Dinsdag 23/04/2019

reizen

Waarom het leuker is om op reis een supermarkt binnen te stappen, dan een museum

Beeld Sammy Slabbinck

Op reis een museum bezoeken: het hoort er misschien bij, maar – heel eerlijk – het is soms een verplicht nummertje. Tijdens een vakantie de supermarkt induiken, en daar uren blijven hangen, dát is ­daarentegen altijd een belevenis.

We deden het met z’n twee al, en nu we met drie zijn, is het voor ons een bron van plezier dat onze dochter, die nog geen drie is, het net zo leuk vindt. Ik heb het over winkelen in de supermarkt. En nee, niet dat stomme ­wekelijkse taakje dat nooit helemaal gelegen komt, maar inkopen doen op vakantie. Een heel andere ervaring.

Als kind ging ik al graag boodschappen doen toen we met de tent of de campingkar naar Zuid-Frankrijk trokken. De vakantie begon pas echt in zo’n enórme, airco-frisse winkel als Auchan, Monoprix of Super U. In ons eigen dorp kenden de kassiersters toen nog je naam, en zo’n overvloed aan koopwaar waren we niet gewoon. Vakantie was: grenadine en ijsblokjes halen, flesjes Tourtel, stokbrood en gekke soorten kaas. Oog in oog staan met de vissen op het ijs, je neus op het glas gedrukt, terwijl de pladijzen, langoustines en pijl­inktvisjes uitdrukkingsloos terugstaren (beweegt die ene nu nog?). Samen met je broers lekker dramatisch doen tussen de rekken met speelgoed en met wat geluk een piepschuimen surfplank uit de brand slepen.

Vakantie was niet: moeten sjokken door een donkere kathedraal.

This formaggio, por favor

Van elke reis die ik al maakte – met mijn ouders, daarna vrienden, nog daarna mijn eigen gezin – zijn de supermarktherinneringen nog scherp aanwezig. Terwijl er natuurlijk nooit superspectactulaire dingen gebeuren in zo’n winkel. Maar gewoon, door de rekken snuisteren. Je kar vullen zonder restricties wat gezondheid en budget betreft: dat alleen al is feest. Je verdiepen in alles wat er anders uitziet. Kijken naar wat de

locals in hun karretje laden. Je daarover verbazen.

People watching is in de supermarkt nog fijner dan op dat terrasje uit het cliché, want de peoples in kwestie hebben er geen benul van dat ze gewatcht worden. Alleen in de intimiteit van hun eigen thuis zijn ze nog meer zichzelf, zo vrij van pose, zo verdiept in hun eigen dagelijks leven. Je ziet er de ouderen, de armen, de gehaaste mama’s en de­ ­verliefde tieners. Een supermarkt is spring­levend, niet verstild of gewichtig zoals een museum. Je geeft er ál je zintuigen de kost en niet maar eentje.

En je voelt je er geen bezoeker. Ook dat is een fijn gevoel. Je maakt heel even deel uit van de gemeenschap door te snuisteren ­tussen dezelfde voorgesneden broden en doekjes gedrenkt in allesreiniger. Al is dat, zo naïef ben ik niet, wellicht een illusie en staat er ook in de winkel ‘toerist’ op je voorhoofd gestempeld.

Beeld Sammy Slabbinck

Door de mand val je sowieso, zeker als je je mond moet opendoen. Je moet maar eens kaas of jamón proberen te bestellen in een Mercadona in pakweg Andalusië. De hele dag door knallen daar Amerikaanse zomerhits uit de boxen, en toch spreekt geen hond er Engels, Frans of desnoods Duits. Als je dan, zoals wij, maar vijf woorden Spaans kent, geraak je niet verder dan “Euh, this formaggio, por favor”, met een domme glimlach erbij. Wil je ham bestellen, probeer dan maar eens uit te leggen dat je graag “the most expensive” wil (want die zal wel goed zijn) zonder als een snob over te komen. Maar dan in je vakantiehuisje al die ritselende papiertjes openvouwen en proeven van je buit, dat is een beloning.

Of neem New York. Daar heb je bijvoorbeeld de bodega’s: kleine, obsceen dure buurtsupermarktjes. Voor een potje keukenzout betaal je er al gauw een dollar of vier, vijf. De rekken staan zo dicht bij elkaar dat elke tegenligger een dikke tegenvaller is. Maar zo’n plek voelt meer als the real New York dan om het even welke toeristische hotspot. Soms blijven we er een halfuur hangen, zeker in de ijskoude winter, om uiteindelijk alleen een zakje nootjes en een drankje te kopen.

M&M’s met pindakaas

In Whole Foods begeef je je dan weer op het terrein van ultraslanke yogi’s en gehaaste veelverdieners. En loop je een supermarkt in Chinatown binnen, dan slaan je zintuigen helemaal tilt. Bittermeloen? Vleugelkomkommer? Gedroogde reepjes vis, als snack? En al eens een emmer vol levende kikkers gezien, te koop per ons en maak zelf maar van kant?

Elders in de States heb je de grote knallers als Walmart en Target, met kilometers parking. Vraag je je af waarom de ecologische voetafdruk daar zo problematisch is, hier is een deel van het antwoord. Alleen al het feit dat ze je boodschappen nog in plastic zakjes verpakken, twee zakjes over elkaar dan nog om de boel te verstevigen... Je daarmee moeien, heb ik gemerkt, wordt niet in dank onthaald. Want inladen is het domein van medewerkers met een handicap of een zeer ruig verleden.

En toch kom ik ook daar graag. Om te kijken naar de chips in familieverpakkingen die op je lachspieren werken, naar alle soorten frisdrank die wij niet hebben.

Sterker nog, hier kopen wij onze souvenirs. Geen magneten of snow globes: als ik terugkom van de States neem ik M&M’s met pindakaas mee. Vintage blikjes Campbell’s Soup, niets veranderd sinds de hoogdagen van Warhol. Of kaas in een spuitbus – ‘Easy cheese’ heet dat, en wat Amerikanen ermee doen is mij een raadsel. Unicorn Cereal van Kellogg’s, stijf van de suiker en in felle kleurtjes die no-go zijn voor de Europeaan. Zo scoor je bij de thuisblijvers en je komt er nog lekker voordelig van af ook.

En wie zegt eigenlijk dat mannen niet houden van winkelen? Mijn vriend heeft het nog harder zitten dan ik. Die wil echt elke afdeling gezien hebben, tot en met de verdeelstekkers, deurklinken en vislijnen. Tot zelfs bij mij de verveling toeslaat. En ik zeg: zouden we toch niet eens naar een museum gaan? 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.