Vrijdag 18/10/2019

Interview

Stephanie Planckaert (30) en dochter Iluna (14): ‘De zwangerschap was ongepland, maar Iluna was enorm gewénst’

In 2005, toen de realityreeks De Planckaerts haar vierde seizoen inging, werd Eddy’s dochter Stephanie de allereerste bekende tienermoeder in Vlaanderen – een label dat ze nog steeds verafschuwt.

Stephanie Planckaert: “Mijn eerste interview over mijn zwangerschap was met Humo (verschenen op 8 maart 2005, red.). Toen was ik nog niet zichtbaar zwanger – Iluna is geboren op 9 juli 2005. Het was de eerste keer dat ik geïnterviewd werd zonder de rest van de familie: dat zal ik nooit vergeten.”

Iluna Timmerman: “En dit is nu mijn eerste interview!”

Stephanie: “We vinden het leuk dat onze kinderen hier in Rochefort op een normale manier kunnen opgroeien. Wat ik destijds allemaal naar mijn hoofd geslingerd kreeg: olala. De aflevering waarin Iluna geboren werd en de afleveringen die daarop volgden, hebben de hoogste kijkcijfers van De Planckaerts gehaald. Precies of er een bom ontploft was.”

Of, om het in jouw woorden uit 2005 te zeggen: ‘Plots was ik de schuldige van alle ongeplande zwangerschappen.’

Planckaert: “Sociale media bestonden toen gelukkig nog niet, maar veel mensen lieten reacties achter in het gastenboek op onze site. Als je zestien bent, lees je die allemaal. Wel: ik was op slag volwassen. Hoe ik daar nu op mijn dertigste op terugkijk? Dat het heel makkelijk is om een oordeel te vellen. En het waren dan nog vooral volwassenen die me uitscholden, hè. Daardoor wist ik: ‘Zo wil ik niet zijn als ik zelf groot ben.’ Het heeft toen helend gewerkt om er boeken over te schrijven (‘Dagboek van een tienermoeder’, ‘Het geluk van een ongelukje’ en ‘Mama’s zijn mooi’, red.). Mijn eerste boek was bijna een verdediging, om iedereen van repliek te dienen.”

Je werd tijdens je zwangerschap zelfs met stressklachten opgenomen in het ziekenhuis.

Planckaert: “Mensen kwamen naar onze chambres d’hôtes om mij verwijten naar het hoofd te slingeren! Zelfs familieleden van mijn ouders staken hun harde oordeel niet onder stoelen of banken.

“Nu, mocht een zestienjarig meisje mij zeggen dat ze zwanger is, dan zou ik er ook niet meteen van uitgaan dat ze al een paar jaar samen is met haar vriendje en omringd is door een goede familie. We moeten daar niet flauw over doen, het eerste wat je denkt, is: ‘Oei.’ Ik zou het ook geen enkele tiener aanraden, want Christopher en ik hebben veel geluk gehad met ons warme nest. Op je eentje red je het niet.”

Het omgekeerde gebeurde ook: sommige tienermeisjes wilden net als jij zwanger worden.

Planckaert: “(knikt) Ze spiegelden zich aan mij.”

Timmerman: “Op Instagram is er een vrouw die veel comments achterlaat bij posts van Junior (Stephanies jongere broer, red.). Haar kindje, dat in 2006 geboren is, heet ook Iluna!”

Planckaert: “Hoeveel mensen hun dochter toen zo genoemd hebben! Dat heb ik nooit begrepen.

“Ik werd tot ‘Vlaanderens tienermoeder’ gebombardeerd. Meisjes schreven mij brieven: ‘Mijn vriendje wil nog geen kinderen, maar ik voel me er al klaar voor. Waar heb jij zo’n lieve jongen als Christopher gevonden?’ Dat vond ik vreemd, omdat ik via mijn boeken net de boodschap had meegegeven dat je niet bewust voor een tienerzwangerschap moet kiezen. Blijkbaar is dat bij sommigen niet doorgedrongen. Soms voelde ik me zelfs bijna schuldig omdat het bij ons zo goed verliep. Raar, hè? Ik heb het ook altijd moeilijk gehad om me met andere tienerouders te identificeren. In mijn ogen was ik gewoon een mama – ‘tienermoeder’ vind ik nog steeds een verstikkend label.

“Mocht ik terug in de tijd kunnen gaan, dan zou ik niets willen veranderen, omdat ik weet wat ik nu weet. Maar voor je eraan begint, heb je daar geen idee van. Plots staat je leven in het teken van je zwangerschap.”

Is dat voor jou raar om te horen, Iluna, dat jouw komst destijds zoveel opschudding veroorzaakte?

Timmerman: “Ik vind dat wel speciaal. Gelukkig kreeg mama ook veel steun. Met Mageno (haar 12-jarige broertje, red.) kijk ik soms naar YouTube-fragmenten, maar van mama is enkel haar huwelijk terug te vinden. We hebben nog dvd’s van mijn geboorte: daar heb ik vroeger naar gekeken.”

Planckaert: “We hebben niet meer alle afleveringen van De Planckaerts.”

Timmerman: “Jullie vinden het niet zo leuk dat wij daarnaar kijken, hè?”

Planckaert: “Toch niet om daar samen speciaal voor in de zetel te gaan zitten. Christopher en ik waren tieners, hè. We hebben toen dingen gezegd die we nu niet meer zouden uitkramen. En we kijken gewoon niet graag naar onszelf. We hebben ook liever dat mensen ons leren kennen zoals we nu zijn, en dat gaat hier in Rochefort makkelijker dan in Vlaanderen.

“Die periode lijkt ondertussen een hoofdstuk uit een ander leven. ’t Is al veertien jaar geleden, hè. De commotie rond mijn eerste zwangerschap heeft ongeveer een jaar geduurd. Ik zei toen al tegen Christopher: ‘Het beste antwoord op alle heisa is de manier waarop je je leven leidt.’ Eigenlijk hóéf je daar niet op te antwoorden.”

Je bent nog steeds samen met Christopher, met wie je drie kinderen hebt, en je werkt als gastvrouw in de chambres d’hôtes van de familie Planckaert. Heb je het gevoel dat je daarmee alle critici van repliek dient?

Planckaert: “Ik ben heel gelukkig met hoe mijn leven er nu uitziet, maar mocht het niet gemarcheerd hebben tussen Christopher en mij, dan hadden we elk afzonderlijk ook een goed leven uitgebouwd. Maar goed, misschien denken al die mensen die ons ooit veroordeeld hebben nu wel: ‘Dat had ik niet verwacht.’”

Timmerman: “Ik heb mama’s eerste boek Dagboek van een tienermoeder liggen, maar ik ben er nog steeds niet in begonnen. Misschien durf ik niet? Ik heb het wel al eens doorbladerd om de foto’s te bekijken.”

Planckaert: “Dat boek is een bundeling van brieven die ik tijdens mijn zwangerschap aan Iluna geschreven heb.

“We hebben er nooit een geheim van gemaakt dat de zwangerschap ongepland was, maar tegelijk hebben we Iluna altijd op het hart gedrukt dat ze wel enorm gewénst was. Iluna vond het belangrijk dat te weten: ‘Hebben jullie op een bepaald moment getwijfeld?’ Hoe onwaarschijnlijk het ook mag klinken: nee. We hadden al snel de klik gemaakt: ‘We gaan er gewoon voor.’

“Soms maakt Iluna zich zorgen: ‘Ik heb nog geen vriendje!’ Dan stel ik haar gerust: ‘Je bent nog maar veertien jaar! Het móét niet zo snel gaan als bij mij, hè.’”

Zou jij je kunnen inbeelden dat je over twee jaar al zwanger bent, Iluna?

Timmerman: “Nee. Ik weet dat natuurlijk niet zeker, maar ik ben helemaal anders dan mama vroeger. Ik ben eerder verlegen.”

Stephanie, in dat eerste Humo-interview zei je: ‘Papa heeft altijd gezegd: ‘Geen pillen of verbrand rubber in het lichaam van een Planckaert!’ Christopher en ik hebben geen voorbehoedsmiddelen gebruikt, we hebben de natuur haar gang laten gaan.’ Praat je daar met Iluna over?

Planckaert: “(knikt) Als ze seksueel actief begint te worden, weet ze dat ze me dat moet zeggen.”

Timmerman: “We praten over álles. ’s Avonds praten we soms een uur lang en dan gaat het daar ook weleens over. We kunnen met alle vragen bij onze ouders terecht.”

Is dat het voordeel van een jonge mama?

Timmerman: “Ik denk dat ik even goed met haar zou kunnen praten mocht ze ouder zijn. Mama is gewoon een goede mama. Maar het is wel leuk dat ze me outfits helpt uitkiezen. Ik hoor vaak van vriendinnen dat hun mama geen mooie kleren heeft. Terwijl ik bijna elke dag naar school ga in mama’s kleren! Mijn vriendinnen weten dat al: ‘Dat is van je mama, zeker?’”

Planckaert: “Ik merk soms aan de mama’s van Iluna’s klasgenootjes dat er bijna een generatie tussen zit. Ze zijn tien tot twintig jaar ouder dan ik. De mama’s uit het dansgroepje, bijvoorbeeld: die sturen iedereen afzonderlijk een sms. Dan moet ik me inhouden om niet te zeggen: ‘Maak een gemeenschappelijke WhatsApp-groep aan!’ Of ze zeggen: ‘Instagram? Dat ken ik niet!’ (lacht)

“De moeders van de klasgenootjes van Elara (haar 4-jarige dochtertje, red.) hebben wel ongeveer dezelfde leeftijd als ik. Velen dachten dat Elara mijn eerste kindje was. (lacht)

De geboorte verliep ook niet vlekkeloos: Iluna werd vijf weken te vroeg geboren. Door allerlei medische complicaties heeft ze wekenlang in het ziekenhuis voor haar leven moeten vechten.

Planckaert: “Daar merk je nu gelukkig niets meer van.”

Timmerman: “(wrijft over haar achterhoofd) Ik heb er wel een litteken aan overgehouden.”

Planckaert: “Van een doorligwonde.”

Timmerman: “En aan mijn neus ook.”

Planckaert: “Van de beademingspomp: je longetjes waren nog niet volgroeid.”

Timmerman: “En soms ben ik wat angstig, dat heeft er misschien ook mee te maken.”

Planckaert: “(blaast) Dat zijn van die theorieën… Ze heeft bij de geboorte natuurlijk een trauma opgelopen: ze kreeg meteen morfine toegediend. In totaal heeft ze drie weken in het ziekenhuis gelegen.

“Mijn water was gebroken en daar was ik eerst blij om. Ik had een superdikke buik, dus ik dacht: ‘Ze mag eruit.’ Ik was zestien en werd in het kraambed bijgestaan door mijn mama – Christopher was te jong, die was ook nog maar achttien. Tijdens de bevalling heb ik geen seconde gedacht dat er iets kon misgaan. Ik was er dus totaal niet op voorbereid. De eerste dagen was ik zíék van verdriet. Ze gaven ons 50 procent kans dat Iluna het zou halen, op voorwaarde dat ze geen infectie zou krijgen. Een paar dagen later kréég ze een infectie. Ik wist niet hoe ik daarmee moest omgaan, door alle emoties begon ik zelfs te denken: ‘Dit is een straf voor mijn ongeplande zwangerschap.’ Je begint de schuld bij jezelf te zoeken: ‘Wat heb ik verkeerd gedaan?’

“Dat is veruit het ergste wat ik al heb meegemaakt. Maar je bent sterker dan je denkt: je staat voor die moeilijke periode en je gaat erdóór. Christopher heeft mij toen enorm goed opgevangen. We moesten verhuizen naar een hotel in de buurt, omdat we niet de hele tijd bij Iluna mochten blijven. Ik wou per se borstvoeding geven en zat op hotel naar een foto van Iluna te kijken, omdat ik wist dat de melkproductie op gang komt als je je kind ziet. Je moederinstinct zorgt ervoor dat je die periode doorworstelt. Er hangt trouwens een ingekaderde foto van Iluna op de kinderafdeling van het UZ Gent.”

Timmerman: “Ik heb een foto van de auto waarin jullie opgehaald werden toen jullie eindelijk met mij het ziekenhuis mochten verlaten.”

Planckaert: “De familie had die beschilderd, met Iluna’s naam en zo. Dat moment was een feest.

“Maar thuis was ik enorm bang. Plots viel alle medische zorg weg: ‘Doe maar!’ Bij mijn volgende bevallingen mochten Mageno en Elara meteen bij mij op de kamer, maar ik had Iluna thuis pas voor het eerst een volledige nacht bij me. Ze had een toestelletje op haar borst omdat ze door haar longproblemen veel kans had op wiegendood. Dan zit je daar sensoren te kleven op een klein baby’tje, die er soms afvielen wanneer ze zich bewoog. Er is eens een alarm afgegaan omdat ze niet meer ademde. We zaten toen op hotel in Engeland.”

Timmerman: “En wat is er dan gebeurd?”

Planckaert: “Het was gelukkig niet erg: baby’tjes vergeten soms even te ademen.”

Welke raad zou je jonge ouders geven?

Planckaert: “Vraag hulp. Denk niet dat je het op je eentje aankunt. Maar misschien is het nog belangrijker om raad te geven aan hún ouders, want zij zijn uiteindelijk doorslaggevend in het hele verhaal: stoot je zwangere dochter niet af. Ze heeft geen fout gemaakt, het is gewoon gebeurd. Aanvaard dat.”

Een kind krijgen heeft een grote impact op je leven. Heb je als tiener dingen gemist?

Planckaert: “Ik heb me daar veel zorgen over gemaakt tijdens de zwangerschap: ‘Hoe zal dat gaan en hoe zal ik me daarbij voelen?’ Maar dat kómt gewoon. Toen ik eenmaal moeder was, gedroeg ik me ook als een moeder.

“Ik vind een kind geen excuus om dingen te laten. Had ik mijn middelbare school willen afmaken, dan had ik dat perfect kunnen doen, omdat ik een goed vangnet had. Maar ik heb het niet gedaan – uit luiheid, of omdat ik er geen goesting in had. Zodra Iluna geboren was, ben ik niet meer naar school gegaan: voor mij telde toen enkel het moederschap. M’n ouders wilden gerust voor haar zorgen zodat ik naar de les kon blijven gaan, maar ik wilde bij Iluna blijven. En dat heb ik nog steeds. Onlangs zijn Christopher en ik met Junior op stap gegaan toen we met de hele familie op reis waren. Wel: als ik mijn kinderen niet om me heen heb, denk ik: ‘Dit is het toch ook niet.’”

Je hebt nu ook niet het gevoel te willen beginnen aan je tweede jeugd?

Planckaert: “(lacht) Nee. We hebben onlangs wel beslist dat er geen vierde kindje meer komt, en ik ben eigenlijk blij dat ik de periode van pampers en flesjes definitief achter de rug heb. Als ik mensen van mijn leeftijd nu aan kinderen zie beginnen… Wij kunnen nu weer op ons gemak op restaurant gaan. En Iluna is een verantwoordelijke grote zus. We hebben enorm veel aan haar.”

Timmerman: “Ik heb mama gepusht om uit te gaan met Junior: ze gaat anders haast nooit zonder ons weg. En omdat ik wist dat ze zich zorgen zou maken, heb ik haar veel foto’s gestuurd, zodat ze kon zien dat alles oké was.

(tegen Planckaert) Wij zouden het alleszins niet erg vinden mochten jullie nog een kindje krijgen.”

Planckaert: “Dat weet ik, schat.”

Timmerman: “Ik wil later zelf drie kindjes, of meer. Waarvan zeker één geadopteerd kindje.”

Planckaert: “Zij en Mageno hebben een tijdlang gevraagd om nog een kindje te adopteren, na het zien van een documentaire over kinderhandel: ‘Waarom doen wij dat niet? Dat zou toch gaan?’”

Zijn er ook voordelen aan jong moeder worden?

Planckaert: “Ik had nog niet veel verantwoordelijkheden op die leeftijd, en kon dus volledig voor mijn kinderen gaan. Ik heb de opvoeding van Iluna en Mageno volledig op mij kunnen nemen, en heb daar echt van genoten. Mijn mama heeft ’s nachts nooit moeten opstaan voor mijn kindjes, dat wilde ik niet. En als je jong bent, heb je misschien iets meer geduld. Ik voel dat verschil nu ik dertig ben: je werk brengt stress mee, en je hebt meer zorgen aan je hoofd. Chapeau voor alle alleenstaande mama’s die gaan werken.

“Ik heb Mageno gekregen op mijn achttiende, en toen waren de reacties heel positief: ‘Als ze voor een tweede kindje gaan, dan zit het daar duidelijk snor.’ We hadden er bewust voor gekozen om snel na Iluna opnieuw zwanger te worden. Over een derde kindje hebben we wel getwijfeld. Vijf jaar geleden zijn we naar hier verhuisd: de eerste keer dat we echt alleen woonden met ons gezin. Toen beseften we dat we toch nog één keer in ons eigen huis een baby’tje wilden grootbrengen.”

Was het moeilijk om apart te gaan wonen en dat warme vangnet van de Planckaert-clan te missen?

Planckaert: “Het was een goede zet. Het is rustiger, en die rust heb je nodig. Helemaal in het begin woonden we nog allemaal samen. Iluna was het eerste kleinkind en kreeg dus álle aandacht. Een jaar later werd Devon geboren, de oudste zoon van Francesco (haar oudste broer, red.) en Magali. Wij maakten onze eigen crèche: elk jaar kwam er wel een kindje bij. (lacht)

Timmerman: “Ik weet nog dat ik jaloers was toen Devon geboren werd, omdat ik plots al die aandacht moest delen: ik trok constant aan zijn haar.

“Ik zit soms met pépé te dromen dat we allemaal weer samenwonen. Ik vond dat superleuk.”

Planckaert: “Ik zie mijn neven en nichten enkel op familiefeesten, maar jij bent echt met hen opgegroeid en jullie gaan ook nog eens allemaal naar dezelfde school. Onlangs zijn we drie weken met de hele familie op vakantie geweest. We werken samen en in het weekend zijn we altijd samen. En in de WhatsApp-groep babbelen we de hele dag door. Wij hoeven dus geen maanden op voorhand te plannen wanneer we elkaar nog eens kunnen zien.”

Iluna, jij gaat nu naar de school waar je ouders elkaar hebben leren kennen.

Timmerman: “Het grappige is dat leerkrachten me nu vertellen wat voor leerlinge mama vroeger was. De leraar wetenschappen zei eens, toen hij me mijn rapport gaf: ‘Je bent niet zoals je mama!’ Omdat ik betere punten heb. Bescháámd dat ik was!”

Planckaert: “Goh ja, ik was er toch altijd door, hoor. Maar ik heb wel meer stress dan Iluna als we naar het oudercontact gaan. (lacht)

“Dat was een vree periode voor mij: ik kwam op een nieuwe school met een camera in mijn kielzog. Ik kende geen woord Frans. Het was de enige school in de buurt, en je kon er aanvankelijk enkel Latijn volgen – wat níét mijn plan was. Iedereen wist direct wie ik was. (lacht) Ik vind het super dat Iluna op een normale manier naar school kan gaan, want iedereen hing toen rond mij, ook de jongens. Dat vond ik eigenlijk niet zo leuk: op die leeftijd kun je niet goed met al die aandacht omgaan.”

Christopher heeft het goed aangepakt destijds?

Planckaert: “Ik was verzot op hem: hij was twee jaar ouder en zat al in het vierde middelbaar – op die leeftijd maakt dat indruk. (lacht)

“Iluna volgt Latijn-Grieks en is alleen maar met haar studies bezig. Ze is een modeltiener. Ik was lang zo braaf niet en schakelde al snel over van Latijn naar wetenschappen.

“Omdat Iluna het oudste kleinkind is, heeft ze al een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Al haar neefjes en nichtjes komen haar om raad of hulp vragen. Maar ondanks haar volwassen kijk wil ze zich ook nog amuseren als kind, terwijl haar vriendinnen al meer met jongens en zo bezig zijn. Iluna organiseert dan bijvoorbeeld een verjaardagsfeestje met spelletjes en waterballonnen, waarbij haar vriendinnen dan op hun gsm staan te kijken.”

Timmerman: “En dan zeggen ze achteraf: ‘Iluna’s verjaardag was toch maar een beetje…’ Maar ja, ik wil me nog amuseren. De andere meisjes van mijn klas staan zich te schminken of zitten hun haar te kammen.”

Planckaert: “Iluna vindt zichzelf ook nog te jong om haar benen te scheren.”

Timmerman: “Maar dat is toch nog niet nodig? Vroeger deed ik mascara op om naar school te gaan, nu denk ik: ‘Waarom?’”

Weet je al welk beroep je later graag zou uitoefenen?

Timmerman: “Momenteel zou ik graag iets doen met acteren of zingen. Niet dat ik per se zangeres wil worden, maar iets muzikaals lijkt me leuk. Nu, ik heb ook al dokter willen worden, dus ik weet het nog niet goed.”

Op Instagram heb ik een filmpje gezien waarin je ‘Beat It’ van Michael Jackson zong terwijl je jezelf op piano begeleidde.

Planckaert: “In de chambres d’hôtes zingt ze vaak: dat maakt haar blij.”

Timmerman: “Ik heb vier jaar pianoles en notenleer gevolgd, maar daar wil ik mee stoppen, omdat ik niet zo van klassieke muziek houd – dan speel ik liever thuis op mijn eentje piano. En ik volg al negen jaar balletles, maar dat levert veel stress op in combinatie met school – wellicht ga ik overschakelen op hiphop. Ik wil gewoon gelukkig zijn, voilà. Tot nu toe lukt dat.”

Woon jij even graag in de Ardennen als je ouders?

Timmerman: “(knikt) Ik zou niet willen verhuizen naar een stad, omdat ik niet wil meegesleept worden in de tijd van nu. Ik zit liever in het bos. Onlangs heb ik naar een Netflix-serie gekeken over vroeger – ik ben de naam vergeten – en toen dacht ik: ‘Waarom ben ik niet in díé tijd geboren?’ Vrouwen hadden toen misschien minder rechten, maar over het algemeen zag het er toen toch leuker uit. Je kon ’s avonds niet de hele tijd met je gsm bezig zijn, want er bestónden nog geen gsm’s.

“Ik stoor me aan allerhande hypes op school. Iedereen die plots een Levi’s-truitje draagt: daar doe ik niet aan mee. Selfies neem ik ook nooit, terwijl al mijn vriendinnen op Instagram énkel selfies posten, waarin ze dan al hun vriendinnen taggen. Ik gebruik mijn Instagram-profiel niet om te tonen hoe mooi ik ben, maar om te laten zien wíé ik ben en wat mij interesseert. En ik post maar eens om de vijf maanden.”

Planckaert: “We bewerken onze Instagram-foto’s ook nooit, we gebruiken zelfs geen filter.

“Het is interessant om een puber in huis te hebben. Alle vragen die Iluna ons nu stelt, herken ik van vroeger. Soms is ’t hier zware toebak: ze wil nu al weten wat ze met de rest van haar leven moet aanvangen. Of ze vraagt: ‘Waarom drinken wij nog uit plastic flessen?’”

Timmerman: “Dat komt omdat ik Instagram stories bekijk waarin mensen het over die dingen hebben, waarna ik daarover begin na te denken. Over de klimaatopwarming maak ik me ook zorgen. Ik weet niet of ik er zelf ooit iets aan ga kunnen doen, maar de lerares zit ons daar wel veel te hard bang voor te maken. Volgens haar zullen we over een paar jaar op Mars moeten gaan wonen.”

Planckaert: “Het is een nogal fanatieke leerkracht die zelf haar tandpasta en shampoo maakt.”

Timmerman: “En dat is goed, maar ik word rap bang. Ten tijde van de aanslagen was ik ook bang dat zoiets hier zou gebeuren terwijl ik sliep.”

Planckaert: “Ze is bang voor mensen met slechte intenties en kan daardoor soms moeilijk de slaap vatten.”

Timmerman: “Pas toen we vijf jaar geleden naar hier verhuisd zijn, durfde ik in mijn eigen kamer te slapen. En in het begin moest onze hond dan nog bij me slapen.”

Stephanie, toen je veertien was – even oud als Iluna nu – zei je: ‘Vader zal ons nooit naar bed sturen omdat het acht uur is, of zeggen dat je je huiswerk moet maken. Later wil ik mijn kinderen ook zo opvoeden: niet in een kazerne, maar in een vriendenkring.’

Timmerman: “Ah, dat is bij ons ook zo. Wij gaan slapen als we moe zijn. Maar als we tegen elven nog niet in ons bed liggen, worden we wel naar boven gestuurd. En ze hoeven mij niet te zeggen dat ik mijn huiswerk moet maken, want dat doe ik uit mezelf.

“Ik was gechoqueerd toen ik de mama van een vriendin hoorde zeggen: ‘Heb je je piano-oefeningen vandaag al gedaan?’ Terwijl mijn mama zich er niets van aantrekt als ik die eens een hele wéék oversla.”

Planckaert: “Ik breng je naar de les, en als je je inschrijft voor een nieuw jaar, moet je dat jaar ook uitdoen. Maar je moet zelf je verantwoordelijkheid nemen voor wat je wel of niet doet. Mageno is daarin helemaal anders dan jij.”

Timmerman: “Die zou liever het gras afrijden dan zijn huiswerk te maken.”

Op je veertiende vond je nestwarmte het beste gevoel in de wereld, ‘omdat je dan voelt dat je ergens bij hoort’.

Planckaert: “Amai, heb ik dat allemaal gezegd op mijn veertiende?”

Timmerman: “Ik ben het daarmee eens. Ik heb niet echt beste vrienden op school, ik ben liever bij mijn familie. Mijn nichtje Noa is mijn beste vriendin.”

Iluna, ik wil je enkele uitspraken voorleggen van tieners met jonge mama’s. ‘Vroeger vond ik het vreselijk dat mama zo jong was. Ik was bang dat mijn vrienden alleen met mij omgingen omwille van mijn hippe mama. Ik dacht vaak: ‘Kan ze niet wat meer zijn zoals andere mama’s?’’

Timmerman: “Soms denk ik ook dat mijn vriendinnen deels op bezoek komen voor mijn mama. Er is een meisje van wie ik het gevoel heb dat ze me leuker vindt omdat mama veel volgers heeft op Instagram, en omdat ik daar, als haar dochter, ook wat populairder ben.”

Word je soms scheef bekeken omdat je een jonge mama hebt?

Timmerman: “Nee. Ik vertel op school ook niet veel over ons. Soms komen ze me vragen hoe het komt dat mama zo veel volgers heeft. Dan antwoord ik: ‘Omdat ze bekend is in Vlaanderen.’ – ‘Ah, oké.’”

Een tweede uitspraak: ‘Al mijn vriendjes hebben mama’s van in de veertig en vijftig, maar mijn mama zal tenminste nog heel lang leven.’

Timmerman: “(denkt na) Ik heb er nog nooit aan gedacht dat mama er op een dag niet meer zal zijn. Maar als mama moeke (haar oma Christa, red.) zal verliezen, zal haar verdriet niet minder groot zijn omdat ze minder tijd met elkaar hebben kunnen doorbrengen.”

En nog eentje: ‘Als ik vriendinnen hoor klagen dat hun ouders hen niet begrijpen, dan prijs ik mezelf gelukkig dat mama nog zo jong is en dus perfect weet hoe ik me voel.’

Timmerman: “Ik ken twee meisjes die het moeilijk hebben met hun ouders. Ik heb ze al gezegd dat ze wellicht rebelleren in de hoop aandacht te krijgen van hun ouders.

“Ik kan me echt niet voorstellen ooit te willen weglopen. En ik ben ook nog niet geïnteresseerd in fuiven.”

Planckaert: “Daar vind ik je ook nog te jong voor.”

Timmerman: “Maar er zijn wel al meisjes uit mijn klas die speciaal een job zoeken om naar feestjes te kunnen gaan en alcohol te kunnen kopen. Superzot! Op hun Snapchat stories posten ze dan foto’s van bier. Ik wil me niet zat drinken. Ik heb er geen behoefte aan om mijn grenzen op te zoeken.”

Planckaert: “Onlangs vroeg Iluna zich af waarom ze zich niet op dezelfde manier kon laten gaan als haar klasgenoten. Maar ze laat zich gewoon niet meeslepen.”

Timmerman: “Volgens mij komt dat doordat ik zo’n goede band heb met jullie. Iedereen die hier over de vloer komt, voelt zich meteen op zijn gemak. Als er klasgenootjes komen eten, dan blijven we allemaal lang aan tafel zitten om te praten. Ze genieten daarvan: dat gebeurt bij hen thuis niet.”

Planckaert: “Christopher en ik hebben geen vooroordelen en luisteren naar iedereen, en je voelt soms inderdaad dat die jongeren gehoord willen worden. Maar dat is bij ons thuis ook altijd zo geweest: we zijn van nature allemaal heel open.”

© Humo

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234