Zaterdag 11/07/2020

ColumnBijzondere bijstand

Wie, zeker in uitdagende tijden als deze, zijn emoties opkropt, wordt één tikkende tijdbom van frustratie

DMM0905Beeld Sven Franzen

Katrin Swartenbroux helpt een lezer met een issue.

Vraag van de week:

De reis die ik deze zomer ging maken, is afgezegd. Dat was te verwachten, maar de bevestiging komt harder aan dan verwacht. Ik wil er ook niet over zeuren, omdat er echt wel ergere dingen zijn dan dit momenteel. Toch geraak ik maar niet overeind gekrabbeld.

Lien, Hoboken

Beste Lien,

Toen ik jouw mail, die in werkelijkheid bijna een A4’tje lang was, aan het lezen was, werd ik duizelig van alle bochten waarin jij jezelf probeert te wringen om toch maar niet toe te geven aan je verdriet. Waarom mag je niet even heel diep teleurgesteld zijn? Je reis werd afgelast. Een reis waar je wellicht lang naar uitgekeken hebt, waar je misschien extra centen voor aan de kant hebt gezet, gaat niet door. Dat zoiets hard aankomt, is niet meer dan logisch. 

Ik had mijn antwoord hierbij kunnen laten, maar jammer genoeg zie ik dat heel veel mensen zichzelf op een brute manier aan de haren overeind proberen te trekken en dan verbaasd zijn dat het pijn doet.

In de Whatsapp-groep van mijn studievriendinnen hebben we ondertussen afgesproken dat wie de frase ‘first world problem’ nog uit de vingers laat vloeien, de rest van de groep na de lockdown mag trakteren. Niet op een goedkoop wit wijntje, maar op een cocktail op basis van rum. Zo ernstig was de stoelendans waarbij iedereen die over haar emoties wilde praten eerst uitvoerig uit de doeken deed “hoe bewust ze zich ervan is dat zij nog heel veel geluk heeft maar…”

Zo “besefte” ik dat mijn stress in het niets vervalt bij die van mijn vriendinnen met kinderen, terwijl een vriendin met een tuin dan weer haar angst onder de mat schoof omdat sommigen niet eens een terras hebben. De overwerkte mama die er drie jobs op nahoudt, durft daar amper iets van te zeggen omdat iemand anders net haar job is verloren. Terwijl we allemáál afzien. Net als iedereen.

Zie je, lieve Lien, dat iedereen afziet is geen besef dat je moet gebruiken om je eigen gevoelens te minimaliseren, maar net om je eigen gevoelens te valideren. Het zijn hele vreemde, hele enge tijden waarin inderdaad verschrikkelijke dingen aan het gebeuren zijn. Mensen worden ernstig ziek. Mensen verliezen hun inkomen, hun huis, hun verstand of zelfs geliefden, van wie ze amper afscheid hebben kunnen nemen.

Objectief gezien zou je kunnen stellen dat dat erger is dan een zomer niet op reis kunnen gaan, maar dat is het ding met pijn en verdriet: die zijn niet objectief. Als jij die emoties ervaart, wil dat zeggen dat wat er gebeurd is, jou heel erg geraakt heeft. Dat je je daar niet schuldig om mag voelen. En dat je daarover moet praten. Wat bereik je immers met je pijn inslikken? Patiënten genezen er niet van. Artsen worden niet minder blootgesteld. En supermarktpersoneel krijgt geen hoger loon. Je helpt niemand met het ­verzwijgen. Integendeel. 

Wie, zeker in uitdagende tijden als deze, zijn emoties constant opkropt, wordt één tikkende tijdbom van frustratie. Ik ga geen namen noemen, maar het rijmt op Bottled Lump. Voel je dus maar even rot, huil tot er snot uit je neus loopt en schreeuw je meest vunzige scheldwoord in een emmer. Ik ga geen suggesties geven, maar het rijmt op Toppled Chump.  

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234