Woensdag 18/09/2019
Wim De Vilder en vader Herman. “Wim vertelde mijn vrouw en mij in een brief dat hij op mannen viel. Ik heb even aan dat idee moeten wennen, ja.”

Familieklap

Wim De Vilder en vader Herman: ‘Samenzijn in een crisissituatie bracht ons dichter bij elkaar’

Wim De Vilder en vader Herman. “Wim vertelde mijn vrouw en mij in een brief dat hij op mannen viel. Ik heb even aan dat idee moeten wennen, ja.” Beeld Damon De Backer

De jongste is 50 en loodst u al twee decennia door de belangrijkste gebeurtenissen van de dag als nieuwsanker van Het journaal. De oudste is 82, doceerde Nederlands en ­geschiedenis en heeft enkele kunstgeschiedenisboeken op zijn naam staan. Herman en Wim De Vilder, vader en zoon. 

HERMAN

“Met Wim hebben we nooit problemen gehad, hij was een erg gemakkelijk kind. Al van jongs af aan had hij een enorme interesse voor taal en muziek. Tien jaar lang heeft hij notenleer gevolgd en piano gespeeld. Hij kan dat blijkbaar nog steeds, want onlangs heeft hij voor Jef Neve een nummer ingestudeerd. Die belangstelling voor cultuur heb ik altijd aangemoedigd. Ik ben blij dat daar veel van is blijven hangen.

“Wim vertelde mijn vrouw en mij in een brief dat hij op mannen viel. Ik heb even aan dat idee moeten wennen, ja. Je mag niet vergeten dat we toen in een andere tijd leefden. Homoseksualiteit was lang nog niet zo aanvaard als dat vandaag het geval is. Op school was ik al wel in contact gekomen met homoseksualiteit, maar toch blijf je met vragen zitten. Zou er een huwelijk van komen? Zouden we kleinkinderen krijgen of niet? En natuurlijk heb ik me ook wel zorgen gemaakt dat Wim niet gelukkig zou worden, dat zijn leven moeilijker zou zijn door het feit dat hij op mannen viel.

“Mijn vrouw heeft ook tijd nodig gehad om het te verwerken. Ze groeide op in een traditioneel ­katholiek gezin waar over homoseksualiteit niet gesproken werd. Wim heeft haar kijk op dat thema volledig bijgesteld. Er is nooit een breuk geweest in onze familie, maar Wim liet ons in die beginperiode wat minder toe in zijn leven, al kwam hij wel elk weekend naar huis.

Hartaanval

“Ondertussen is hij al 25 jaar samen met zijn man Stefaan. Oorspronkelijk was Stefaan een vriend van onze zoon Jan, zij zaten samen in een orkest. Dus het was niet vreemd dat die jongen plots wat vaker opdook aan de keukentafel. (lacht)

“Later zijn we weer dichter naar elkaar toe gegroeid. Zeven jaar geleden kreeg mijn vrouw een hartaanval toen ik met haar op reis was in Duitsland. Ze voelde zich plots onwel en is op bed gaan liggen. Ik heb meteen een dokter gebeld, maar toen die uiteindelijk kwam, zei hij meteen: deze vrouw is dood. Ik werd opstandig en ben haar als een gek beginnen te reanimeren. Twintig seconden later ademde ze weer, maar ze is meteen in coma gegaan en werd geopereerd. 

“Ze heeft uiteindelijk vijf dagen lang in coma gelegen in een ziekenhuis. Wim en Jan zijn naar daar gereden om hun moeder te zien. Er was nog geen enkele zekerheid dat ze die hartaanval zou overleven. Dat waren de zwaarste dagen die ik ooit heb meegemaakt. Ook voor onze zonen was dat ongelooflijk hard.

“Wim en ik hebben toen tien dagen doorgebracht in een hotelletje naast het ziekenhuis. Allerminst de familietrip waar we van droomden, maar samenzijn in zo’n crisissituatie brengt je wel dichter bij elkaar. Wanneer je kinderen volwassen zijn, moet je elkaar toch voor een deel opnieuw leren kennen. Dat is een normaal proces, denk ik, maar door wat er met mijn vrouw gebeurd is, ging dat allemaal veel sneller.”

Wim De Vilder: “Ik kan niet gewoon in de zetel gaan zitten om niks te doen. Dat heb ik van mijn vader.” Beeld Damon De Backer

WIM

“Mijn ouders hebben ons al heel vroeg mee op reis genomen over de hele wereld. Italië, Kroatië en Wenen deden we al op jonge leeftijd. Daar zitten denk ik wel kiemen voor wat ik later nodig had om journalist te worden. Mijn vader is leraar Nederlands, dictie en geschiedenis. Onze reizen waren dus tegelijk culturele uitstappen.

“Ik ging naar de middelbare school waar mijn vader lesgaf. Voor heel wat kinderen zou dat vervelend geweest zijn, maar ik zag daar geen graten in. Mijn vader was bovendien graag gezien op school. Ik kreeg dictie van hem tijdens de lesuren, maar ook thuis gingen die lessen gewoon door aan de keukentafel. (lacht)

“Ik vind het nu nog steeds moeilijk om middelmatigheid te accepteren. Daar zit mijn familie wel voor iets tussen. Zowel de broer van mijn vader als de broers en zussen van mijn moeder werkten in het onderwijs. Op elk familiefeest kwam de school wel ter sprake, punten waren heel belangrijk. Toch heb ik die druk van mijn vader nooit als te veel ervaren. Hij was er ook niet altijd hè, hij gaf vaak ’s avonds les. Misschien viel het wel mee omdat hij niet altijd op onze vingers keek, want eigenlijk had ik best strenge ouders. Naar een fuif gaan, dat lag toch moeilijk. Maar op mijn 17de met drie medeleerlingen twee weken naar Griekenland reizen, dat was dan weer geen probleem.

“Wat er zeven jaar geleden met mijn moeder is gebeurd, heeft heel onze familie meer naar elkaar toe getrokken. Plots besef je dat het helemaal niet zo vanzelfsprekend is om je ouders allebei in leven en in een goede gezondheid bij je te hebben. Mama is uiteindelijk, tegen alle verwachtingen in, goed door haar hartaanval gekomen. Daardoor is die familieband plots een enorm cadeau. Het is geen toeval dat we nu vaker samen op reis gaan (net voor het interview kwam Wim terug van een reis naar Riga met zijn ouders en broer Jan, SDW) dan twintig jaar geleden. We hebben nu ook een WhatsApp-groep. Als het konijn van de kinderen van mijn broer onwel is geworden door de zon, dan weet ik dat. (lacht)

Vijftig

“Ik kan me niet herinneren dat ik ooit bang ben geweest dat mijn homoseksualiteit voor een breuk met mijn ouders zou zorgen, maar toch kon ik de confrontatie niet aangaan in een gesprek. Een brief leek me veiliger, al ben ik al lang vergeten wat daar precies in stond. Als je ontdekt dat je op mannen valt, heb je zelf tijd nodig om te wennen aan dat idee. Ik vond het dus maar normaal dat ik mijn ouders die ruimte ook moest geven.

“Op het vlak van homoseksualiteit heb ik een boeiend tijdsgewricht meegemaakt. Toen ik jong was, was het helemaal niet zo vanzelfsprekend om als homokoppel aan kinderen te beginnen. De media berichtten ook helemaal niet zo ruimdenkend en positief over homoseksualiteit als vandaag, integendeel. Nu vinden alle jonge mensen het vanzelfsprekend dat ze overal zomaar geaccepteerd worden. In dertig jaar tijd is er veel veranderd, maar je mag nooit vergeten dat we die verworven vrijheden ook snel weer kunnen verliezen.

“Dit jaar werd ik vijftig. Het besef dat het grootste deel van mijn leven waarschijnlijk achter me ligt, heeft mijn denken wat veranderd in de zin dat ik er nog bewuster mee om probeer te gaan. Vroeger moest elke lege ruimte in mijn agenda opgevuld worden. Het is bevrijdend om dat deels te laten varen, al moet ik toegeven dat ik nog steeds niet gewoon in de zetel kan gaan zitten om niks te doen. Dat heb ik van mijn vader, dat weet ik zeker.” (lacht) 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234