Zaterdag 14/12/2019

Reizen Minsk

Zes redenen waarom Minsk, de Wit-Russische hoofdstad, weer kleur krijgt

Graffiti-artiesten laten de laatste restjes grijsheid verdwijnen met torenhoge werken. Beeld rv

Sinds kort heb je geen visum meer nodig om Wit-Rusland te bezoeken. In hoofdstad Minsk worden de laatste resten grijsheid met uitbundige kleuren weggeschilderd. Zes redenen waarom je hier een verrassende citytrip beleeft.

Reden 1: Je reist nu visumvrij

De Wit-Russische regering doet er alles aan om buitenlandse bezoekers te trekken. Was een visum tot voor kort verplicht, kun je nu een hele maand visumvrij in het land verblijven, mits je in- en uitreist via de luchthaven van Minsk. Vliegen op de hoofdstad is sowieso een belevenis: naast het vliegveld wordt het reusachtige China-Belarus Industrial Park uit de grond gestampt, een industrie- en overslagterrein vanwaaruit de Chinezen de Europese markt gaan bestormen. Overigens is het geen probleem om per trein, bus of auto de grens te passeren, maar dan moet je wèl een visum regelen.

Reden 2: Het Sovjet-erfgoed

Het eerste dat opvalt in Minsk is de weelde aan Sovjet-erfgoed. Die tref je elders in Oost-Europa niet in deze mate aan. Brede straten, groene parken en een strenge Lenin die geposteerd staat voor de ‘Opperste Sovjet’, ofwel het Wit-Russische parlement. President Aleksandr Loekasjenko – al een kwarteeuw aan de macht – heeft de ‘sterke staat’ nooit willen opgeven. Het symbool daarvan is het Paleis van de Republiek, een gebouw als een vierkant blok marmer met pilaren in het hart van de stad, dat onder zijn leiding werd gebouwd. Hier vinden officiële bijeenkomsten, vieringen en concerten plaats waar de president acte de présence geeft, het liefst in gezelschap van zijn 15-jarige zoon Kolja die hij als zijn opvolger ziet.

De imposante Nationale Bibliotheek. Beeld Alamy Stock Photo

Reden 3: De Architectuur

Het stadscentrum van het 1.000 jaar oude Minsk is dankzij een ­roerige 20ste eeuw een allegaartje van bouwstijlen: oud, nieuw, Sovjet galore en typisch Midden-Europees pleisterwerk. Het riviertje de Svislatsj kronkelt er onverstoorbaar langs. Het doet wat aan de Spree in Berlijn denken; in het ­centrum verbreedt het water zich tot een meer waarop je kunt waterfietsen. Aan de oevers zijn de Kathedraal van de Heilige Geest – met de mis in Oudslavisch – en het Opera­theater hoogtepunten.

Als je wilt zien hoe de stad zich ontwikkelt, neem je het beste de metro naar het bolvormige glazen monster met daarin de Nationale Bibliotheek. Met een lift ga je 75 meter de hoogte in. Vanaf het dak heb je zicht op vier reusachtige mozaïeken aan de overkant van de allee, die als ensemble ‘de ­oostpoort van Minsk’ worden genoemd: zij verbeelden Minsk als de stad van bouwkunst en strijdvaardigheid, wetenschap en ­cultuur. Aan de westkant woekert de stad voort, met futuristische hoogbouw en winkelpaleizen.

Reden 4: Al die cocktailbars

Speciale aandacht verdient de ­­barcultuur van Minsk. Nee, jonge Wit-Russen drinken geen goedkope wodka meer. Liever gaan ze met hun vrienden of geliefden naar de cocktailbar, waar ze zich te goed doen aan knap gemixte en prachtig ogende drankjes, bereid met onverwachte ingrediënten. Vooral in de Zibitskaja-straat, in het oude stadscentrum, word je op je ­wenken bediend: elk jaar opent hier een handvol nieuwe bars de deuren.

In El Pushka, een knus café met eikenhouten bar waarachter fleswerk glimt, mixt bartender Anton lokale lekkernijen zoals zonnebloempitten, mierikswortel, dille en berkensap met alcohol. Nog spannender is het om op zoek te gaan naar de ‘speakeasy’, een spannend woord voor ‘fluisterbar’. Tijdens de Amerikaanse drooglegging in de jaren 20 werd alcohol uitsluitend geschonken op geheime plekken, en het is onder cocktailbars, ook in Minsk, een hype te spelen met het imago van moeilijk vindbaar en dus exclusief.

Zoek bijvoorbeeld op een van de donkere binnenplaatsen naar Embargo. Als je er binnen bent, tref je een dampende huiskamer aan waar twintigers en dertigers op hun gemakje met elkaar zitten te keuvelen.

Vertel barman Alexander je smaak en hij bereidt het drankje dat je ­lekker vindt. Schuif aan, maar mijd politiek in het gesprek: niet omdat Wit-Russen ergens bang voor zijn, maar vooral omdat ze meer ­geïnteresseerd zijn in jou. In Minsk ben je als bezoeker immers nog uniek.

Overal in de stad bots je op streetart. Beeld getty

Reden 5: De Oktoberstraat

Het grootste feest is in de Oktoberstraat. Hoewel, ’s morgens heerst op dit industrieterrein ­achter het Dinamostadion vooral de bedrijvigheid van de wodka-­distilleerderij Kristall, en moet je oppassen voor de vrachtwagentjes die af- en aanrijden naar de ­meubelmakerij.

Een paar uur later komen de vele ict’ers en programmeurs lunchen bij de foodtrucks op de stoep, waar ze moeiteloos mengen met fabrieksarbeiders die er een sigaret opsteken. ’s Avonds breekt in de clubs tussen de kantoren het nachtleven los. Maar pas in juli wordt het echt interessant. Dan vindt in deze straat het urban art festival ‘Vulica Brasil’ plaats. De straat wordt omgetoverd in een tropische kleurenpracht met podia waar internationale dj’s en muzikanten avond na avond optreden. Graffiti-artiesten gaan los op de metershoge fabrieksmuren, waar ze resoluut afrekenen met de ­laatste restjes grijsheid van Minsk: hun kunstwerken zijn permanent te bewonderen in de wijk. De ­laatste twee dagen en nachten gaat het feest non-stop door en is de straat volledig autovrij.

Reden 6: De markthal

Boodschappen doen? Minsk beschikt over een van de mooiste en grootste markthallen van Oost-Europa: Komarovski Rinok. Onder een stijlvolle glazen overkapping vind je de producten van het ­seizoen: in juni de aardbeien, in juli de honing, in augustus de ­pruimen, in september de appels en in oktober de walnoten. De marktvrouwen zijn gehuld in ­klassieke blauwe schorten met gele boord, en prijzen vol trots hun vlees, fruit en melk aan dat vers vanuit de provincie wordt ­geleverd.

De rivier Svislatsj kronkelt zich een weg doorheen het stadscentrum. Beeld Getty Images/EyeEm
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234