Woensdag 27/05/2020

‘Soms kreeg hij last van zijn geweten. Maar het opbiechten van vreemdgaan heeft natuurlijk zelden met eerlijkheid te maken’

.Beeld Getty

Na een leven in de schaduw van een belangrijke man, koos Marijke (64) er bewust voor iemands maîtresse te worden. Gebruikt voelt ze zich niet, wel integendeel. Een gebonden man heeft immers ook zo zijn voordelen.

“Tijdens onze eerste afspraak in 2003 vertelde hij dat hij getrouwd was, en ik, nog maar drie jaar gescheiden, begreep niet wat hij dan van mij wilde. Mijn eerste reactie was: dan is het nu afgelopen tussen ons. Maar ik was ook nieuwsgierig: waarom zoekt een man die zegt van zijn vrouw te houden, er een andere vrouw naast?

“Naïef misschien, maar ik was tamelijk ­onervaren. Van mijn 19de tot mijn 45ste had ik min op meer opgesloten gezeten in een beklemmend huwelijk. Deze man was ­belangstellend en intelligent. Tijdens de tweede date bleek dat hij heel eenvoudig op zoek was naar iemand om de dingen mee te doen waar zijn vrouw geen zin meer in had: naar ­concerten gaan, en vrijen. 

“Nog diezelfde middag besefte ik, na een ­eerste aarzeling, dat zijn gebondenheid voor mij eigenlijk alleen maar voordelen had. Met hem zou ik niet opnieuw de kans lopen me te laten claimen en tijdens de feestdagen kon ik gewoon voor mijn kinderen kiezen, want hij was toch bij zijn vrouw.

“Zo begon een verhouding die bijna ­zeventien jaar zou duren. In het begin zagen we elkaar meerdere malen per week. Hij haalde me om zeven uur ’s morgens op aan het station, dan wandelden we door het bos en stipt om negen uur zette hij me af voor het kantoor waar ik werkte. We liepen hand in hand, en na een tijdje kwam het kussen erbij. Weer even later mocht ik mee op zijn talloze zakenreisjes en sliepen we samen. Toen ik borstkanker kreeg steunde hij me wanneer hij maar kon, en toen zijn vrouw later borstkanker kreeg vroeg hij eens aan me: ‘Stel dat ze overlijdt, gaan wij dan samen verder?’ Lang hoefde ik niet na te ­denken. ‘Natuurlijk niet, ik zou je nooit ­vertrouwen,’ lachte ik, ‘ik ken al je leugentjes.’

“Soms kreeg hij last van zijn geweten. Dan wilde hij zijn vrouw over ons vertellen. Maar het opbiechten van vreemdgaan heeft natuurlijk zelden met eerlijkheid te maken. Maar het blijft lastig, dat snap ik ook. Met ­vriendinnen heb ik nooit over deze man kunnen praten. Zij vonden dat ik verstoppertje speelde, toen ik sputterde dat als hij mij niet had, er wel een andere vrouw in mijn plaats was geweest. In hun ogen faciliteerde ik overspel. En toch ligt het genuanceerder. Zestien jaar geleden was hij nog tamelijk jong, net als ik, maar zijn vrouw deelde toen al niet veel van zijn interesses meer. Dat hun verschillen niet voor veel meer wrijving hebben gezorgd komt mede omdat ik die leemte vulde.

“Nu ze allebei met pensioen zijn, en ook hij wat rustiger is geworden, zijn zij samen weer veel gelukkiger. Het zou best kunnen dat onze liefde hun huwelijk heeft verzacht tijdens ­moeilijke jaren. Ik was er toen hij het nodig had, en toen de noodzaak minder werd, hield ik ­netjes afstand. De enkeling die van mijn situatie weet, vraagt weleens: ‘Voel je je dan niet gebruikt?’ Maar zo zie ik dat niet. Met profiteren of opportunisme had het weinig te maken. We genoten van de momenten die ons gegund ­werden en als we niet samen waren lieten we elkaar met rust. Op een of andere manier zijn we in onze liefde altijd hoffelijk geweest. We hebben elkaar nooit belangrijker gemaakt dan onze omgeving. Hij hield rekening met zijn vrouw en ik met mijn zoon die in het begin nog bij mij woonde. Als mijn zoon bijvoorbeeld onverwachts thuiskwam, liet mijn vriend zich gewillig door de achterdeur afvoeren.

“Hij heeft ook altijd gezegd: zodra er iemand is op wie je verliefd wordt, trek ik me terug, want ik zie je graag gelukkig. Dat is één keer gebeurd. Maar die andere man begon al te steigeren als ik een afspraak afzegde omdat ik moest werken. Ik zou niet te vertrouwen zijn. En toen was het snel afgelopen, want ik had me lang genoeg de les laten lezen. Ik had lang genoeg als de echtgenote van een belangrijk man ­poppenkast gespeeld. De hele eerste helft van mijn volwassen leven om precies te zijn.

Cassettebandje

“Het allermooiste van een illegale verhouding als deze, is het zalige ontbreken van een sociale context. Ik moest niks, hij moest niks. We zochten elkaar op omdat we dat wilden, dat was alles en dat alles was overweldigend. Soms bestond een ontmoeting uit niets anders dan in de auto op een parkeerplaats luisteren naar een cassettebandje. Maar wat hebben we ook veel gepraat. Over muziek, politiek, onze kinderen. Zestien jaar geleden had hij één kleinkind en ik geen, nu heeft hij er twee en ik zes.

“Al die tijd heb ik geweten dat niet zozeer onze liefde, maar de relatie eindig was. Toen ook zijn vrouw vorig jaar met pensioen ging, werden onze ontmoetingen vanzelfsprekend schaarser. Ik ben daar niet verdrietig over. Ik mis het wel, de concerten, maar de blijdschap over wat we elkaar hebben kunnen geven overheerst. Alle hotels waar we hebben overnacht, de ­restaurants waar we aten, ik zoek ze niet op, maar ik mijd ze ook niet. Als ik er langskom, maakt de herinnering me blij. Het contact is niet helemaal voorbij. 

“Een paar keer per jaar zien we elkaar. De laatste keer een paar weken terug. Hij stuurde: ik moet in de buurt zijn, ben je thuis? Een uur lang hebben we gesproken, vrijen doen we al lang niet meer. Toen hij weg was, dacht ik wel, wat jammer. Maar meteen erachteraan: leuk dat hij er was. Ik voel nog steeds grote genegenheid. Al die jaren heb ik nooit op hem zitten wachten, maar als hij er was, was het altijd een verrassing en fijn.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234