Zaterdag 07/12/2019

Uit ons archief

Sophie Dutordoir: "Als ik een goede moeder en echtgenote ben, dan ben ik ergens geraakt in het leven"

Sophie Dutordoir: 'Ik heb een aversie tegen macht. Macht is zo vergankelijk en heeft niets met het echte leven van doen' Beeld Thomas Sweertvaegher

De regering-Michel heeft Sophie Dutordoir (53) benoemd tot spoorbaas. Dit diepgaande gesprek hadden we eind vorig jaar nog met haar.

***
Woordvoerster die CEO van Electrabel wordt, dat was al bijzonder. Dat die CEO vervolgens zonder veel poespas besluit op te stappen om een eetwinkel te openen, maakt Sophie Dutordoir (53) uniek. "Als ik op dezelfde manier had mogen voortdoen, was ik misschien wel gebleven."

Op tafel staat een fles Il Principe. Een robuuste, rode Toscaan, zo blijkt na afloop van het interview. "Lekker", weet gastvrouw Sophie Dutordoir. "De wijn komt uit de geboorteplaats van Machiavelli. Dat leek me wel gepast bij dit gesprek."

Is dit haar lievelingswijn? "Het zou beter zijn voor het verhaal als ik 'ja' zou zeggen, zeker? Je kunt mensen alles wijsmaken met een goed verhaal. Schrikbarend."

Toen ze pas haar eetwinkel Poppeia in Overijse opende, wilden klanten weten of ze geen goeie cava in huis had. Lastig, in een Italiaanse winkel. "Nu drinken de mensen met evenveel plezier prosecco, en willen ze alleen nog echte porchetta, geroosterd speenvarken. Tegelijk vraag ik me af: hoe vaak wordt die mensen eender wat op de mouw gespeld?"

Tot eind 2013 leidde Sophie Dutordoir met Electrabel het grootste energiebedrijf van het land. Vandaag spreekt ze over haar dorpswinkel met de liefde van een moeder voor haar kind. "Ik word elke dag weer gelukkig van het geluid van het winkel­rolluik dat omhooggaat."

Liefde voor de arbeid heeft ze altijd gehad. "Ik ben tot de laatste dag blij gaan werken bij Electrabel. Golf of tennis heeft me nooit wat gezegd; mijn enige hobby is mijn familie en mijn vrienden. Als ik me vroeger wilde ontspannen, dan ging ik thuis achter de potten staan."

U kan dit abonneestuk gratis lezen. Elke dag De Morgen lezen? Proef nu drie maanden en krijg 49 procent korting op demorgen.be/proef.

Is het wat u ervan gehoopt had, achter een toog staan?
Sophie Dutordoir: "Ik leer er veel bij over de samenleving. Mijn winkel trekt vooral een rijpere clientèle aan. Ik zie zeer graag oude mensen. Ik zou ze van straat binnenroepen als ik ze zie passeren. Hun eenzaamheid slaat me in het gezicht."

"Eén man komt al van de eerste dag elke dag trouw langs, vlak na openingstijd. De eerste keer ging hij zitten en zei: 'Ik kom lezen.' Bon, ik gaf hem de krant en een koffie. Een kwartier later lag die krant er nog. Bleek, na een paar weken hetzelfde ritueel, dat hij niet kán lezen, en dat hij wou dat ik hem zou voorlezen uit de krant."

De voorheen machtigste vrouw van het land valt even stil, middenin de anekdote. "Sorry, ik krijg er kippenvel van. We doen dat nu elke dag, samen. Dan brengt hij foldertjes mee uit het cultureel centrum of de gratis bakkerskrant en moet ik hem voorlezen. Hij koopt nu zelfs de Story om samen met mij te lezen."

Stoort het u dat er nogal neerbuigend wordt gedaan over uw 'winkeltje'?
"Je m'en fous. Ze hebben me gepolst om in de raad van bestuur te zetelen van GBL (de holding van Albert Frère, BE/JM). Dat is niet doorgegaan, omdat een van de topmanagers ertegen was: 'Enfin, on ne va quand-même pas prendre une bouchère.' Ik heb hem gezegd dat ik het begreep; dat als hij geen beenhouwer wou, hij dat dan vooral niet moest doen. Die man wist niet waar kruipen van schaamte."

"Mijn moeder zei altijd: er zijn geen dwaze beroepen, er zijn alleen dwaze mensen. In de kringen die ik vroeger frequenteerde, heb ik veel fantastische en gedreven mensen ontmoet, maar ook mensen die alle contact met de normale wereld kwijtgeraakt zijn. Als zij in mijn winkel zouden komen, zijn ze totaal verloren: ze kennen de prijs van een brood niet eens."

"Degene die maakt dat iemand anders machtig wordt, wordt zelf daarvan de dupe"
Machiavelli, De heerser, III, 14

Sophie Dutordoir was niet de meest meegaande puber. Een rebel met het parfum van patchoeli in de crisisjaren 70 en 80. Toch koos ze voor 'de macht'. Hoe ging dat?

"Mijn moeder wou me naar de militaire school sturen omdat ik mijn schoenveters op tafel knoopte. Ik was geen moeilijk geval, wel kritisch. Altijd in de weer: de eerste vrouwelijke groepsleider in de jongens­scouts, later feestpreses in Romaanse talen. Maar ik kan niet tegen het woord 'moeten'. Ik heb een enorm plichtsbesef, maar ik aanvaard geen gezagsargumenten. Iets doen omdat het moet en daarmee basta, dat gaat niet. Blocage total."

U heeft nochtans veel 'moeten' doen voor hogere bazen.
"Ik heb zeer, zeer veel gewerkt, bij de premier, bij Fluxys, bij Electrabel... Daar heb ik nooit een punt van gemaakt. Ik ben altijd loyaal geweest. Maar ik ben wel altijd rechtlijnig gebleven. Ik kan hard zijn, maar het moet rechtvaardig blijven. Vraag me niet om mijn eigen waarden aan de kant te zetten, want dat kan ik niet."

Wilfried Martens noemde u 'een wonderkind'. U had minister van Energie kunnen zijn.
"Ik heb veel respect voor hem en voor andere grote politici, maar ik heb op de kabinetten ook de keerzijde gezien. Ik heb ministers gezien die rondliepen zonder een cent op zak - zo gewend dat alles voor hen geregeld wordt. En ik heb de drama's gezien van politici die niet meer verkozen raakten. Zo'n bipolair leven, tussen depressie en euforie, dat was niets voor mij. Ik wilde niet dat mijn professionele geluk afhankelijk was van een systeem."

U begon als woordvoerster bij Electrabel en werd uiteindelijk CEO. Dat is niet vanzelfsprekend.
(lacht) "Ik begrijp nog altijd niet waarom Electrabel mij ooit als CEO heeft gewild. Ik was geen man en ik was geen ingenieur! Mijn gave als communicatieverantwoordelijke was dat ik goed aanvoelde wat de leiding moest weten om haar publieke rol te kunnen spelen. Zij hebben van mij altijd te horen gekregen wat ze moesten weten, en ik heb hen afgeschermd van details die ze niet moesten weten."

Dat gaf u macht.
"Ik noem het loyauteit. Informatie is macht, maar ik hield geen informatie achter. Ik zorgde er juist voor dat zij de juiste informatie kregen opdat zij hun verantwoordelijkheid ten volle konden uitspelen."

U was de vertrouwelinge van Etienne Davignon, de sterke man van Suez-Tractebel.
"Dat is te sterk uitgedrukt. Ik ken Davignon eigenlijk niet zo goed, wie wel? Soms zag ik hem, om uit te leggen waarmee ik bezig was, en dat was het."

"Davignon komt wel nog altijd twee keer per jaar eten in Poppeia. Hij heeft me geleerd hoe ik mijn borden moest voorverwarmen en me een fantastisch recept voor vitello tonato aan de hand gedaan. Ik heb nooit nagedacht over een carrière. Ik wou altijd bezig zijn met vandaag - niet met wat ik morgen zou gaan doen."

"Ik ben CEO geweest, ja. So what? Ik hoop dat ik een goede moeder ben en een goede echtgenote. Als ik dat bereikt heb, dan ben ik ergens geraakt in het leven. Al de rest... Er zijn treinen gepasseerd en ik ben er opgesprongen."

U heeft stommelings een topcarrière gemaakt? Met permissie: dat geloven we niet.
"Ik versta dat. Toch: ik had geen ambitie, echt niet. Ik ging zelden naar recepties, je zag me nooit in een businessclub. Ik heb mijn werk gekoesterd als een kind, alsof mijn eigen leven ervan afhing. Daar heb ik appreciatie voor gekregen, maar ik heb nooit iets gevraagd. Anderen zijn me altijd komen opzoeken. Ik heb het geluk gehad dat anderen altijd meer in mij gezien hebben dan ikzelf."

Nooit getwijfeld of u de verantwoordelijkheid wel zou aankunnen?
"Nooit. Ik heb altijd gewerkt met een team van mensen van wie ik kon bijleren. Ik kon alleen maar functioneren met rondom mij een paar collega's van wie ik zeker wist dat ze me altijd zouden zeggen hoe het in elkaar zat."

"Ik had geen clan rond mij die ik overal meesleurde, behalve mijn assistente. God beware me, ik heb een bloedhekel aan jaknikkers. Het waren twee of drie toppers die alles tegen mij mochten zeggen. Hoe ik me gedroeg. Hoe ik andere mensen behandelde. Ik ben een spons: ik zuig graag informatie van anderen in mij op. Ik integreer en distilleer, en dan beslis ik."

Beeld Thomas Sweertvaegher
Beeld Thomas Sweertvaegher

Veel vrouwen botsen tegen het glazen plafond. U bent er probleemloos doorheen geknald.
"Denk nu ook niet dat ik elke avond om vijf uur thuis was. Alles wat nodig was voor het werk, heb ik altijd gedaan. Twee of drie avonden per week was ik op toer tot middernacht, elke morgen vertrok ik hier om zes uur naar kantoor."

"Maar ik ging mijn tijd niet verspillen in De Warande. Wat hebben die mensen elkaar toch altijd te zeggen? Graaf Buysse met zijn champagnekleurige Bentley! Ik word onnozel als ik eraan denk."

Hoe keek u dan naar uzelf, toch ook on top of the world?
"Ik had geen tijd om naar mezelf te kijken. Ik hoop dat ik een goede baas ben geweest. Ik denk dat ik goed was voor mijn mensen. Ik heb veel voor de medewerkers van Electrabel en voor het land proberen te doen. Trots? Pff, neen. Plichtsbewust, ja, dat wel."

Wat was uw 'plicht' dan?
"Centrales veilig laten draaien, bedrijven en mensen van elektriciteit en gas voorzien, zo veel mogelijk mensen werk geven in België aan goede voorwaarden in een economisch rendabel bedrijf, en de cash die Electrabel genereerde zo veel mogelijk in België herinvesteren. Dat was mijn opdracht als patron van Electrabel."

"Ik heb de mensen bij Electrabel lange tijd gelukkig gemaakt. Ik heb hen kunnen beschermen. Ik was de schuts­muur tussen Electrabel en Parijs, en tussen Electrabel en de soms vijandige buiten­wereld."

Nu klinkt u bijna als een vakbondsvrouw.
"Ik heb de aandeelhouders altijd ten volle gerespecteerd. Alles wat ik hen heb gevraagd, heb ik gekregen. Het moet zijn dat ze er vertrouwen in hadden dat ik voor hen waarde kon creëren. Mijn investeringsdossiers waren van beton. (fijn glimlachje) Ze konden gewoon niet neen zeggen tegen mij."

Critici noemden u de vazal van Parijs.
"Dat slaat nergens op. Ik ben niemands vazal geweest. Ik heb Electrabel altijd beschouwd als een Belgisch bedrijf in een wereldwijde groep. Ik heb gevochten voor mijn mensen en ik heb gekregen wat ik wou."

"Ik heb altijd een uitstekende band gehad met Gérard Mestrallet (CEO van Suez, nu Engie, BE/JM). Nog voor de winkel open was, stond hij al voor de deur. Mestrallet belt me nog geregeld, meestal op zaterdag, zoals vroeger. Dan praten we wat over de gang van de wereld. Raar? Is dat raar? Als je 25 jaar met je vrouw samen bent geweest, en je gaat uit elkaar voor een bepaalde reden, dan ben je toch voldoende gevaccineerd om op een volwassen manier met elkaar te blijven omgaan? Mestrallet komt wel uit een andere machts­traditie. (glimlacht)

"Hij heeft nooit een grotere rebel gekend dan ik. Nooit! Toch kon hij met mij om. En ik kon zéér rebels zijn. Hij heeft dat altijd aanvaard. Niet voor mijn schone ogen, maar omdat ik de juiste argumenten had en me doodwerkte voor mijn bedrijf. Wij verstaan elkaar. Hij is zelf ook een extreem harde werker."

Was u de melkkoe van Parijs?
"Definieer melkkoe. Wij genereerden cash. Al een geluk: het was de garantie van onze autonomie. Dat geld komt toe aan de aandeelhouders, en die van ons zaten in Parijs. Daar kan ik niks aan doen. Het had ook Duitsland of de VS kunnen zijn. Was dat beter geweest? Als ik zag hoe collega-CEO's met een bang hartje moesten rapporteren aan hun bazen in Essen of Ludwigshafen in Duitsland, dan denk ik dat we nog zo slecht niet zaten bij Suez."

"Ik heb altijd een grote mate van autonomie gekregen. Dat was behoedzaam manoeuvreren. Tegenover de aandeelhouder, maar ook tegenover de politiek hier. Als historisch dominante speler, was de bewegingsruimte beperkt. (schamper) Voor je het weet, schiet 'Oostende' wakker (ze verwijst naar haar politieke tegenspeler Johan Vande Lanotte (sp.a), BE/JM)."

Suez heet nochtans een erg autoritair, hiërarchisch bedrijf te zijn.
"Ik ben nogal koppig. Natuurlijk heb ik weleens iets anekdotisch uitgevoerd op vraag van de groep, waarvan ik mezelf afvroeg of dat nu wel zo nodig was. Maar als het over essentiële dossiers ging waarmee ik het niet eens was, zei ik altijd dat het zijn voorrecht was als baas om het zo te willen, maar dat ik het niet ging uitvoeren. Niet met mij. En ik ben altijd mogen blijven."

"Niemand kan me iets laten doen waarvan ik niet overtuigd ben. Ik heb daar nooit hysterisch over gedaan; ik heb altijd argumenten gezocht om de hiërarchie op andere gedachten te brengen. Dat is altijd prima gelukt. En op het eind zijn we op een punt gekomen waarin onze visies over de organisatie totaal uit elkaar liepen. Dus ben ik weggegaan, in alle vriendschap en transparantie."

Uw opvolger moet wel gehoorzamen aan Parijs.
"Daar kan ik niet over oordelen. Ik weet alleen dat Philippe Van Troeye een hardwerkende, plichtsbewuste ingenieur is. Ik ben zijn schoonmoeder niet; ik volg Electrabel alleen nog via de krant."

Beeld Thomas Sweertvaegher
Beeld Thomas Sweertvaegher

"Daarom is een heerser (...) verplicht op alle mogelijke manieren pracht en praal tentoon te spreiden"
Machiavelli, De heerser, XVI, 1

"Ik heb een aversie tegen macht", zegt Sophie Dutordoir grijnzend. "Bij mij heeft het altijd gedraaid om verantwoordelijkheid. Om mijn verantwoordelijkheid te vervullen, zou ik dwars door een muur lopen."

Ze staat op en loopt naar de keuken.

"Ik ga wat parmezaan afsnijden. Ik heb hier een bol van vijftig kilo liggen. Het schoonste product dat er bestaat."

Tegen haar man zegt ze: "Doe jij anders even verder met het interview."

Over de oprechtheid van haar jovialiteit kan geen discussie bestaan; toch is haar schijnbare naïviteit ook een rol. Wie zo lang aan de top van het bedrijfsleven heeft gestaan, is geen kerstekind. Dat ze ook hard kan zijn, ontkent ze niet. "Zeer hard zelfs, maar altijd correct. Ik ben zeer veel beleefde maar harde mensen tegengekomen."

"Als patron van Electrabel had ik alles te zeggen over alles in België. Toen zei de aandeelhouder: Sophie, we gaan het anders doen. Zo gaat het in alle bedrijven. Ze vinden dat je af en toe alles eens moet omgooien."

"Twee jaar geleden beslisten ze dus dat ik nog wel verantwoordelijk zou zijn voor de politieke onderhandelingen, maar dat de productie en de verkoop Europees georganiseerd zou worden. Ze zegden me toen vanuit Parijs: 'Dutordoir, blijf, je bent de beste onderhandelaar, de beste spreker.' Ik zei toen: 'Eigenlijk bedoelen jullie dat ik de beste speakerin ben.' Toen wisten ze dat ze me kwijt waren."

U mocht blijven om het Franse beleid te verkopen. "Ik wou niet de speakerin van andermans beslissingen zijn. Ik had de verantwoordelijkheid niet meer over mijn troepen. En mijn sterkte is om troepen te mobiliseren. In hun nieuwe matrix zouden mijn mensen Europees aangestuurd worden. Ik heb daar voor gepast. Ze zijn trouwens een jaar later al teruggekomen op hun matrix."

Had u er nog gezeten als ze die hervormingen niet hadden doorgevoerd?
(twijfelt) "Misschien. Dat zou kunnen."

Dan was er nooit een winkel gekomen.
"Daarom deed mijn afscheid ook geen pijn. Ik werd 52, er zouden geen drie treinen meer passeren. Mijn man zei: 'Je zeurt nu al jaren over dat winkeltje. Stop met zagen en begin eraan.'

"Maar misschien was ik wel gebleven als ik op dezelfde manier had mogen voortdoen. Ik ben pas weggegaan toen alle voor mij belangrijke dossiers waren opgelost: de verlenging van de levensduur van Tihange, de nucleaire bijdrage, de verlaging van de prijzen. Daar heb ik voor moeten vechten tegen de politiek en tegen de aandeelhouders."

Uw exit kwam wel op het moment waarop u als CEO voor het eerst kritiek kreeg.
"Ach welnee. Toch niet voor die foto in de gazet? (Dutordoir kreeg interne kritiek omdat ze voor een interview gefotografeerd werd met haar zoon in de keuken, BE/JM) In een grote organisatie zijn er altijd wel mensen die over alles een mening hebben. Jaloezie en mediocriteit vind je overal. Ik hecht in mijn leven maar belang aan de mening van een zeer beperkt aantal mensen."

De kritiek kwam uit Parijs.
(glimlacht) "Parijs is groot, hè. Je hebt Parijs en Parijs. Er zitten ook Belgen in Parijs. Het kwam niet vanuit het Parijs waar ik belang aan hechtte."

"De waarheid is dat ze alles geprobeerd hebben om mij te houden. Ik mocht mijn eigen functie invullen en mijn titel kiezen, ze wilden mij meer betalen. Maar ik ben niet geïnteresseerd in titels en geld. Het enige wat mij interesseert, is om met mensen iets te bouwen."

Er werd gezegd dat u te veel mandaten bekleedde en Electrabel verwaarloosde.
"Ach, dat is dus allemaal begonnen met die fameuze foto die hier in mijn keuken gemaakt is. (lacht) Het echte leven tonen, is blijkbaar not done. Waarover was men gechoqueerd? Eén: Dutordoir ontvangt journalisten bij haar thuis. Twee: haar kind staat op de foto. Drie: ze stond garnalen te pellen! Dus: ze heeft waarschijnlijk geen tijd voor Electrabel. Dat komt dan van mannen die allemaal twintig mandaten hebben. Ik ben heus wel in staat om zelf te oordelen hoe ik mijn 24 uur in een dag kan invullen. Ik heb trouwens het grote geluk van maar vier uur slaap per nacht nodig te hebben."

Zelfs Mestrallet gaf u een tik.
"Helemaal niet. Wat heeft hij gezegd? 'Dutordoir is een groot manager met een stijl die dicht bij de mensen staat. Ik zou nooit een foto laten maken bij mij thuis in mijn keuken. Of van mij op mijn paard. Maar iedereen heeft zijn stijl.' Hij mag dat zeggen. "Dat al die typen die zich afschermen en zich enkel in hun bureau tonen met een foto van Dehaene of een statuette die ze gekregen hebben van de Nationale Bank, is hun zaak. Dat is voor mij het leven niet. Hier vind je geen beeldjes, alleen foto's." (lacht)

Beeld Thomas Sweertvaegher

Electrabel begon verlies te maken, u krijgt kritiek, en uiteindelijk gaat u weg. Daar zit toch een verband in?
"Ik ben gebleven tot er geen enkele klant meer wegging, en tot het marktaandeel gestabiliseerd was. Natuurlijk waren er veel klanten vertrokken, maar dat kwam omdat ik de prijzen niet mocht verlagen van 'Oostende'."

Johan Vande Lanotte verbood u de prijzen te verlagen?
"Ik zweer dat het zo gegaan is. Energie is een complexe sector die om historische redenen in het verleden niet belast is geweest. Dan is er een forfaitaire belasting gekomen en een vennootschapsbelasting die is uitgemond in het debat over de nucleaire rente. Op een bepaald moment is die taks geweldige proporties gaan aannemen, terwijl de winst juist aan het dalen was."

"Ik heb toen voorgesteld aan Vande Lanotte om die 550 miljoen euro aan taks te vertalen in prijsverlagingen voor alle klanten, in plaats van die miljoenen in de algemene kas van de federale regering te steken. Antwoord: 'Vergeet het. Als je dat doet, is er geen concurrentie meer mogelijk op de Belgische markt.'"

Hij wilde het wellicht allebei: de prijsverlagingen en de taks.
(schamper) "Je kunt van alles willen, hè."

Was Vande Lanotte uw felste tegenstander?
"Ach, er is een verschil tussen wat politici in het openbaar zeggen en wat er onder elkaar gezegd wordt."

Vande Lanotte was vooral in de krant scherp?
"Hij kan nog altijd geen drie woorden zeggen zonder dat Electrabel erbij zit. (lacht) Ik heb hem ooit gezegd dat ik zou voortdoen tot ik een Electrabel-straat heb in Oostende."

"Hij is tegen mij altijd oprecht geweest. 'Electrabel is voor mij een politiek thema', zei hij me. Ik heb hem toen geantwoord: het heeft jouw partij in ieder geval geen stemmen opgeleverd. (lacht) Mijn geheugen is feilloos. Ik herinner mij nog perfect de situatie waarin hij me dat zei. Hij mag het me kwalijk nemen dat ik hem daarop citeer. Ik vind dat eigenlijk nog leuk ook."

"Men moet heerser zijn om de aard van het volk te leren kennen en tot het volk behoren om de heersers te leren kennen"
Machiavelli, De heerser, aanhef

Over macht praat Sophie Dutordoir alleen met tegenzin. "Ik ben niet in de wieg gelegd voor de macht." Het heeft iets pathetisch, vindt ze. "Macht is zo vergankelijk en heeft niets met het echte leven van doen."

Het heeft, zegt ze, met haar afkomst te maken. "Ik kom uit een ander milieu: groot gezin, vader was arts maar die hebben we vroeg verloren. Ik was de jongste dochter. Ik moest het doen met stompjes Caran d'Ache-kleurpotloden van mijn oudere zussen, maar ik heb me daar nooit gefrustreerd over gevoeld."

"Mijn moeder bleef op haar achtenveertigste achter met zes jonge kinderen. Dan leer je de essentie van de rest te onderscheiden. Er werd nooit veel gesproken over onze situatie. Ik denk dat we toen stilzwijgend beseften dat we hard moesten knokken om uit de miserie te blijven."

"Toch vormden we een heel hecht gezin. Op ons vijftiende kregen we allemaal een briefje van ons moeder: 'Hierbij geef ik de toelating aan mijn dochter om met mijn auto te rijden.' (lacht) Dus reden wij snotneuzen met de auto om brood. Moeder lag zogezegd ziek te bed. In werkelijkheid was ze aan het kuisen." (lacht luid)

De eerste keer dat we elkaar ontmoetten, was in de VRT-foyer, na een tv-interview met u. Uw voorganger Jean-Pierre Hansen was er toen ook. Hij rookte dikke sigaren in dat kleine zaaltje en niemand durfde hem op het rookverbod te wijzen. Een treffend beeld van 'macht', toch?
"Wat daar gebeurd is, was ongepast. (stil) Ik herinner me die scène perfect. Dat hoort niet. Maar ik zou niet willen dat dat het enige beeld is dat van Hansen overblijft. Hij is een groot denker, een visionair, een strateeg, een grote meneer. Met zijn eigen stijl. (glimlacht) Misschien hebben we daar vooral de macht van de nicotine gezien. Ik zou dat nooit doen."

U heeft wel dezelfde macht gehad als Hansen.
"Hij is hij en ik ben ik. Ik functioneerde blijkbaar anders. Eigenlijk was ik wel een goede patron, als ik er zo over nadenk. Ik ben patron geworden van Fluxys na de gas­explosie in Ghislenghien. Het moreel zat helemaal aan de grond. De technici hadden alles gedaan wat volgens het boekje moest gedaan worden. En toch deed er zich een ramp voor."

"Voor die mensen was dat niet te vatten. Dat zijn mensen die gewend zijn voor elk probleem de rationele oplossing te vinden. Die zekerheid was hen ontglipt. Die mensen hun zelfvertrouwen terug­geven, is het mooiste wat er bestaat. Als je spreekt over de kick van de CEO: dát is de kick van de CEO."

Mist u dat niet?
"Neen, ik heb mijn klanten nu. Ik mis niets. Elke week komt er nog wel iemand uit mijn Electrabel-tijd naar de winkel. Ik ben altijd tevreden als ik iemand terugzie, maar ik zoek het verleden zelf niet op."

U zit nog altijd in grote raden van bestuur, zoals bij BNP Paribas of bpost.
"Ik heb dat nodig om graag te doen wat ik nu doe. De winkel maakt me gelukkig omdat mijn plezier komt uit plezier geven aan anderen. Ik zou daar genoegen mee kunnen hebben, maar intellectueel is dat niet erg veeleisend. Ik vind het belangrijk om wakker te blijven."

Heeft u het financieel nodig?
"Eerlijk gezegd is het mijn enige vorm van inkomen vandaag. Het is niet met honderd cappuccino's te verkopen en mensen gelukkig te maken dat je rijk wordt. Ik klaag niet, dat wist ik op voorhand. "

"Ik heb niets nodig. Ik kan zeer goed leven met spruiten en bloemkool. Ik ga twee keer per jaar naar de kapper. Alleen aan cadeaus voor de kinderen en de kleinkinderen, familie en vrienden gaat geld op. Ik ben rap content." ... Zegt ze vanuit een villa in de heuvels van Overijse. "Gekocht in tempore non suspecto."

Uw zoon is misschien wel gewend geraakt aan opgroeien in welstand?
"Neen hoor, die is ook content met boterhammen met confituur en choco. Hij is zo grootgebracht."

Beeld Thomas Sweertvaegher
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234