Dinsdag 22/10/2019

Column

Schrijven kan niet vanuit een grenzeloze plek. Het wordt tijd dat ik weer ergens aankom, en mijn plaats bepaal

Bregje Hofstede. Beeld Damon De Backer

Auteur Bregje Hofstede en haar collega Lize Spit, allebei 31, vertellen beurtelings over hun leven.

Onlangs logeerde ik ergens waar een klein plantje tegen de koelkastdeur geplakt hing. Er zat een magneetje in, zo kon het blijven hangen, en een pot of potgrond waren niet nodig: alle wortels zaten keurig opgerold tot een compact bolletje mos. Twee weken lang gaf ik dit plantje water, daarna was het tijd voor het volgende logeeradres. In dit geval: een mosgroen tentje, dat overal kan staan. Bij gebrek aan vaste thuis heb ik de afgelopen maanden heel veel met dat tentje rondgetrokken. Dat rondzwerven maakt veel dingen ingewikkeld, waaronder het plannen van afspraken. Want: waar ben ik volgende week? Ik weet het niet precies.

Toen de foto voor bij deze column moest worden genomen, zat ik toevallig in Frankrijk. Er was wat haast bij, dus besloot de fotograaf zuidwaarts te rijden. We spraken af in Saulieu, het stadje dat het dichtst bij mijn camping lag, en waar ik een groot, oud café kende dat, zo redeneerde ik, mogelijkheden bood: het heeft hoge ruimtes, sierlijk stucwerk, vensters van geslepen glas. Een prachtig decor.

De fotograaf arriveerde en begon meteen zijn materiaal op te stellen. Tegen de tijd dat ik mijn drankje op had, was in de biljartzaal van het café een professionele fotostudio verrezen. Ik nam plaats voor een flitslamp, op een wit doek, en betrad zo, in dit piepkleine Franse stadje, dezelfde plek als mijn mede-columnisten in Brussel hadden gedaan: een grenzeloze, lichte ruimte waar de zwaartekracht mild is. De foto had om het even waar genomen kunnen zijn; ik zweef rond in een non-plek die me vooral doet denken aan de manier waarop in films het hiernamaals wordt verbeeld.

Kleurloos

Dit overal-en-nergens is ook de plek waar de meeste teksten in een krant vandaan komen. Ze streven naar feitelijkheid, naar ongekleurdheid en neutraliteit. Maar elk kleurloos scherm is ergens, door iemand opgetrokken.

“Kun je even naar buiten kijken?”, vroeg de fotograaf. “Iets verder. Kijk maar naar die biljartkeus.” Terwijl ik peinzend naar de keus keek die in het gelid aan de muur hingen en probeerde niet te knipperen, dacht ik: schrijven kán niet vanuit een grenzeloze, onbepaalde plek. Het wordt tijd dat ik weer ergens aankom, en mijn plaats bepaal. Ik deed mijn best om te kijken alsof ik net een leuke inval had gehad.

Het was warm, de fotograaf reikte me discreet een papieren handdoek aan, want mijn neus glom als een deurknop. Ik verlangde naar een glas water en naar de koffie die ze hier serveren, met een piek besuikerde slagroom erop; ik probeerde niet te krabben aan de jeukende plekjes die ik had overgehouden aan de rossige zwerfkat die me op de camping steeds bezocht, en die ik telkens aaide, ondanks mijn kattenallergie. ’s Nachts komt hij door het tentzeil heen kopjes geven, zo graag wil hij

naar binnen geroepen worden, en eventjes een huiskat zijn, al is het in een zwerfhuis. Bied daar maar eens weerstand aan.

Bregje Hofstede is journalist, columnist en schrijfster. Vorig jaar verscheen haar derde boek: Drift.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234