Zaterdag 11/07/2020

Weg uit de Wetstraat

Paul Magnette: "Niks zo complex als een simpel brood"

Beeld JONAS LAMPENS

Thuis brood bakken in de late avond, het doet Paul Magnette verpozen. De Waalse minister-president (PS) heeft zowaar een Vlaamse sterrenbakker als voorbeeld: Kobe Desramaults. "Ik geef het toe: ik ben een beetje een bobo."

Best een freak, die brood bakkende Waalse socialist. Hij kan makkelijk een uur mijmeren over hoe krokant een brood moet zijn. Het speltbrood en de twee stokbroden die vandaag ten huize Magnette op het bakmenu staan, eisen dan ook zijn volledige aandacht op.

"Zelfs als er mensen rondom mij staan, blijft dit een solitaire bezigheid", zegt hij. "Het kneden en bakken absorbeert me zodanig dat het me toelaat aan niks meer te denken. Net dat heb ik nodig. Het maakt me leeg. Mijn bakkersfolie maakt me tot een bobo, maar ik ben hier niet het laatste halfjaar mee begonnen. Dit duurt al jaren."

Zijn huis in Charleroi - hij laat er voor het eerst journalisten toe - is de enige plek in Wallonië waar niemand aan zijn mouw trekt.

"Ik klaag niet. Het volstaat om naar Lille te rijden om aan de drukte te ontsnappen. Bekend zijn op een kleine plek betekent dat de anonimiteit om de hoek ligt."

Poëzie

Magnette schoolde zich laat om van professor tot politicus. Verbergen dat hij dat veel contemplatievere bestaan soms mist, doet hij niet. In zijn dienstwagen leest hij bij het ontwaken, tussen de dossiers door, poëzie. "Literatuur die je in kleine stukken kunt lezen als je weinig tijd hebt."

Later op de dag doorploegt hij de kranten. Op papier, nooit op tablet. "Ik ben niet helemaal mee met mijn tijd", glimlacht hij. "Ik lees de dagbladen ook altijd in dezelfde volgorde."

En dan blijven er de discussies met zijn vrienden van de universiteit. "De Griekse politicoloog Moschonas is een van hen", zegt hij. "Ik bel hem geregeld. Vroeger was hij raadgever van Alexis Tsipras, nu voelt hij zich diep ontgoocheld in Syriza. Het gebrek aan professionalisme stoort hem. Tegelijk vindt hij ook dat Europa krankzinnig bezig is."

Maar genoeg over politiek, want daar gaat deze reeks net níét over. Terug naar de oven dus. Magnettes brood is niet wat het madeleinekoekje voor Proust was. Zijn oma bakte wel eens, maar hij heeft veel meer souvenirs aan haar kookkunsten. "Eigenlijk is dit brood bakken al een surrogaat voor mij." Koken was zijn eerste ontsnappingsroute. "Met kleine kinderen kun je minder makkelijk de deur uit. Toen heb ik me leren amuseren in de keuken."

Een vijfgangenmaal bereiden om middernacht, wanneer hij thuiskomt, heeft alleen weinig zin. "Wie zou het dan moeten opeten? En waar haal je op dat uur nog goede ingrediënten?

"Er is steeds meer minderwaardig brood in de winkels. Begrijp me niet verkeerd, ik heb niks tegen industriële bakkerijen. Het zijn de basisingrediënten die niet meer hetzelfde zijn als vroeger."

Van fantasietjes in broden - zoals rozijnen, chocolade of noten - moet de Carolo evenmin weten.

"Dat zijn vervalsingen. Water, bloem en zout, meer mag een brood niet zijn. Zelfs gist is al een toegift. Faire un bon pain simple est très compliqué. Met mijn brood probeer ik de essentie van de dingen te vatten, de puurheid terug te vinden. Dit ritueel heeft voor mij een filosofische, maar geen mystieke betekenis. Want ik ben niet eens gedoopt. Enkel voor huwelijken en begrafenissen ga ik naar de kerk."

Beeld jonas lampens
Beeld jonas lampens

Stage bij meesterbakker

Een speciale bakoven bezit Magnette niet. Het brood gaat in de triviale oven van zijn witte keukentje uit de jaren 80. "Mensen als Kobe Desramaults van de Superette hebben zo'n magnifieke machine waarvan je het vuur echt moet beheersen. Daar droom ik van, ergens achteraan in mijn tuin. Helaas raak ik niet eens tot in Gent om Desramaults brood te proeven."

Met Pasen volgde hij een stage bij meesterbakker Roland Feuillas in Frankrijk. "Drie dagen heb ik alleen aan brood mogen denken. Feuillas is een geniaal bakker, een autodidact dan nog. We hebben zelfs plannen gesmeed voor een bakkersschool in deze contreien."

Hét ultieme recept voor zijn brood zoekt hij nog. "Het is exuberant hoeveel van mijn broden mislukkingen blijken. (denkt na) Het speltbrood dat we vandaag maken, vind ik wel oké. Spelt was het oorspronkelijke graan van Wallonië. Het raakte in de vergetelheid omdat het geen pesticiden verdraagt."

Of hij zijn brood al heeft meegenomen naar de ministerraad? "Nee, het is nog niet goed genoeg. Als het al eens perfect is, is dat eerder toeval dan kunde."

Ineens holt hij naar zijn oven. "Ik wist dat ik niet kon bakken en praten tegelijk. Zullen we nu even allemaal zwijgen?"

(Het brood in kwestie bleek goed gebakken, al was Magnette - geheel in de lijn der verwachtingen - niet echt tevreden. Hij liet het wat afkoelen, sneed er voor alle aanwezigen stukken af en stopte die in zakjes. Speciale, bruine broodzakjes, dat spreekt voor zich. Een stempel met 'Boulangerie Paul' heeft hij wel niet. Nog niet.)

Lees hier de vorige afleveringen van 'Weg uit de Wetstraat'.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234