Donderdag 12/12/2019

Binnenkijker

Rustig wonen boven een drukke winkelstraat

De handgemaakte lampen zijn van het Finse Secto Design, de bijzettafel is van ClassiCon. Beeld Hannelore Veelaert

Shoppend Vlaanderen verzamelt zich in het weekend haast voor haar deur en straatmuzikanten zorgen dagelijks voor een concert onder haar balkon. Maar aan rust geen gebrek, het hoekappartement van Beata op de Antwerpse Meir torent uit boven alle ruis van de stad.

Beata Gralewski (40) werkt als freelancer in de diamantsector. Ze studeert in avondschool juwelenontwerp en edelsmeedkunst aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten. Beata  verhuisde twintig jaar geleden van Polen naar Antwerpen, waar ze nu woont op de Meir. We kunnen het beamen: van het stadslawaai is in Beata’s appartement weinig te merken. Het is haar ­perfecte toevluchtsoord. Tot ze de ramen ­opengooit en de drukte van de stad laat ­binnensijpelen. Van een heus pianoconcert tot de bedenkelijke klanken van een viool met – ­vermoeden we – verroeste snaren. Gooi nog wat geroezemoes van passanten en een occasionele sirene in de mix en je hebt de soundtrack van de stad. Een medley die bij ­langdurige blootstelling velen tot waanzin drijft, maar waar Beata alleen maar energie uit put. 

Beata zegt het met bloemen. Beeld hannelore veelaert

“Ik heb altijd in het hart van de stad gewoond. Eerst een driehonderdtal meter verderop, met zicht op het Rubenshuis. Nu dus in een van de drukste straten van Antwerpen. (lachtIk woon het liefst op wandelafstand van al mijn favoriete plekken zoals Graanmarkt 13 of kruidenier De Fruitkorf. Maar heb ook de ­mensen, de geur en de geluiden van de stad nodig om creatief te kunnen zijn. Ik neem het op als een spons.”

Links de modernistische Wassily-stoelen van Marcel Breuer, en op de salontafel: een excentriek kunstwerk van Wendy Krochmal (Pedrami Gallery). Beeld Hannelore Veelaert

Het had trouwens niet veel gescheeld of Beata had van het leven van Antwerpen niets ­afgeweten. Het was haar eigenwijze tienerbrein dat vriendelijk bedankte voor een bestaan als boekhouder in een stadje in het midden van Polen. Beata: “Voor mijn ouders was het twintig jaar geleden niet makkelijk om kinderen groot te brengen in een postcommunistisch land. Ik moest een goede job vinden en dat betekende boekhouden of rechten studeren. Richtingen waar ik mijn creatief ei absoluut niet kwijt kon, maar een artistiek leven zou volgens hen ­zonder twijfel leiden tot een arm bestaan. En zolang zij betaalden, beslisten ze.”

Eyecatcher in de eetkamer is de lamp van Catellani & Smith Beeld Hannelore Veelaert

Dus pakte ze op haar 20ste haar biezen om een jaar lang in het buitenland te werken en te sparen voor een studierichting die meer ­aansloot bij haar interesses. Via via belandde ze in Antwerpen, om er uiteindelijk tot op de dag van vandaag te blijven hangen. Aan huiswaarts keren denkt ze zeker niet. Lange tijd hield ze vast aan haar roots. Poolse feestdagen, de keuken, maar ook in haar interieur. “Ik heb veel spullen van mijn oma mee­gezeuld naar België. Spiegels, platenspeler, handgeborduurde kussens en kristallen vazen. Allemaal wat in de lijn van de Poolse folklore. Maar na verloop van tijd voelde ik mij hier zo thuis dat het makkelijker was om los te laten. Toen mijn vriend en ik gingen samenwonen, hebben we wel wat compromissen moeten sluiten. Ik hou nog steeds van een excentrieke en kleurrijke vintage stijl. Hij heeft meer een voorkeur voor strak en modern. Laten we zeggen dat we de relatietest overleefd hebben.” (lacht)

De strakke badkamer vloeit over in de rest van het interieur. Beeld Hannelore Veelaert

Het werd een mix van beide, waarbij elke ruimte een unieke sfeer kreeg, maar toch natuurlijk in elkaar overvloeit door het consistent gebruik van warme materialen en kleuren. “De meeste tijd spenderen we in de living, die we ook wel eens ons ‘wintersalon’ noemen. De paarse zetel staat er een beetje voor de sier want vaak zitten we gewoon op de mat. Doe de gordijnen dicht en je zit echt in een cocon.”

Beeld Hannelore Veelaert

In de zomer verkassen ze naar een andere ruimte. Ramen wagenwijd open, met zicht op het kleine stadsterras. “Je zit hier tussen de inkomhal en de slaapkamers. Het is een beetje een verloren ruimte, maar we hebben er de meest levendige plek van het appartement van gemaakt met veel planten, boeken en trouvailles. Nu ik er zo naar kijk, schaam ik mij een beetje. (lacht) Misschien toch eens de tijd nemen om wat te ontspullen. Het appartement had ook wel wat aankleding nodig. Het werd lang gebruikt als ­kantoor. Een ziel was ver te zoeken.”

Maar voor beiden was het wel onmiddellijk grote liefde. “De dag dat we het appartement voor het eerst bezochten, viel het licht met bakken ­binnen. Ook als de zon stilaan achter de ­gebouwen zakt, weerkaatst ze nog op de ­spiegelende ramen aan de overkant.”

Bij zonnig weer vind je Beata op het balkon met een Belgisch biertje. Beeld Hannelore Veelaert
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234