Dinsdag 07/07/2020

Binnenkijker

Wonen op een boot: ‘Het is fantastisch om zo dicht bij de natuur te leven’

Beeld Luc Roymans

Vijf jaar geleden gooide Thomas de Weerdt uit Oostende radicaal het roer om. Als een moderne nomade koos hij voor een leven off the grid op een authentiek binnenvaartschip uit 1929.

De Titine ligt vredig te dobberen op het kanaal Plassendale-Nieuwpoort, in de polders tussen Oostende en Oudenburg. Die idyllische setting is de nieuwe thuishaven van bootbewoner Thomas de Weerdt (54). “Het is fantastisch om zo dicht bij de natuur te leven. Ik kan intens genieten van de meerkoeten die voorbijzwemmen of van het lichtspel als de zon door de patrijspoorten naar binnen schijnt. Op een boot heeft elk seizoen zijn charme. In de zomer kan ik urenlang zitten vissen op het dek en ’s winters maak ik het gezellig bij mijn kacheltje.”

Thomas woont sinds 2015 op het water, een ­jongensdroom die in vervulling ging. “Ik was als kind al bezeten door alles wat met scheepvaart te maken had en raakte helemaal geïnspireerd door het boekje Habiter une péniche, een praktische gids voor woonboten. Als duik­instructeur had ik altijd mijn eigen boten, maar voltijds op het water leven is toch iets totaal anders.”

Beeld Luc Roymans

Na zijn scheiding moest Thomas zijn huis verkopen om voldoende kapitaal bij elkaar te krijgen voor de aankoop van de boot. “Het was onmogelijk om een hypotheek af te sluiten voor een woonboot. Sinds vorig jaar is er één bank die zo’n woon­lening aanbiedt, maar het blijft moeilijk. De ­wetgeving rond woonboten is een echte jungle”, verzucht Thomas. Gelukkig doen de kafkaiaanse toestanden geen afbreuk aan de charme van een drijvend huis. De authentieke ‘mignole ardennaise’ uit 1929 die met zijn specifieke afmeting speciaal gebouwd was voor de Franse kanalen, is een pièce unique. Thomas vond hem in Ronquières, via een zoekertje op het internet. “Het was liefde op het eerste gezicht. Van dit type binnenvaartschip zijn er in België nog maar twee over”, vertelt Thomas. “Mijn boot is de enige in Vlaanderen, de andere ligt in Wallonië en werd ingericht als museumschip.”

Nadat de Titine in 1976 uit de beroepsvaart werd genomen, deed hij jarenlang dienst als lokaal van een zeilclub. In 2014 nam Thomas de boot over van een koppel – een architect en een schippersdochter – die hem vanwege een scheiding moesten verkopen. “Het schip verkeerde in goede staat. Alle vervelende klusjes zoals het ontroesten, schilderen en isoleren waren al gebeurd. Ook de open indeling was ideaal, ik houd niet van kleine compartimenten.” Met z’n lengte van 38 meter en breedte van 5 meter voelt het binnen verrassend ruim.

Beeld Luc Roymans

In de buik van het schip vind je drie slaapkamers en een open leefruimte met keuken, de roef – de oude schipperswoning – is omgebouwd tot een compacte badkamer. Verder werd de Titine ongemoeid gelaten. Thomas: “Ik wou absoluut niets bijbouwen, een boot moet een boot blijven. De wanden zijn heel low budget bekleed met OSB-platen, de keukentoestellen kon ik overnemen van de vorige eigenaars.”

Het project gaf Thomas een positieve boost na een tumultueuze periode. “Het werk op de boot hielp om mijn gedachten te verzetten. Ik heb bijna alles zelf gedaan, van het schrijnwerk tot de elektriciteit. Ik ben een plantrekker: ik kan van alles een beetje, maar niets echt deftig. Als ik met een probleem zit, kan ik altijd terecht bij andere bootbewoners. Hoewel de meesten zich het liefst afzonderen van de wereld, ­vormen we toch een hechte community.”

Als een moderne nomade leeft Thomas zo zelfvoorzienend en duurzaam mogelijk. “Een woonboot is de oplossing voor de betonstop en de klimaatopwarming. Je neemt geen open ruimte in en leert zuinig omspringen met water en energie. Ik verwarm mijn leefruimte met een CO2-neutrale pelletketel, in de badkamer is een ecologisch droogtoilet geïnstalleerd en twee krachtige batterijen die opgeladen worden met een generator zorgen voor de stroomvoorziening. Verder heb ik twee tanks van 4.000 liter om het regenwater op te vangen. Dat is ruim voldoende om af te wassen, mijn tanden te poetsen en een bad te nemen.”

Beeld Luc Roymans

Dat laatste is een hele onderneming, zeker zonder functionerende boiler. “Voor ik in bad kan gaan, moet ik eerst twee kookpotten met water op het vuur zetten. Het voelt een beetje als kamperen, maar dat hoort erbij. Door de deining lig ik soms te klotsen in mijn badkuip. Een heel aparte ervaring, zeker als het hard waait”, lacht Thomas.

Bij gebrek aan een vaste ligplaats leidt Thomas al vijf jaar een semizigeunerbestaan. “Ik sta al jaren op de wachtlijst, die onzekerheid is behoorlijk stresserend. Ondertussen moet ik om de twee maanden uitvaren en een sluis ­passeren om dan terug te kunnen aanleggen op dezelfde plek. Om te mogen uitvaren heb je een tweede schipper nodig.

“Er is geen eenduidig reglementair kader voor woonboten, waardoor ze als het ware tussen de plooien van de wet vallen. Daarom werd vijf jaar geleden de vzw Woonschepencollege opgericht, een belangenvereniging van bootbewoners. Ik heb het gevoel dat er stilaan toch wat begint te ­bewegen. Met een beetje geluk lig ik binnenkort voorgoed voor anker.”

woonschepencollege.be

Beeld Luc Roymans
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234