend. Hij zei hoe vreselijk hij het vond dat we elkaar alweer gemist hadden, hoe kon het dat het maar nooit lukte elkaar ook maar één keer te omhelzen? Hij was zo verdrietig dat de kapitein medelijden had gekregen en hem toestemming had gegeven om met de noodtelefoon te bellen.

“Ook in de jaren die volgden, kwam die ontmoeting er niet. Het leven stond natuurlijk niet stil. Uit liefdesverdriet ben ik op mijn 21ste getrouwd met een goede vriend van wie ik heb leren houden, maar een grote liefde is hij nooit geworden. Philip en ik raakten elkaar uit het oog, en nadat mijn eerste huwelijk strandde, trouwde ik later weer met een ander op eenzelfde soort basis. Ik geloof niet dat ik mijn man tekort doe als ik zeg dat wij elkaar erg appre­ciëren en vertrouwd zijn met elkaar als goede vrienden. Seks hebben we nooit. Iets waarmee ik me heb verzoend.

“En toen ineens belde mijn moeder: je raadt nooit van wie ik hier een brief vasthoud. Philip had zijn brief, de eerste in jaren, gestuurd naar ons oude adres, en zij had die doorgestuurd gekregen. Het leven had hem niet gespaard. Zijn vrouw was gestorven bij de bevalling van hun tweede dochter. Al die tijd had hij als Filippijnse zeeman zelf voor zijn twee dochters gezorgd en als hij op zee zat verbleven ze bij zijn moeder. Nu waren ze volwassen en hadden gestudeerd waarmee zijn levensmissie was geslaagd. Nog even en hij zou klaar zijn met werken.

Geen pubertoestanden

“Na zoveel decennia waren er ineens volop nieuwe mogelijkheden om contact met elkaar te hebben. We begonnen te appen, stuurden emails. FaceTime kwam en we konden elkaar voor het eerst sprekend zien. Meer dan ooit maakten we deel uit van elkaars leven. Soms stuurden we elkaar meerdere berichten per dag. We lieten weten wat we aten, wat we gingen doen, waar we ons zorgen over maakten. Hij liet weten naar België te willen komen, een ziekte belemmerde dat. En andersom maakte mijn evenwichtsstoornis dat ik niet kon vliegen.

“Maar nu gaat het er dan toch van komen. Twee weken geleden schreef hij: ‘Ik kom naar je toe en ik kom voor langere tijd’. Er is nog geen vaste datum, maar zijn bezoek zal niet later dan het voorjaar plaatsvinden. Ik heb hem laten beloven dat hij hier in huis komt logeren, en hem verzekerd dat ik hem ga doodknuffelen. Eindelijk, voor het eerst in meer dan 40 jaar. Uiteraard ben ik getrouwd en ik zal van mijn affectie geen uitgebreid schouwspel maken, maar valt er een kus dan valt er een kus. Het worden geen pubertoestanden. Ik ben 61, moeder, grootmoeder, ­pleegmoeder. Ik hoor weleens mensen praten over seks en opgewonden bedscènes, maar bij mij is het leven wat dat betreft aan me voorbijgegaan. Ik heb uiteraard seks gehad, maar er in relatie tot mijn echtgenoten nooit naar gehunkerd. Heb geduld, schreef Philip jaar na jaar, weet dat we ooit samen zullen komen. En toch liep het elke keer mis. Wat maakt dat in het ene leven alles lijkt te lukken en het mijne door pech geslagen is? Wat er ook gebeurt straks, een bestaan met zijn tweeën zoals dat waar we op ons 20ste van droomden, is uitgesloten. Opnieuw beginnen kan niet. Dat maakt de vreugde straks niet minder, hooguit milder.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234