Dinsdag 22/10/2019

Column

Plots ontdek je een merkwaardige toekomstwens. Je zou graag willen dat je kinderen later goed overeenkomen

Beeld Damon De Backer

Bart Eeckhout is hoofdredacteur bij De Morgen en papa van John John (10) en Missy (6).

In een wip staan ze buiten. Naakt, als in: poedelnaakt. Het lijkt wel een scène uit zo’n Vlaamse literaire film uit de jaren zeventig. De Witte. Pallieter. Als er een vriendje komt logeren, zijn ze zo beschaamd om het eigen lijf dat ze voor het slapengaan de onderbroek enkel via een acrobatische truc willen uitdoen als de pyjama al aan is.

Hier is er geen schaamte. Joelend glijden ze op de buik door het dunne laagje modder dat zich in de eerste herfstregen heeft gevormd op het terras. Wie durft op de poep in die plas te draaien? John John en Missy: twee pallieters.

Je kijkt het aan van bij het raam. Glim­lachend goedkeurend, maar ook verwonderd. Dat gevoel dat je kinderen hier nu uiten, dat ken je niet van jezelf. Die intieme band van een broer en een zus, die heb je als enig kind nu ­eenmaal niet.

Hoe vreemd moet het niet zijn, bedenk je, terwijl je het schaterende kroost het bad in commandeert, om door het lot gekoppeld te ­worden aan een ander wezen dat minstens een ­kinder­leven lang bijna alles met je deelt. Een wezen dat dezelfde boterhammen met speculoospasta eet, een wezen dat elke nacht onder of boven je in hetzelfde stapelbed ligt, een wezen dat bij dezelfde ouders elke avond op dezelfde manier zeurt om een kwartiertje langer op te mogen blijven.

Speelkameraadje

De vrolijke kinderchaos van nu biedt geen enkele garantie over het samenleven straks. Voor hetzelfde geld wordt er straks weer gestampt, gehuild en ‘fuck you bitch’ geroepen (John John weet inmiddels hoe je dat schrijft). Een ­kinderstemming is veranderlijker dan zomerweer in ­september.

Dat ze weleens op elkaars zenuwen werken en gezicht timmeren, en vooral de oudste bij de jongste dan nog, schijnt niet meer dan normaal te zijn, sussen ervaringsdeskundige volwassen broers en zussen je ongerustheid. Daarbij komt: als ze elkaar een weekend lang niet zien, missen ze elkaar. Om bij het weerzien dat gemis te sublimeren door toch maar weer aan elkaar te duwen en te trekken.

Plots ontdek je bij jezelf een merkwaardige toekomstwens. Je zou graag willen dat je ­kinderen, later, goed overeenkomen. Ze ­hoeven geen boezemvrienden te worden. Gewoon: goed overeen­komen is ook al mooi.

Dat je zo’n broer of zus graag ziet, lijkt jou, broer- en zusloze, vanzelfsprekend. Dat is het lang niet altijd. Bloedverwanten die het, tot het levenseinde toe, ­vertikken om bij elkaar te komen en zich te verzoenen. Het gebeurt, je begrijpt het niet en het breekt je hart.

Nooit vergeet je die eerste, ietwat teleurgestelde blik van de driejarige John John op zijn pasgeboren zus. Hij had een aan hem identiek speelkameraadje verwacht, en kreeg een zuigeling in de armen geduwd. Toch nam hij haar voorzichtigjes liefdevol vast. In dat spectrum, ­tussen liefde en frustratie, cirkelen ze allebei sindsdien rond. Een dagelijkse choreografie van botsing en ­tederheid.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234