Dinsdag 10/12/2019

De tuin van Kobe

Sam De Bruyn: "Ik ben vervangbaar. Dat besef lucht op"

Sam De Bruyn: "Als ik zie hoe mannen en vrouwen worstelen met relaties... Soms denk ik dat wij het makkelijker hebben, mannen onder elkaar." Beeld Bob Van Mol

Sam De Bruyn (29) is gelukkig geworden. En dat heeft niet alleen te maken met zijn overstap van StuBru naar Qmusic. Nee, vooral een stevige burn-out wees hem de weg. "Ik sta nu heel anders in het leven."

Sam De Bruyn heeft ooit een traantje gelaten, hier aan tafel, bij In De Wulf. Dat had niets te maken met journalisten van De Morgen, wel met een dooie, rotte duif. Maar dat vertelt hij u straks zelf, in mooiere, poëtische bewoordingen.

Het is al de vierde keer dat hij hier in Dranouter van de kunsten van Kobe Desramaults komt proeven.

U kent Sam De Bruyn als radio- en tv-presentator. Maar, zoals wij tijdens een zes uur durend gesprek zullen ontdekken, in hem schuilt ook een foodie, een aspirant-horeca-uitbater, een fotograaf, een psycholoog, een theaterbeest, een familiemens, een groene jongen, een kickzoeker, een hondenliefhebber. Als iemand de perfecte belichaming is van de zogenoemde Generatie Alles, dan is hij het wel. In een eeuwige zoektocht naar intensiteit, naar een leven tussen Goethe en Taylor Swift.

Sinds vorige zomer is er veel veranderd in het leven van Sam De Bruyn. Na acht jaar trok hij de deuren van Het Huis achter zich dicht, en toog hij van de Reyerslaan naar de Medialaan.

Het is zijn laatste vakantiedag, vanaf maandag gaat hij zich bezinnen over zijn nieuwe opdracht: het ochtendblok bij Qmusic, dat hij vanaf september gaat presenteren.

En, welke richting zal je ochtendshow uitgaan?

Sam De Bruyn: "Ik begin maandag pas na te denken, hè. Het is vrijdag, ik ben nog op vakantie." (lacht)

"Wat voor mij vaststaat, is dat er meer aandacht voor actualiteit zal zijn. We zijn geen nieuwszender, maar onze luisteraars willen 's ochtends mee zijn met alles wat er in de wereld gebeurt."

Sam De Bruyn. Beeld Bob Van Mol

"Een aanslag zoals in Nice, bijvoorbeeld, dat raakt iedereen. Wij moeten zoeken naar de juiste manier om dat soort onderwerpen te behandelen. Om correcte informatie te geven, en soms ook een beetje rust te brengen in tijden van angst."

Wij associëren het ochtendblok van Qmusic met grappen en grollen.

"Er zal nog altijd plaats zijn voor plezier en onnozelheid, dat heb je ook nodig in de hectische ochtenduren. Maar humor voor de humor, daar gruw ik zelf van."

"Eerlijk, de Qmusic van enkele jaren geleden - altijd happy, altijd fun - daar zag ik mezelf niet helemaal in passen. Maar de wereld is veranderd, en de luisteraars ook. Milieu, duurzaamheid, verkeersveiligheid, dat zijn gevoeligheden waarmee ze bij Qmusic nu meer rekening houden. Ik bedoel: we! (lacht) Je moet goed aanvoelen wat de mensen bezighoudt."

Je wilt meer ernst, meer inhoud, meer geloofwaardigheid. Als we je zo bezig horen, zou je eigenlijk verdomd goed bij een openbare omroep passen.

"Heel eerlijk, ik heb bij de VRT niet één dag het gevoel gehad dat ik met een opvoedkundige opdracht bezig was. Echt niet. Misschien leeft die perceptie nog, dat is slimme marketing."

"Ik durfde de overstap te maken, omdat ik goed weet wie ik ben en waarvoor ik sta. Ik wil leuke plaatjes draaien, maar ik wil ook inhoud. Als mensen zonder te luisteren al willen oordelen dat Qmusic plat commercieel is, prima. Maar het klopt niet."

"Soit, haters zullen er altijd zijn. Al heb ik de indruk dat ik meer haatmail kreeg bij StuBru."

Wat moeten we ons daarbij voorstellen?

"Dat wil je echt niet weten, hoor. Ik kreeg ooit een mailtje met 'Ik hoop dat je snel onthoofd wordt'. Je wordt daar snel immuun voor, anders ga je eraan onderdoor."

Kun je eens de balans opmaken van het voorbije jaar, sinds je overstap?

(denkt na) "Ik ben vooral heel gelukkig geworden."

"Van zender veranderen, dat was de grootste gok van mijn leven. Ik ben bij Studio Brussel begonnen als een snotneus van 20, die niets van de wereld afwist. Ik voelde dat het tijd was om mijn vleugels uit te slaan en het moedernest te verlaten.

"Het aanbod van Qmusic heeft mijn zelfvertrouwen een boost gegeven. Ze vragen mijn mening over de zender, over de stijl, over de richting die we uit moeten. Bij Studio Brussel werd ik ook gewaardeerd, als presentator. Maar nu merk ik dat mijn visie en mijn expertise echt meetelt, dat doet deugd."

'Sam is ongeduldig en ambitieus', zei StuBru-netmanager Jan Van Biesen toen je vertrok. Klopt dat?

"Ik heb dat ook met verbazing gelezen. Dat was zijn manier om me een steekje te geven, denk ik. Ik weet dat hij het erg vindt dat ik ben vertrokken."

"Ik vind ambitie geen scheldwoord, en ongeduldig ben ik niet. Ik ben heus niet vertrokken omdat ik niet meteen mijn zin kreeg. Ik heb héél veel geduld gehad."

Je wilde heel graag het ochtendblok doen bij Studio Brussel, naar het schijnt.

"Daar zit al iemand, en die doet dat heel goed. Alle begrip daarvoor. Ik ben iemand die uitgedaagd moet worden, dat klopt. Op den duur ken je alle trucjes van de zender. Dat was voor mij de essentie: wil ik nog eens 10 jaar lang diezelfde trucjes opvoeren, of mezelf pushen om iets nieuws te doen?"

Heb je het ooit met Van Biesen over die uitspraak gehad?

"Nee, zo zit ik niet in elkaar. Ik ben niet met slaande deuren vertrokken, ik wil geen gedoe."

"Ik heb veel aan Jan te danken. Toen ik meedeed aan Studio Dada (de talentenwedstrijd van Studio Brussel, red.), wees de hele jury me af. Ik was nogal een artistiekeling toen, net afgestudeerd aan Studio Herman Teirlinck. Ik viel uit de toon met mijn extravagante, kleurrijke outfits uit de thrift shop. Maar Jan zei: ik ga hem toch een kans geven. Daar blijf ik hem eeuwig dankbaar voor."

Nog een revolutie in zijn leven: Sam De Bruyn heeft bij Qmusic Taylor Swift ontdekt. "Ik schaam me nu om toe te geven dat ik geen enkel nummer van haar kende, terwijl ik dacht dat ik een heel brede muzieksmaak had. Je moet eens luisteren naar de tekst van 'New Romantics', dat vat onze tijdsgeest perfect samen."

Je nieuwe baan heeft je weer gelukkig gemaakt, zeg je. Neemt je werk zo'n grote plaats in je leven in?

"Dat is altijd zo geweest. Tot drie, vier jaar geleden bestond mijn leven uit werken, slapen en af en toe een poging doen om mijn lief te zien. Ik heb veel geluk dat hij daarmee om kon en snapte hoe groot de passie voor mijn werk was. Voor vrienden en vrije tijd was er geen plaats."

Wat is het keerpunt geweest?

"Toen ik er zelf helemaal aan onderdoor ging."

Dat klinkt als een burn-out.

"Dat was de diagnose, ja."

"Ik was vooral extreem moe. Na nachten van 12 uur slaap werd ik nog uitgeput wakker. Ik functioneerde in een soort apathische overlevingsmodus."

"Ik was ervan overtuigd dat er een lichamelijke oorzaak moest zijn. Vier keer heb ik mijn bloed laten testen; mijn huisarts bleef maar herhalen dat het om een beginnende burn-out ging. Ik wilde het gewoon niet horen. Ik deed mijn werk supergraag, dat kon toch niet het probleem zijn?"

Beeld Bob Van Mol

"Ik zag dat als een falen, ik weigerde te aanvaarden dat de oorzaak tussen mijn oren zat. In mijn hoofd wilde ik het liefst gewoon aan de slag blijven. Maar mijn lichaam zei nee. Heel hard nee. Een trap opwandelen was soms al te veel inspanning."

Hoe ben je daarvan hersteld?

"Eigenlijk is het heel eenvoudig: alle energie die je weggeeft, moet je ook ergens terughalen. Dat is simpele fysica. Zoals een batterij die je op tijd moet opladen."

"De vraag is natuurlijk hoe je dat doet, jezelf weer opladen. Ik wist niet meer wie ik was of wat ik leuk vond. Met de hulp van een coach ben ik mezelf terug gaan opbouwen. Wat is er belangrijk voor mij? Waar haalde ik vroeger plezier uit? Zelfs de leuke dingen - zoals festivals - waren deel van mijn werk geworden. Ik kon me niet meer herinneren wanneer ik nog eens iets puur als ontspanning had gedaan."

"Al snel ging het over artistieke interesses, die ik verwaarloosd had. Naar theater gaan, romans lezen, een zogezegd 'moeilijke' film zien in plaats van Spiderman of James Bond. Terwijl ik dat nodig heb om mezelf te voeden."

"Dat is ook de reden waarom ik mijn reisblog 'Håndbagage' ben gestart: dat is een combinatie van vriendschap en reizen en fotografie. Drie zaken die me blij maken en waarvoor ik te weinig tijd had gemaakt."

Veel bekende koppen zijn met de verhalen over hun burn-out naar buiten getreden. Jij niet.

"In volle burn-outperiode heb ik zelfs nog een live-tv-programma gepresenteerd, Stars for Life. Daar heb ik me doorgeworsteld, en dat lukte zelfs. Op een of andere manier gaf me dat energie, omdat het iets helemaal anders was dan radio."

"Daarna ben ik drie maanden thuisgebleven. Wie dicht bij mij stond, wist wel wat er aan de hand was. Maar ik wilde zelf mijn shit oplossen; ik had geen behoefte aan steunbetuigingen of goede raad. Ik ben drie maanden niet op Studio Brussel te horen geweest. Maar dat is blijkbaar niemand opgevallen." (lacht)

Vond je dat niet erg, om niet onmisbaar te zijn?

"Integendeel. Het is een opluchting om te beseffen dat je best vervangbaar bent, en je jezelf niet naar het werk moet slepen als je eens een keer ziek bent. Want dat deed ik wel, omdat ik de collega's, de luisteraars, de bazen niet wilde teleurstellen. Onzin natuurlijk."

"Twaalf uur werken op een dag, dat doe ik niet meer. Ik legde mezelf te veel druk op. Er heeft nog nooit een baas me verplicht om extra uren te kloppen, maar ik wilde per se alles perfect doen."

"Ik ben achteraf gezien heel dankbaar dat ik die periode heb doorgemaakt. Sindsdien snap ik beter hoe ik mijn energie moet doseren, en wat er echt belangrijk is in mijn leven. Voor hetzelfde geld was ik nog tien jaar zo doorgeraasd. Ik sta heel anders in het leven nu."

"Dat je ouders ook je vrienden kunnen zijn, dat vind ik een mooi idee." Beeld Bob Van Mol

Bij dat nieuwe leven, waar ook plaats is voor mooie dingen buiten het werk, hoort sinds kort ook een hond. Eentje uit het asiel, waar Sams goeie vriendin An Lemmens hem mee naartoe had gesleurd. "Twee keer per dag moet ik met de hond gaan wandelen, dat geeft structuur. En dat 'zorgen voor', is belangrijk voor mij. Ik doe dat graag. Het gevoel dat dat beestje mij nodig heeft, maakt me blij."

Heb je tijdens je burn-out gedacht: ik stop ermee? Gedaan met de media?

"Ik heb dat ten zeerste overwogen, ja. Maar niet veel later kwam het voorstel van Qmusic. Nieuwe mensen, nieuwe energie, nieuwe ideeën. Dat heeft deugd gedaan."

Kon je bij je ouders terecht toen je in de put zat?

"Mijn ouders hebben me hard gesteund en veel begrip getoond. Ik was nooit een grote fan van psychoanalyse, maar ik moest nu toch concluderen dat heel veel in mijn leven terug te brengen was tot mijn opvoeding."

"Mijn perfectionisme, dat komt van mijn vader. Ik heb veel bereikt omdat ik de lat altijd hoog heb gelegd. Zodra je die patronen herkent, kun je ze ook loslaten."

"Mijn mama is een carrièrevrouw, met een straffe job in het bedrijfsleven. Ik denk dat ze zich stiekem ook weleens schuldig heeft gevoeld, omdat ze het werk vaak voorrang gaf. Ze was niet de mama die thuis zat te wachten met het eten. Mijn vader kookte thuis."

"Maar boven alles heb ik vooral veel respect gekregen voor mijn ouders. Onze band is nu beter dan ooit."

Was die band vroeger dan slecht?

"Als puber heb ik nooit over gevoelens gepraat met mijn ouders. Ik dacht dat ik daar bij hen niet mee terechtkon. Ik deed alles in het geniep; ze hadden geen idee wat ik allemaal uitvrat, en daardoor werden ze steeds strenger. Terwijl ik eigenlijk best een brave jongen was."

"Als ik nu advies kon geven aan een 16-jarige Sam, zou ik zeggen: durf te praten met je ouders. Een open dialoog maakt alles zo veel makkelijker."

Hield je je geaardheid ook geheim voor hen?

"Ik gooide dat niet zelf op tafel, terwijl mijn ouders heel ruimdenkende mensen zijn. Ik herinner me dat mijn vader een appartement had gehuurd aan zee om Nieuwjaar te vieren. 'Als je een lief wil meenemen, doe gerust', zei hij. Toen ik een naam noemde - overduidelijk een mannennaam - zei hij: 'Allee tof, we kijken ernaar uit om hem te ontmoeten.' En dat was het."

Dat klinkt als een heel complexloze thuissituatie.

"Absoluut. Mijn ouders zijn uit elkaar gegaan toen ik tien was, en ook dat is zonder grote drama's of trauma's verlopen. Nu besef ik dat ik heel gezegend was met het nest waarin ben ik opgegroeid. Maar toen zag ik dat niet zo."

Misschien hoort dat bij puberen?

"Ik zie dat bij de jongere generatie toch verschuiven. Je ziet nu veel jonge mensen die supergraag met hun ouders naar festivals gaan. Dat je ouders ook je vrienden kunnen zijn, dat vind ik een mooi idee."

Het valt op bij het beluisteren van de tape: bij geen enkele andere Tuin-gast horen we zo veel smakelijke 'hmmms' en 'oohs' en 'amai zo lekker' en 'hoe zalig is dees'. Het is een understatement om te stellen dat Sam De Bruyn van lekker eten houdt. "Ik geniet ervan als eten je meevoert op een trip. Als er een verhaal wordt verteld, zoals een toneelstuk of een opera dat ook doet. De eerste keer dat ik hier kwam eten, heb ik gehuild. En dat kwam niet door de dronkenschap na de vele aangepaste wijnen. (lacht)

Beeld Bob Van Mol

"Ik herinner het me nog perfect. Kobe kwam aan tafel een duifje uit de tuin serveren, dat ze eerst geruime tijd hadden laten rotten, daarna heel lichtjes gegaard, en opgediend op smeulend hooi. 'We hebben daar geen bestek voor, eet maar met uw handen', zei Kobe. Alles klopte, met alle zintuigen. De smaak van dat vlees, die geur van dat hooi, die rook boven de tafel, het besef dat je met je handen zit te peuzelen in een sterrenzaak. Als ervaring vond ik dat overweldigend."

Je vader kookte thuis. Was hij een goeie kok?

"Absoluut, heel zijn kant van de familie. Zijn ene broer had een café - met de allerbeste café-spaghetti ter wereld - en een andere broer is een van de topchefs in New York, Steven De Bruyn, die nu als privéchef werkt voor een rijke Amerikaan."

"Mijn grootvader aan mijn vaders kant is net overleden: ik ben heel dankbaar dat hij ons die liefde voor eten heeft meegegeven. Hij maakte fantastische dingen klaar. Kikkerbillen in looksaus, het soort gerechten dat andere kinderen nooit op hun bord krijgen. Wij vonden dat zalig."

"Mijn oma heeft me net een schriftje met recepten meegegeven, van mijn grootvaders grootmoeder. Dat is al die generaties doorgegeven. Prachtig is dat. Ik ga ervoor zorgen dat dat niet verloren gaat."

Toen je tijdens je burn-outperiode overwoog om uit de media te stappen, had je dan toevallig plannen om iets met eten te doen?

"Goed geraden. Ik had een paar concepten uitgewerkt, die zo geniaal zijn dat ik ze niet met jullie kan delen. (lacht) Ooit komt het er nog van. Dat ondernemerschap, dat zit ook in de familie."

Kook je zelf?

"Ik heb er nu de tijd en energie niet voor. Maar mijn man is een geweldig goeie kok geworden. Dat moest van mij. (lacht) Toen ik hem leerde kennen, had hij niets met eten. Hij lustte niks. 'Dat gaat hier tussen ons niets worden, tenzij jij leert om goed te eten', zei ik. Sinds hij de documentaire Cowspiracy heeft gezien, is hij bovendien een overtuigde vegetariër, en hij maakt fantastische dingen klaar."

"Mijn man is een echte eco-warrior, heel principieel. Hij is mijn geweten op dat vlak. Ik ben geen wereldverbeteraar, maar ik probeer toch bewust mijn steentje bij te dragen."

Als puber was je wel erg bezig met het leed van de wereld.

"Ja, op het belachelijke af. Op mijn zestiende las ik No Logo van Naomi Klein, het manifest van de antiglobalisten. Dus ging ik mee betogen, zonder echt goed te weten waarover het ging."

"Als tiener met artistieke ambities wilde ik vooral heel graag getormenteerd zijn. Alle interessante mensen zitten in de knoei met zichzelf, en zo wilde ik ook zijn. Het lijden van de jonge Werther, dat ging over mij, vond ik." (lacht)

Na Herman Teirlinck ben je psychologie gaan studeren. Waar waren die artistieke ambities dan naartoe?

"Dat zijn allemaal verschillende aspecten die in mij zitten. Al dat artistieke gezwets, goed en wel, maar na drie jaar theater snakte ik naar wetenschap en een intellectuele uitdaging. Ik mocht toen bij Studio Brussel beginnen, maar ik vind het nog altijd zonde dat ik die studie niet heb verdergezet. Ik zou daar veel voldoening in hebben gevonden. Ik hou ervan om goeie gesprekken te voeren, en mensen met problemen te helpen. Dat is vaak ook de rol die ik voor mijn vrienden speel. Onze logeerkamer is een toevluchtsoord."

Psycholoog én theateracteur én radiopresentator willen zijn. Dat klinkt ook een beetje als 'Generatie Alles'.

"Ik heb veel interesses en ambities, en daar heb ik lang mee geworsteld. Ik kan van alles een beetje, maar ik zou graag uitblinken in één ding. Een Kobe, die behoort tot de absolute top in zijn vakgebied, daar ben ik jaloers op."

"Het is ook een gebrek aan focus; ik kan niet kiezen. Ik heb prikkels nodig, ik snak altijd naar iets nieuws."

Je lijkt het typevoorbeeld van de hedendaagse mens die psychiater Dirk De Wachter beschrijft in Borderline Times, waar iedereen snakt naar kicks en het moeilijk heeft met het 'gewone', voortkabbelende leven.

"Dat klinkt heel herkenbaar, ja. Ik zoek ook adrenalinekicks: parachutespringen, bungeejumpen, rallyrijden. Terwijl ik eigenlijk een broekschijter ben. Skiën durf ik bijvoorbeeld niet, want daar ben ik niet goed in. Enfin, een vat vol tegenstellingen, dat ben ik."

Nog zo'n contradictie: je snakt naar afwisseling en kicks, maar je bent al acht jaar samen met dezelfde man. Gesetteld, huis gekocht, jong getrouwd.

"Mijn relatie is een veilige basis, maar dat trouwen vond ik toch vooral een kick. Een heel intense ervaring."

Wat is het geheim van jullie relatie?

"We zijn heel verschillend. Toen we elkaar ontmoetten, was ik de getormenteerde acteur en hij de exacte wetenschapper. Onze levens konden niet verder uit elkaar liggen. Maar we snappen elkaar heel goed."

"Als ik zie hoe mannen en vrouwen worstelen met relaties... Soms denk ik dat wij het makkelijker hebben, mannen onder elkaar."

Je bent twee keer het slachtoffer geweest van geweld tegen homo's.

"Zo bekijk ik dat niet, en ik was er ook niet zo blij mee dat dat op die manier in de media werd uitgebracht. Misschien hadden die gasten gewoon zin om op iemand te slaan, en had dat niet per se iets te maken met mijn homo-zijn. Ik zie er ook niet extreem gay uit, en ik zal nooit met mijn man hand in hand over straat lopen."

Bewust niet?

"Toen ik in Antwerpen woonde, werd dat duidelijk niet getolereerd. Dus dan pas je je aan, om problemen te vermijden."

Je zou ook kunnen zeggen: dit is wie ik ben, en het is doodnormaal dat ik hand in hand met mijn geliefde over straat loop.

"Als dat betekent dat ik een pak slaag riskeer, nee dank u. Alle respect voor mensen die die strijd wel willen voeren, maar zelf ben ik geen barricadenicht."

Het is wel dankzij de mensen op de barricaden dat holebi's rechten hebben verworven, zoals het huwelijk en adoptie.

"Absoluut, en daar heb ik enorm veel respect voor. Maar iedereen kiest zelf welke rol hij of zij daarin wil opnemen. Ik word vaak gevraagd om mijn mening te geven over homohaat, bijvoorbeeld, of om peter te zijn van een holebivereniging. Maar ik wil niet worden opgevoerd als 'de homo'."

"Ik heb een relatie met een man, dat is voor mij de normaalste zaak van de wereld, maar verder definieert dat niet wie ik ben. Gay Pride Parades en zo, vroeger had ik het daar erg moeilijk mee. Omdat ze juist de verschillen benadrukken. Ik wil niet naar een homofuif, ik wil liever naar een fuif met al mijn vrienden: homo's, hetero's, meisjes, jongens."

Wat staat er nog op de bucketlist, behalve die eigen horecazaak?

"Ik wil papa zijn. Als tiener was het mijn plan om tegen mijn 23ste vader te zijn."

Sam De Bruyn, tussen de gerechten door, in de oldtimer van fotograaf Bob Van Mol. Beeld Bob Van Mol

Heb je al een idee hoe je dat wilt aanpakken? Met een draagmoeder, adoptie?

"Ik voel niet de drang om mijn genen door te geven. Mijn man en ik hebben daar al veel over gepraat, en we zouden graag voor pleegouderschap kiezen."

"Veel mensen waarschuwen ons, dat het best zwaar kan zijn. Het uiteindelijke doel is dat die kinderen terug naar hun biologische ouders gaan. Het wordt niet echt je eigen kind. Maar wat voor ons het belangrijkste is, is dat we graag voor iemand willen zorgen. Een kind helpen om met een goeie start aan het leven te beginnen, dat is zo belangrijk."

"Wij hebben beiden een mooie jeugd gehad en veel kansen gekregen. We hebben zo veel om te geven. Enfin, de tijd is er nog niet rijp voor; ik besef dat we een kind nu nog niet alle tijd en aandacht kunnen schenken. Ik ben helemaal niet ongeduldig." (lacht)

De nacht is gevallen. De flessen zijn bijna leeg. Zat er daarnet bij daglicht nog een enthousiaste Qmusic-presentator tegenover ons, nu lijkt de duisternis ook hier aan tafel ingetreden. De dood is stiekem het gesprek binnengeslopen. Het gaat over het overlijden van Sams grootvader van 91 ("Ik weet niet waarom ik daar zo kapot van was. Mijn oma die 64 jaar met hem lief en leed heeft gedeeld, hield zich sterker dan ik"). Over hoe elk verlies weer oude wonden openrijt.

En over hoe kwetsbaar we uiteindelijk allemaal zijn.

Sam vertelt over de vier auto-ongevallen die hij in twee jaar tijd te verwerken kreeg en als bij mirakel min of meer ongeschonden overleefde. In 2013 werd hij van de weg gemaaid door een straalbezopen chauffeur - hij wordt nog altijd woedend als hij eraan terugdenkt. In 2015 werd hij met zijn auto tussen twee vrachtwagens geramd. "Ik heb daar een jaar lang paniekaanvallen over gehad. Dat moment, dat je in je achteruitkijkspiegel ziet hoe er een gele tientonner met vlammende snelheid op je afkomt, dat vergeet je nooit." En ook: de whiplash die hij eraan overhield en die maar niet overgaat, waardoor hij al anderhalf jaar geen dag pijnvrij is, en heeft geleerd om te leven met chronische nek-, rug- en hoofdpijn.

"Schrijf je erbij dat ik bij geen enkel van die ongevallen zelf in de fout was?"

Zullen we het dan weer over iets luchtigs hebben? Kan het nu terug over Taylor Swift gaan? Over Pokémon GO?

(lacht) "Waarschijnlijk een van de eerste hypes in jaren die ik liever aan mij laat voorbijgaan."

Door VTM word je wel naar voren geschoven als de man van de sociale media.

"Ik heb me daar ook jarenlang volledig op gestort en mezelf bijna in verloren. Ik zat elke seconde op mijn telefoon. Non-stop. Facebook, Twitter, Instagram... Daar ben ik van afgekickt. Ik ben geen slaaf meer van sociale media. Ik heb mijn gsm gewoon afgezet toen ik naar hier reed. Dat was twee jaar geleden ondenkbaar."

Je hebt 91.838 volgers op twitter. Daar moet je toch iets voor doen?

"Erg weinig, hoor. (lacht) Ik heb vorige week mijn Twitter-app van mijn telefoon gegooid. Tijdens mijn vakantie viel het me nog meer op hoe hard daar geëmmerd wordt over zaken die te onbenullig zijn. Dat provoceren, dat hengelen naar zo veel mogelijk likes en retweets. Vermoeiend. Het gebeurt ook steeds vaker dat ik een tweet schrijf en toch niet verstuur. Laat maar. Bij alles wat ik zeg, zal er altijd wel iemand zijn die het verkeerd opvat of boos reageert."

"Pas op, ik zie ook veel creativiteit dankzij die nieuwe media. Maar je moet er een balans in vinden. Ik merk dat steeds meer jongeren een privé-account hebben. Terwijl wij snakten naar zo veel mogelijk volgers. Dat is een opvallende verschuiving."

Waar kwam je verslaving aan sociale media vandaan?

"Dat had vooral te maken met de drang om graag gezien te worden, om aandacht en waardering te krijgen, op elk moment van de dag. Ik was het typevoorbeeld van een mens met fomo (Fear Of Missing Out)."

"Nu ben ik daar rustiger in. Er is het afgelopen jaar veel op zijn plaats gevallen. Dit is wie ik ben. Ik hunker niet meer naar de goedkeuring van iedereen."

Het is 2 uur 's nachts wanneer we onze kruidenthee leegdrinken. Buiten, in de heldere sterrennacht, is het muisstil. De Bruyn zet zijn telefoon op, die de hele avond tijdens het gesprek onaangeroerd was gebleven, om meteen een stroom van sms'jes binnen te krijgen. "Lap, daar zijn ze." Zijn maatjes hebben zich op de eerste dag van de Gentse Feesten in het luide feestgewoel gestort. Lauwe pintjes uit plastic bekers gedronken, terwijl hij in het o zo stille Heuvelland aan een wijntje nipte. "Ik vrees dat ik er morgenavond echt niet aan ga kunnen weerstaan."

Een leven vol contrasten en intensiteit, zo heeft hij het graag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234