Zondag 21/07/2019

Open kaart

We vertrekken met de gedachte dat we Kumiko niet als een restaurant moeten zien

Kumiko Izakaya in Brussel. Beeld rv

Ancien Lene Kemps en jonkie Femke Vandevelde bespreken om de beurt een eetadres. Deze week trekt Lene naar Kumiko Izakaya in Brussel. 

In Japan zijn izakaya’s luidruchtige eetcafés waar je vrienden ontmoet, kleine schoteltjes deelt en net zo goed voor een avond amusement gaat als voor het menu. Kumiko beantwoordt perfect aan die omschrijving. Zelf bestempelen ze zich als een ‘open space’, een ontmoetingsplaats waar allerlei zaken kunnen gebeuren. En die energie hangt er in de lucht. De aangename buzz van mensen die aanschuiven en weer vertrekken, van eerste afspraakjes en ontmoetingen voor het uitgaan.

Het interieur is edgy, budget en sober, met veel hout en recyclagematerialen. Een kruising tussen een jeugdherberg en een houthakkershut. Lange banken en tafels, boomstammen als zitjes, een soort van metalen flessen als lamp, en een fietszadel en -stuur als gewei aan de muur.

Op het menu zowel hamburgers met friet (12 euro) als donburi (rijst met een topping, vanaf 9,5 euro) en onigiri (rijstballen met een vulling, 3 euro). Vriend P kiest ramen (Japanse noedelsoep) met kip en een eitje bovenop (13,50 euro). Ik ga gezond voor een noedelsla met zalm, spinazie en linzen (9,5 euro). In de naam van het culinair onderzoek nemen we zoveel mogelijk side dishes: brochettes (kip, varken en tofu, 10 euro), gyoza (ravioli, 17 euro), kara-age (gefrituurde stukjes kip, 5 euro) en octopus balls (vistempura, 5 euro).

Geheel in de lijn van een no-frills eetcafé bestel je aan de toog en krijg je zo’n hockeypuck mee die trilt en oplicht wanneer je schotels klaar zijn. We zijn zo dom geweest om alles tegelijkertijd te bestellen, dus verschijnt er een grote hoeveelheid eten op tafel. De gerechten worden lauw geserveerd, en we doen ons best nog iets binnen te krijgen voor het helemaal koud wordt. We praten amper en kauwen alleen nog. De bijgerechten zijn lekker. Warm waren ze uiteraard nog beter geweest. Vriend P is ramenliefhebber en lepelt zijn kom leeg, een goed teken. Mijn sla is ronduit niet te eten. De noedels zijn plakkerig, het groen is smakeloos en zelfs de zalm zegt me niks.

Beeld rv

Na drie kwartier staan we buiten met een gevoel van lichte teleurstelling. De eindrekening is een superredelijke 56 euro, dus misschien moeten we genoegen nemen met een ‘het is wat het is’-conclusie. We vertrekken met de gedachte dat we Kumiko niet als een restaurant moeten zien, maar als een plaats om bij elk rondje drankjes een ander hapje te bestellen.

Misschien is deze izakaya minder eet en meer café.

kumiko.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden