Woensdag 17/07/2019

Lust & liefde

Tom (43): ‘Mijn hele volwassen leven had ik behalve liefde vooral veiligheid bij haar gezocht’

Beeld Maarten Hartman

Hun huwelijk was niet eens zo beroerd. Maar ze gaven elkaar geen duimbreed ruimte en dat fnuikte de liefde. Gelukkig voor Tom ontmoette hij een vrouw bij wie hij wel vrijheid en vertrouwen geniet. Corine Koole interviewt over de raadselen van passie en affectie. 

“Onderweg in de auto had ik nog een akkefietje met mijn vrouw door de telefoon. Wat als alle hotelkamers vol zitten en je alleen nog naast die ene vrouw terecht kan, wat doe je dan? Ik haalde mijn schouders op en zei dat het zo’n vaart niet zou lopen, en indien wel, dan zou ik er gewoon naast gaan ­liggen. Ik was geïrriteerd, laat me toch eens zelf beslissen, laat me zelf nadenken en situaties afwegen. Ik weet zelf wel wanneer een vrouw als een vriend is en wanneer een eventuele ­minnares. Ik verbrak de verbinding, het gesprek had mijn humeur niet bedorven. Ik was op weg naar een festival een paar honderd kilometer van mijn woonplaats, waar ik een groep vrienden zou ontmoeten. En toen ik hen een paar uur later vond, kwam ineens ook een onbekende vrouw tevoorschijn in een leren jasje met kort donker haar. Ze had ogen, niet per se verleidelijk, maar onbevangen, iets wat mijn nieuwsgierigheid wekte. Die avond hebben we met elkaar gesproken, er gebeurde verder niks, maar ze raakte iets in me waardoor ik dacht: natuurlijk, zo kan je ook in het leven staan.”

“Tussen mijn vrouw en mij had er lang grote liefde bestaan, ook na twee kinderen en vele jaren huwelijk. Soms stonden we in de keuken en keken elkaar aan en voelden: jij bent het. Maar de laatste tijd was er iets veranderd, het leek of de liefde aan het krimpen was en niet langer uitstraalde op de andere vlakken van ons leven: vrienden, koken, kinderen. Met andere woorden, de liefde was er wel, maar ons leven samen profiteerde er niet van, werd er niet langer zachter, begripvoller, verdraagzamer van.”

“Natuurlijk ben ik die avond niet verdergegaan met mijn leren vestje, die verder in prachtig grijsgroen gekleed ging en helemaal voor mij gemaakt leek. Natuurlijk sliep ik in mijn eigen hotelbed en reed ik de volgende ochtend naar huis omdat ik moest werken. Mijn vrouw maakte zich zorgen over de verkeerde dingen. Exclusiviteit is iets wat je elkaar gunt, niet iets wat je kunt opeisen. En het was dat opeisen en die eeuwige machtsstrijd die daarmee gepaard ging, die steeds meer een bom onder ons huwelijk legde. Zolang we samen waren, was het goed, maar zodra er besluiten moesten worden genomen, ontstond er strijd: wie krijgt zijn zin.”

“Als ik heel eerlijk ben, speelde dit al van het begin. Tien jaar eerder, toen ze net zwanger was van ons eerste kind, waren we op vakantie in Spanje. Een en al romantiek. Maar toen we even daarvoor een rondje hadden gemaakt langs familie en vrienden om het heuglijke nieuws van de baby te vertellen, liet ze iedereen die maar luisteren wilde, weten hoe ze zou omgaan met de baby, wat het kind later mocht en wat niet en ik dacht, wat is mijn rol? Hoe ziet ze die?”

“Zo ging het vaker. Had ik een van mijn voetbaltoernooien, zei ze, ben je dan alweer een hele dag weg. Wilde ik een avond eten met een oude vriendin, zei ze: waarom, je bent toch met mij getrouwd. Andersom leunde ik te veel op haar en kon ik avonden aan haar hoofd zeuren over mijn werk. Nooit zeiden we tegen elkaar: we zouden eens wat zelfstandiger moeten zijn. Ons hele huwelijk hebben we gekibbeld en ruzie gemaakt. Conflicten duurden soms meerdere dagen, maar op momenten van verzoening deden we die ruimhartig af als passie. Wij hadden elkaar zo lief, dat we geen blad voor ons mond hoefden nemen, ons huwelijk kon wel tegen een stootje, meenden we. Voor een deel klopte ons huwelijk ook, anders houd je het geen tien jaar vol. Maar ik merkte hoe de liefde het steeds vaker aflegde tegen krampachtigheid.”

“Niet lang voor dat concert, stond ik in ­diezelfde keuken waar we al die jaren hadden gezoend en geruzied. Ik keek haar aan en voelde, niet voor de eerste keer, dat ik niet meer van haar hield. Het drong tot me door dat ik misschien te lang was blijven hangen uit oneigenlijke motieven. Mijn hele volwassen leven had ik behalve liefde vooral veiligheid bij haar gezocht: iets wat niemand een ander in alle opzichten kan bieden, vandaar natuurlijk de steeds terugkerende frustraties. En toen ik haar vorig jaar eindelijk durfde te zeggen dat ik wilde scheiden, begreep ik dat ikzelf en ik alleen, mijn enige zekerheid was. Dat was even een verontrustend inzicht, maar nu de tijd vordert en ik merk dat ik het red, ontleen ik er juist zelfvertrouwen aan. Voor het eerst leid ik een evenwichtig leven met een nieuwe liefde. Want een tijdje geleden, rond de afwikkeling van mijn scheiding, zocht de vrouw in het leren jasje opnieuw contact. We zijn gaan lunchen en nog eens en nog eens en nu zijn we samen.”

“Met haar koop ik schoenen, wandel ik over de markt op zaterdagmiddag en duik ik na afloop het café in en steek thuis de kaarsen aan. Als ik een week mijn kinderen niet heb, belt ze of ik zin heb in pasta, en thuis vind ik dan een bakje spaghetti en op het deksel een hartje getekend. De wens er te zijn voor de ander, zonder daar rechten aan te ontlenen, is nieuw voor me.”

“Vanavond ga ik met een oude vriendin eten in een stad hier ver vandaan, en mijn vriendin zei, o, wat leuk, doe haar de groeten. Toen zei ze: blijf daar toch slapen, dan hoef je niet weer helemaal terug. Ontroerend, vond ik dat. Die kleine gebaren van vertrouwen en vrijheid zijn kennelijk waar echte liefde op drijft. Ik hoef niet meer te vechten.” 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden