Maandag 09/12/2019

De naam van de vader

Yves Huts, zoon van: "Ik heb 'papake' niet nodig gehad om te slagen"

Yves Huts Beeld Karel Duerinckx

Tien jaar lang reisde Yves Huts (37) als bassist van metalband Epica de wereld rond, vandaag werkt hij net als de rest van het gezin bij Katoen Natie, de logistieke multinational die vader leidt. Vroeger een boerengeslacht, vandaag behoren de Hutsen tot de rijkste Belgen. "Net zoals een boer zijn land moet bewerken, moeten wij ondernemen."

Daags voor onze afspraak duikt de naam van Fernand Huts op in de zogeheten Bahama Leaks, het wereldwijde gegevenslek over alweer een belastingparadijs in de Atlantische Oceaan. 'Topman Katoen Natie strijkt miljoenen op dankzij belastingconstructies', koppen de kranten.

Even ben ik bang dat Yves Huts (37) ons interview in het Antwerpse hoofdkwartier van Katoen Natie zal afzeggen, maar die vrees blijkt ongegrond. Het antwoord op de aantijgingen bevindt zich aan de balie bij de receptioniste. Naast een schaaltje met chocolaatjes voor de verjaardag van ene Joeri - 'Neem!!' gebiedt het bijbehorende briefje - ligt daar een keurig uitgeknipt krantenartikel: 'Fernand Huts wuift verdachtmakingen Bahama Leaks weg.'

In een nog niet zo ver verleden toerde Yves Huts rond de wereld met de bekende metalband Epica, vandaag beheert hij de private equity- en vastgoedvennootschappen van het familiebedrijf. De lange, wilde haren en het zwarte onderlijfje van toen hebben plaatsgemaakt voor een korte coupe, met voldoende gel naar achteren gestreken, en een kreukloos lichtblauw hemd.

Yves leidt me door de bonte verzameling van moderne en hedendaagse Latijns-Amerikaanse kunst in de hal van de Antwerpse headquARTers van Katoen Natie naar het bedrijfsrestaurant. Geen kantine met dienbladen waarop praktische maaltijden uit de grootkeuken liggen te zweten, maar een barok salon dat niet had misstaan in het kasteel van Versailles. Hier dineert Katoen Natie met haar belangrijke klanten, al dan niet fiscaal aftrekbaar.

Beeld Karel Duerinckx

Vind je het vervelend dat je vader vandaag overal wordt opgevoerd als de grote belastingontduiker?

Yves Huts: "Er wordt van alles geïnsinueerd, maar naar mijn weten heeft mijn vader altijd binnen de lijnen van de wet gekleurd. Die beweringen over belastingconstructies en -ontduiking missen elke grond van bewijs. Maar voor meer informatie moet je bij hem aankloppen, ik weet te weinig over die zaak om er uitspraken over te doen."

Is je vader erg aangedaan door die insinuaties?

"Ik heb mijn vader nog nooit aangedaan geweten. Waarom zou hij zich zorgen moeten maken als hij niets verkeerds heeft gedaan?"

Goed, laten we dan bij het begin beginnen: hoe was het om op te groeien als zoon van de befaamde topindustrieel Fernand Huts?

"In mijn kindertijd waren wij niet zo'n buitengewoon gezin, hoor. In de jaren 80 was Katoen Natie nog geen multinational, maar een kmo. Mijn vader was toen helemaal niet zo bekend als nu."

"Thuis werd amper over Katoen Natie gesproken; ik had geen idee wat dat bedrijf van mijn vader eigenlijk deed. Tot ik op een gegeven moment nieuwsgierig werd. Tijdens mijn studie handelswetenschappen ben ik dan stage gaan lopen bij Katoen Natie, in de petrochemische business-unit. Daar moest ik zowel onze bedrijfseenheden als die van de concurrentie geografisch in kaart brengen en analyseren. Dat Katoen Natie toen al, begin jaren 2000, de wereldwijde marktleider was terwijl het bedrijf nog maar een dikke vijf jaar daarvoor zijn eerste internationale uitbreiding had gerealiseerd, vond ik indrukwekkend. Het bracht me veel ontzag bij voor CEO's in het algemeen."

Een jonge Yves met vader Fernand en moeder Karine. Beeld RV

"Veel mensen kijken vooral naar het hoge loon van de CEO, klagen dat het meer belast moet worden. Maar waar ze niet bij stilstaan, is dat er niet zoveel mensen zijn die capabel én bereid zijn om alle druk van het CEO-schap op zich te nemen."

Zag je als kind je vader vaak?

"Wat is vaak? Ik vind het moeilijk om dat te vergelijken aangezien ik maar één vader heb. Hij was er niet zo vaak, nee, maar wij hebben dat nooit als een gemis ervaren. Vaders waren weinig thuis, wij namen dat aan als iets wat vanzelfsprekend was."

"Van iemand die een onderneming van die grootte aan het uitbouwen is, kun je moeilijk verwachten dat hij voor het avondeten thuis is."

Jouw moeder had lange tijd toch ook een veeleisende job als rechter, maar zij zette wel dat avondeten voor jullie op tafel.

"Mijn moeder heeft zich erg ingezet om ons een kwaliteitsvolle jeugd te bezorgen: zij las ons voor voor het slapengaan, bracht ons naar de zwemles, organiseerde uitstapjes en vakanties. Vaak waren vakantie en werk met elkaar verweven; zo gingen wij soms met mijn vader mee op businesstrip of Vlerick-weekend, maar we maakten ook veel cultuurreizen, naar Griekenland of Italië."

"Naast haar eigen carrière nam mijn moeder de organisatie van het huishouden en de opvoeding van de kinderen op zich, zodat mijn vader volledig voor het entrepreneuren kon gaan. Ik geloof dat dat voor hen allebei erg zwaar geweest moet zijn."

Maar jij en je broers kwamen nooit wat tekort.

"Wij kwamen niets tekort, maar wij kregen ook niet zomaar alles wat we wilden. Sommige mensen krijgen op hun achttiende een auto cadeau, dat was bij ons niet zo. Mijn ouders wilden vermijden dat wij fils à papa of - zoals mijn vader dat noemt - 'Jan m'n voetens' zouden worden. Maar op het vlak van persoonlijke ontwikkeling was heel veel mogelijk. Geen enkele sport was te duur of te gek, zolang we maar iets ondernamen. Rondhangen was uit den boze, zomaar wat televisiekijken of achter de spelcomputer zitten kon niet."

"Hard werken is een deugd, ledigheid een zonde. Mijn vaders motto luidt 'doe wel en zie niet om'. Wij stammen uit een oud boerengeslacht, hè. Als kind werd ons ingepeperd dat wij niet de showman moesten uithangen, maar iets van ons leven moesten maken."

Wanneer heb je dan besloten dat je metalmuzikant zou worden?

"Op aansporen van mijn moeder ben ik op jonge leeftijd met pianoles begonnen. Zo deed ik eens mee aan een free podium. Na mijn solonummer traden allerlei groepjes op. Toen dacht ik: wat zit ik hier als een nerd in mijn eentje op die piano te tokkelen, ik wil ook in een band! Dus begon ik bij verschillende groepjes te spelen, als toetsenist, bassist, gitarist; behalve drummen en zingen heb ik zowat alles gedaan. Altijd bij bands uit de undergroundscene, vooral metal."

"In mijn tienerjaren had ik van mijn moeder een cassetje van Metallica's Black Album gekregen. Waarschijnlijk had zij ergens opgevangen dat de jeugd daar tegenwoordig naar luisterde. Ik was meteen verkocht: de intensiteit van metal spreekt mij aan, het is muziek die al je aandacht vraagt."

"Via via vernam ik dat ze bij Epica een bassist zochten. Omdat zij mijn ambitie deelden om echt hogerop te geraken in de muziekwereld, heb ik mij bij hen aangemeld. Het klikte, de groep groeide gestaag, en voor ik het goed en wel wist, was ik na mijn studie ineens voltijds aan het toeren."

Yves als bassist van metalband Epica op Hammerfest in Wales (2010). Beeld Redferns

Wat vonden je ouders van je carrière in de metal?

"Mijn moeder is altijd grote fan van mijn muziek geweest. Mijn vader heeft mij nooit ontmoedigd om carrière te maken als metalmuzikant, maar ik kan ook niet zeggen dat hij mij echt steunde. Hij heeft er gewoon weinig voeling mee, muziek interesseert hem niet zo."

"Natuurlijk kwamen ze af en toe weleens kijken naar mijn optredens, en dat was heus niet enkel uit liefdadigheid. Mijn vader verkleedde zich dan als metalhead: kilt, zwart T-shirt, bandana, en zo'n 'piekenband' rond zijn nek."

"Mijn vader heeft vanbinnen een zot manneke zitten dat zich af en toe moet uiten. Dat is die nar in hem, zeker? (Onder het pseudoniem Jules Van Bochelt schreef Fernand Huts de boeken 'Het narrenschip' en 'Vertelsels van een nar' over de Vlaamse identiteit, red.) Hij is zeker niet alleen maar de serieuze zakenman, dat is hij nooit geweest."

"Epica mocht ook optreden op 150 jaar Katoen Natie; mijn ouders geloofden dat dat wel entertainend was voor de genodigden. Zij zagen dat die band niet zomaar een hobbyprojectje was, maar dat ik er echt mijn hart en ziel in stak."

Een hobbyproject was Epica zeker niet: jullie albums bereikten de hoogste regionen van de Nederlandse en Vlaamse top 100 en jullie traden overal ter wereld op voor een publiek van soms wel tienduizenden. Jullie waren supersterren.

"In onze niche waren wij een van de grootste namen, maar daarbuiten kende niemand mij: het beste van twee werelden. Het lijkt me verschrikkelijk om altijd en overal aangeklampt te worden. Het was me al intens genoeg."

"Vooral in Latijns-Amerika konden de fans erg heftig zijn. Daar moesten we ons op de luchthaven echt door de massa naar het busje wringen. Komen we aan bij het hotel, staan ze ons daar met nog meer op te wachten!"

"Eén keer liep ik 's avonds het hoofdkwartier van Katoen Natie uit, stonden daar twee meisjes op mij te wachten. Ik vond het best vreemd dat ze mij volgden terwijl ik naar de garage liep. Tot ze me op mijn schouder tikten: of ze een handtekening mochten? Bleken het Oostenrijkse Epica-fans te zijn die in België waren en hadden uitgezocht waar ik werkte."

"Muziek maken is iets wonderlijks. Er bestaat niets mooiers dan een nummer spelen dat je zelf geschreven hebt. Zeker op een podium voor 20.000 man geeft dat een enorme kick. In 44 landen hadden we gespeeld, toen ik afscheid nam van de band. Ondertussen heeft Epica nog veel meer landen aangedaan. Het was een heel mooie tijd die ik volop koester. Epica was mijn tweede familie."

"Als dat bestaan als metalmuzikant zwart was, dan is dat van nu wit. Meer kunnen twee levens niet van elkaar verschillen."

Waarom heb je de band verlaten?

"Ik was op een punt gekomen dat ik móést kiezen: muziek of het familiebedrijf."

"Oorspronkelijk was ik bij Katoen Natie gaan werken als bijverdienste, want als beginnend muzikant verdien je niet zoveel. Zoals iedereen begon ik in het magazijn, daarna werd ik vastgoedbeheerder, een openstaande functie waarvoor mijn vader me had gevraagd."

"Maar ook toen we van de muziek konden leven, wilde ik mijn werk niet opgeven. De andere bandleden begrepen dat niet altijd even goed, het hele Katoen Natie-gebeuren was een ver-van-hun-bedshow. Maar ik wilde nooit helemaal afhankelijk zijn van de band, daar voelde ik me niet goed bij. Want wat als Epica op mijn 45ste ineens zou splitten?"

"Uiteindelijk werd mijn job bij het familiebedrijf zo veeleisend dat ik een keuze moest maken."

En toen ruilde je het avontuurlijke supersterrenbestaan voor een kantoorfunctie?

"Mijn doel was altijd van de muziek te kunnen leven en dat is me gelukt. Niet veel mensen kunnen dat zeggen. Het stelt me gerust dat ik niet voor 100 procent van mijn familie afhankelijk ben geweest om iets van mijn leven te maken. Ik heb 'papake' niet nodig gehad om te slagen."

"Bij Epica betekende de naam Fernand Huts absoluut niks. In die wereld was ik nooit 'de zoon van', maar Yves Huts, de bassist van Epica. Dat vond ik misschien wel waardevoller omdat ik die naam zelf had waargemaakt. Iemands zoon ben je zonder dat je daar iets voor hoeft te doen."

"Als mijn vader geen bedrijf als Katoen Natie had geleid, speelde ik nu waarschijnlijk nog steeds bij Epica. Maar uit plichtsbesef voor het familiebedrijf voelde ik dat het misschien toch eens tijd werd dat ik mijn steentje bijdroeg. Het was niet slecht om wat kennis over Katoen Natie te verwerven. Want op een gegeven moment komt het hele gebeuren toch op ons, de zonen, af. Niet dat ik denk dat onze vader er morgen mee ophoudt - dat is ook niemands wens - maar ooit komt die dag wel. Dan kunnen wij maar beter voorbereid zijn."

Je vader is ondertussen toch al 66. Jullie zijn met drie zonen. Is er al een opvolger aangeduid?

(resoluut) "Neen. Dat is voorlopig ook geen prangende vraag. Mijn vader heeft natuurlijk al lang heel hard gewerkt, maar vandaag zijn familie, werk en leven allemaal met elkaar vermengd. Als hij met Katoen Natie zou moeten stoppen, stopt hij met een deel van zijn leven. Zijn bedrijf is veel meer dan enkel werk; hij speelt ermee, haalt er zijn plezier uit. En waarom zou je moeten stoppen met spelen als je je amuseert?"

"Het ondernemen zit in mijn vaders bloed. Zoals een boer zijn land moet bewerken, moet een ondernemer entrepreneuren. Het gaat niet over geld maar over die drive om iets uit te bouwen."

Je sprak van plichtsbesef maar verwachtte je vader niet van jou dat je uiteindelijk wel, net zoals je broers, voltijds mee in het familiebedrijf zou stappen?

"Mijn oudere broer Karl heeft kort op het kabinet van Rik Daems gewerkt, maar is dan redelijk snel bij Katoen Natie begonnen. Hij heeft verschillende afdelingen doorlopen voor hij business-unitmanager werd. De jongste, Stefan, was lange tijd officier bij de paracommando's. Overal is hij op missie geweest: Congo, Kosovo, Afghanistan. Sinds een jaar of drie werkt hij ook voor Katoen Natie, bij de business-unit Speciality Chemicals leidt hij een operatie ter grootte van een paar pelotons; dat gaat hem goed af."

"Mijn vader heeft mij alleen gevraagd om tijdelijk die functie van vastgoedbeheerder op te vullen. Het was volledig mijn eigen keuze om te blijven. De enige raad die hij gaf was: verdiep je voldoende in het bedrijf, zodat je later niet voor onaangename verrassingen komt te staan."

"Af en toe mis ik het muzikantenbestaan wel. In mijn vrije tijd speel ik nog piano of schrijf ik liedjes, maar telkens wanneer Epica weer een nieuwe mijlpaal bereikt, kriebelt het. Wanneer ze weer eens in een land optreden waar ik nog nooit ben geweest, of als ze bezoek krijgen van Jani Kazaltsis op de metalcruise 70000 Tons of Metal. En onlangs hebben ze ook weer een of andere award gewonnen (de Dutch Music Export Award, red.)."

"Ik heb keihard meegewerkt om het niveau te halen waarop de band nu speelt. Epica bestond nog niet toen ik erbij kwam. De truc is niet alleen om boven de massa uit te stijgen, maar ook om daar te blíjven. Succes is een combinatie van verschillende factoren: veel geluk hebben, zot genoeg zijn om je carrière van zoiets wispelturigs als muziek te laten afhangen, de juiste timing, voldoende doorzettingsvermogen, in jezelf geloven en verder gewoon gáán."

Even gepassioneerd als jij door muziek bent, is je vader door kunst. Zijn collectie neemt steeds imposantere proporties aan. Hoe geïnteresseerd ben jij in zijn Vlaamse Primitieven en varkens van Delvoye?

"Ik moet eerlijk toegeven dat ik van beeldende kunst bijster weinig ken."

"Mijn vader heeft zich eigenlijk pas in kunst verdiept toen hij al een eind voorbij de veertig was. Hij werkte zo hard dat zijn gezondheid hem parten begon te spelen. De dokter heeft hem toen aangeraden naast zijn werk ook eens wat anders te doen. Ter ontspanning is hij dan samen met mijn moeder enkele kunstcursussen gaan volgen, en zo is de bal aan het rollen gegaan."

"Zelf vind ik die Hiëronymus Bosch altijd wel interessant, maar verder ken ik er niet zo veel van. Misschien dat ik mij in de toekomst ook eens bijschool. Nu, die laatste tentoonstelling van mijn vader ('Voor God & geld', red.) heeft mij wel wat meer inzicht verschaft in het hoe en waarom van bepaalde kunstwerken."

Er kwam ook behoorlijk wat kritiek op Voor God & geld, een expo over de hoogdagen van de Zuidelijke Nederlanden in de late middeleeuwen: 'een ideologische verdraaiing van de geschiedenis', 'een promocampagne voor het eigen ondernemerschap' en 'fiscaal aftrekbaar mecenaat'.

"Dat die tentoonstelling een vermarkting van kunst en cultuur zou doorvoeren, klopt niet. Mijn ouders stellen die werken niet tentoon met het oog op winst, maar uit liefde voor de kunst. Geld is nooit een drijfveer geweest bij het uitbouwen van hun collectie."

Sport wordt toch ook gesponsord, zonder sponsors zou er in de sportwereld veel minder mogelijk zijn. Waarom mag dat dan niet met kunst? Het zou toch zonde zijn als een meesterwerk als dat van Rubens (afgelopen mei telde Fernand Huts 670.000 euro neer voor een unieke studie van Pieter Paul Rubens, red.) in buitenlandse handen blijft. Nu is de tekening weer op Vlaams grondgebied, dat lijkt me toch het belangrijkste."

Yves Huts. Beeld Karel Duerinckx

De familie Huts cultiveert graag de Vlaamse identiteit. Waarom is dat?

"Ik heb vaak het gevoel dat Vlamingen zich meer één volk voelen dan Belgen. Bij Belgen gebeurt dat enkel tijdens een wereldkampioenschap voetbal, en dan nog. Ik voel mij alleszins eerder Vlaming dan Belg."

"De Vlaming heeft een sterke identiteit waar we best trots op mogen zijn. Dat wij van arme boeren via de industrialisatie geëvolueerd zijn tot een van de meest welvarende gebieden in de westerse wereld is toch iets om trots op te zijn. Ook op het vlak van kunst: kijk naar wat de Vlaming al allemaal bereikt heeft. Het creëert een enorme meerwaarde als we die meesterwerken hier bij ons kunnen bewaren en onderhouden."

Je vader staat erom bekend dat hij het statement niet schuwt. Word je daar als zoon vaak mee geconfronteerd?

"Meestal vertellen mensen mij juist dat ze vinden dat mijn vader groot gelijk heeft, dat ze blij zijn dat iemand het eindelijk eens durft uit te spreken. Neem nu de 'soutienkesoorlog': in onze magazijnen zouden volgens de wet-Major logistieke havenarbeiders moeten werken. Maar mijn vader wil bedienden inschakelen voor die e-commerce. Zijn statement was: die havenarbeiders hebben geen zin om soutiens in enveloppen te steken, die willen liever het echte, zware havenwerk. Ze willen het zelf niet, dus wat is het probleem?"

"Alleen over zijn uitspraken over de moderne vrouw heb ik erg dubbele reacties gekregen. Maar dat komt omdat hij verkeerd begrepen is. Later heeft hij zelf opgehelderd dat hij gewoon bedoelde dat ondernemen inhoudt dat je 100 procent moet gaan voor je bedrijf, ongeacht het geslacht."

'De moderne vrouw nekt ondernemers: ze zijn veeleisender geworden, vandaag komt qualitytime voor geld verdienen': je vaders woorden in Trends, deze zomer, laten nochtans niet veel ruimte voor interpretatie over.

"Mijn vader bedoelde gewoon dat het in zijn generatie nog volkomen normaal was dat hij volledig voor zijn carrière ging terwijl mijn moeder naast de hare ook het huishouden en de opvoeding van de kinderen op zich nam. Toen kon dat, vandaag geraak je daar niet meer mee weg. Vandaar waarschijnlijk die mediastorm: hij sprak vanuit zijn eigen tijdgeest, maar die wordt vandaag niet meer aanvaard."

Maar de geëmancipeerde vrouw ervan beschuldigen dat mannen dankzij haar niet meer willen ondernemen, is toch behoorlijk seksistisch?

"Die uitspraken zijn verkeerd opgevat; dat was helemaal niet vrouwonvriendelijk bedoeld. Mijn vader bedoelde alleen dat er nu meer van de man verwacht wordt dan vroeger. Hij wilde enkel wijzen op het verschil tussen die twee generaties. Ik geloof niet dat daar iets seksistisch aan is, want tegenwoordig staat die discussie los van het geslacht."

Je moeder heeft haar carrière in de magistratuur uiteindelijk opgezegd om mee bij Katoen Natie aan de slag te gaan. Heeft ze je vader nooit kwalijk genomen dat zij degene was die zich opofferde voor het gezin?

"Mijn ouders behoorden tot een overgangsgeneratie. In hun tijd was het enerzijds nog normaal dat de vrouw voor het huishouden zorgde en de man ging werken, maar tegelijk gingen meer en meer vrouwen studeren omdat ze vonden dat ook zij recht hadden op een carrière. De generatie daarna besloot dat ook het huishouden eerlijker verdeeld moest worden. In de tijd van mijn ouders speelde dat nog niet zo: een andere generatie, een andere mentaliteit."

Hoe ziet de taakverdeling bij jou thuis eruit?

"Momenteel heb ik geen vriendin. In vorige relaties vormde het geen probleem om twee carrières te combineren omdat er geen kinderen in het spel waren. Pas dan gaat het huishouden een belangrijkere rol spelen."

"Maar bij mijn broers zie ik toch dat die dagelijkse taken wat meer verdeeld worden onder het koppel. De tijden zijn geëvolueerd, er is meer evenwicht tussen man en vrouw. Daar ga ik niet tegenin; in die zin ben ik meer iemand van deze tijd dan mijn vader. Hij geraakte er nog mee weg om alles wat zijn carrière in de weg stond aan zijn vrouw over te laten, vandaag gaat dat niet meer."

Geloof je niet dat dat een vooruitgang is?

"Ik weet niet of ik het een verbetering zou noemen. Want ik kan zijn standpunt wel begrijpen: als je iets wilt uitbouwen als entrepreneur, moet je daar 100 procent voor kunnen gaan. Maar ik geloof dat je ook voluit voor je carrière kunt gaan én je steentje kunt bijdragen aan het gezinsleven, zolang je je maar goed organiseert. Dat is de uitdaging die onze generatie moet aangaan."

Wil jij graag een gezin stichten?

"Zeker, maar misschien eerst maar eens die vrouw vinden." (lacht)

De familie Huts staat in de top tien van rijkste Belgen. Is het moeilijk om uit te maken of vrouwen echt in jou geïnteresseerd zijn of vooral geld ruiken?

(denkt even na) "Dat is wel een heel persoonlijke vraag. Ik sta daar nooit bij stil. Volgens mij komen er niet zoveel gold diggers op mij af."

Beeld Karel Duerinckx
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234