Dinsdag 14/07/2020
Tine Embrechts.

Interview

Op wandel met Tine Embrechts: ‘Ik ben niet gemaakt om fulltime mama te zijn’

Tine Embrechts.Beeld Greetje Van Buggenhout

Als er ooit een coronabubbelcompetitie komt, schrijft Tine Embrechts (44) zich vast en zeker in. In de hare zitten namelijk: haar technisch werkloze man Guga Baul, haar broer Pieter, die ook niets om handen heeft, én haar vier zonen, ‘rotzakskes’ variërend in leeftijd van 2,5 tot 16 jaar. Een bubbel die constant broebelt: zelden saai, nooit rustig. ‘Als ik een zenuwinzinking nabij ben omdat de twee kleinsten me helemaal hebben uitgeput, zeggen mijn pubers: ‘Niet zagen, mama, ge hebt ze zelf gemaakt.’’

Hieperdepiep! Binnen exact een week, op 30 mei, wordt Tine Embrechts 45 jaar. Halfweg, zeg maar. In het leven, in haar carrière. Nu door corona haar agenda zo goed als leeg is, leek het een goed moment om daar even bij stil te staan. Maar tijdens een wandeling in het Antwerpse Rivierenhof blijkt al snel dat tientallen geschrapte voorstellingen en draaidagen niet synoniem staan voor zeeën van rust of extra ademruimte. Toch niet in het leven van een moeder van vier zonen.

“Normaal zaten Laurent (Bailleul, de echte naam van haar man Guga Baul, red.) en ik nu in volle opname van een nieuw seizoen van ‘Goed Verlof’ (VTM). Toen de lockdown afgekondigd werd, was ik nog op tournee met Jukebox 2000, een muzikale voorstelling met Nele Bauwens en Lucas Van den Eynde, en waren de opnames van een jeugdfilm halfweg. Maart, april en mei zouden de drukste periode van het jaar vormen, Laurent en ik zijn een week bezig geweest om een gedetailleerd schema op te stellen waarin babysits en grootouders precies wisten wanneer ze op wie moesten letten. Het was pittig, hoor: we gingen elkaar twee avonden zien in die hele periode, twéé. Maar dan viel alles weg en kwamen we terecht in het andere uiterste: wekenlang zitten we nu al in onze bubbel. Nog even en die twee avonden worden er honderd.”

Heb je het er moeilijk mee?

“Ik heb toch heel lang alles in mijn agenda laten staan. Pas vorige week heb ik er definitief rode strepen door getrokken. In het begin dachten we nog: we maken een alternatieve versie van ‘Goed Verlof’. Enkel in België. Maar je stuit op een boel praktische bezwaren en uiteindelijk denk je: van een ‘goed verlof’ gaat er dit jaar helemaal geen sprake zijn, waarom dan zo'n programma maken? Daar ben ik toch een dag of twee triestig van geweest, ja.”

En toen ontdekte je dat die lockdown ook wel iets positiefs te bieden had?

“Welja, dat is toch ook zo? Mijn broer Pieter woont naast ons en we delen al jaren de tuin. Met hem erbij zitten we met 7 in onze bubbel en ik vind het ontzettend fijn om 's middags allemaal samen te eten, bijvoorbeeld. In pre-coronatijden gebeurde dat heel uitzonderlijk.”

De lockdown is voor velen ook een relatietest. Hoe hebben jullie dat ervaren?

“Laurent en ik hebben die test met brio doorstaan. We zijn echt een goed team, gunnen elkaar de nodige momentjes voor onszelf. Ik ga dan lopen of wandelen, Laurent tennist of fietst liever. Alleen aan quality time voor ons tweetjes ontbreekt het nog. We zijn de hele dag bezig met de kleintjes en het huishouden. Toen onze poetsvrouw vorige week voor het eerst weer kwam, heb ik me serieus moeten inhouden om haar niet dood te knuffelen. Als de babysits mogen terugkomen, ga ik een dorpsfeest organiseren, denk ik.” (lacht)

Veel mensen hebben een huiselijk kantje in zichzelf ontdekt de voorbije weken. Jij ook?

“Ik geniet van de tijd die we samen doorbrengen, maar ik heb toch ook ontdekt dat ik niet gemaakt ben om fulltime huismoeder te zijn. Daarvoor doe ik mijn job veel te graag. In ons kot blijven heeft ons als gezin dichter bij elkaar gebracht, dat is zeker zo en ik vind dat heel waardevol. Als ik nu nog maar naar de supermarkt ga, komen de twee kleinsten me al knuffelen alsof ik op wereldreis vertrek. Heel lief, maar wat gaat dat zijn als we ooit terug moeten gaan werken? Onze jongetjes zitten op een leeftijd waarop ze echt heel veel aandacht vragen, dus hebben we de voorbije weken ook veel dingen in huis aangepakt om eens iets anders te doen dan heel de dag puzzelen of UNO spelen: slaapkamers verven, tuin in orde brengen, kasten uitmesten. Maar die periode is ook alweer voorbij. Momenteel zit ik meer in de fase: mezelf aankleden, moet dat eigenlijk nog?” (lacht)

Ma Flodder!

“Als die lockdown nog lang aanhoudt, zit dat beeld er onvermijdelijk aan te komen, inclusief een vloer bezaaid met lege flessen alcohol (lacht). Nee, serieus, Laurent en ik hebben ondertussen een ritme gevonden: de ene dag doe ik de ochtend en mag hij uitslapen tot 8 à 9 uur, de andere dag doet hij de vroege shift. De kleintjes snappen dat ondertussen heel goed, ze weten perfect aan welke kant van het bed ze 's morgens om 7 uur lawaai mogen maken. Maar zelfs met dat systeem en zelfs met een half uurtje yoga per dag - mijn man heeft er zich sinds kort ook aan gewaagd - zijn wij 's avonds stikkapot wanneer Gaston (5) en Maurice (2,5) in bed liggen. Ik heb altijd gezegd: werken met vier kinderen is heavy shit. Maar fulltime mama zijn vind ik zo mogelijk nog zwaarder. Al denk ik ook aan de mensen die in deze periode van thuis uit moeten werken met kleine kinderen, die hebben het nog veel zwaarder.”

Hoe is het voor de kinderen?

“Voor de twee jongsten was het in het begin heerlijk. Ah ja, hun drukwerkende ouders waren de hele tijd thuis en ze kregen alle aandacht. Maar intussen zijn ze elkaar ook wat beu en missen ze hun vriendjes, ze slaan elkaar soms bijna letterlijk de kop in. De oudsten doen het super, ze werken plichtsbewust voor school en beleven hun sociale leven online nu. Voor de rest proberen we zoveel mogelijk stukjes van hun leefwereld in de lockdown te smokkelen. Oscar is 16, normaal gezien zou zo'n gast het uitgaansleven beginnen te ontdekken. Dat kan nu allemaal niet, dus heb ik al eens gezegd: ‘Kom, zoon, we drinken samen eens een pintje.

“Of we maken onszelf een lekkere cocktail.’ En doordat we alle avonden thuis zijn, geeft dat ook wat quality time, zo hebben we onlangs met Emilio en Oscar ‘Sex Education’ gebinged. Een Netflix-reeks die niet alleen grappig en ontroerend is maar ook behoorlijk wat expliciete seks toont: dat zijn toch momenten die zij zich nog lang zullen herinneren. Wij ook, trouwens.” (lacht)

Heb je het rekenmachientje al bovengehaald? Jullie zijn allebei werkloos en de cultuursector zal samen met de horeca pas als laatste weer opstarten. Hoe lang kunnen jullie het hoofd boven water houden?

“De Acteursgilde heeft aan alle acteurs gevraagd om een idee te geven van de inkomsten die ze verliezen door alles wat geschrapt is: dat heb ik berekend. En nee, vrolijk werd ik daar niet van. Het ziet er echt niet goed uit voor onze sector, we zullen de koppen bij elkaar moeten steken en creatief uit de hoek komen als we terug aan het werk willen het komende half jaar. Ik hoop dat ik het overleef als zelfstandige. We krijgen nu wel een overbruggingsrecht, maar dat zal ook niet tot in het oneindige zijn, natuurlijk. En los van het financiële mis ik het spelen, het zingen en het contact met het publiek ook heel hard. Ik heb door deze lockdown nog maar eens beseft hoe graag ik doe wat ik doe.”

Business as usual kan voor de cultuursector pas als er een vaccin is, denkt iedere -oloog.

“Ik denk dat ook. Begin volgend jaar zou ik normaal gezien een voorstelling spelen van en met Hugo Matthysen, met Karlijn Sileghem ook. Ik probeer daar nu vooral niét naar uit te kijken, want het risico is groot dat het niet doorgaat. En als ik te lang aan zulke zaken denk, overvalt me een tristesse.”

Wat ga je in de tussentijd doen? Fulltime mama spelen is geen optie, heb je al gezegd...

“Het wordt behelpen, we gaan manieren moeten zoeken om toch te kunnen draaien en voorstellingen te spelen. Neem nu die jeugdfilm die ik aan het draaien was, ‘De Gebroeders Schimm’. De productie bekijkt wat we in juli kunnen doen want de meeste hoofdpersonages zijn 13, 14 jaar. Als we pas over een jaar weer draaien, zijn die gasten compleet van uiterlijk veranderd en kunnen ze alles weggooien. En wat het theater betreft: veel monologen of kleine voorstellingen, zeker? Iets als ‘Jukebox 2000’ kunnen we onmogelijk hernemen: een orkest van 13 man, met een halfvolle zaal krijg je dat niet gefinancierd.”

Halfvolle zalen, online concerten: je collega-acteur Stefaan Degand noemde het onlangs ‘goedbedoeld maar noodlottig’.

“Op de keper beschouwd heeft hij natuurlijk gelijk. Maar in mijn geval heeft zo'n oplossing toch tot iets moois geleid. Ziekenhuis AZ Sint Monica had aan verschillende artiesten gevraagd om liedjes op te nemen voor hun patiënten die al weken geen bezoek mogen krijgen. Vermits ik met mijn broer Pieter in dezelfde bubbel zit, heb ik er met hem een paar opgenomen. Toen we die filmpjes deelden op sociale media bleek al snel dat er bredere interesse was. Intussen hebben we ook opgetreden in een besloten Facebookgroep van een school en van een bedrijf. In plaats van applaus na een nummer zie je tijdens het liedje al commentaar passeren op de chat: de eerste keer is dat vreemd, maar al snel vonden we dat heel leuk en pikten we erop in. Ik heb daar echt veel voldoening uit gehaald. Mensen mogen ons nog bellen daarvoor.” (lacht)

Gaan jullie dit soort concerten blijven doen, ook als de lockdown voorbij is?

“Dat denk ik niet. Als mensen mogen kiezen, zullen ze allicht toch voor de echte live-ervaring gaan. Maar voorlopig vind ik het een uitstekende uitlaatklep. Het was bijna 25 jaar geleden dat ik samen met mijn broers (naast Pieter is er ook bassist Bert, red.) in een bandje zat, De Embryo's. Heel leuk om vast te stellen dat onze stemmen nog steeds heel goed blenden. Ik hoop dat we ook na de lockdown samen blijven zingen.”

Kijk jij uit naar het ‘nieuwe normaal’?

“Niet als je het over mondmaskers en de anderhalvemetermaatschappij hebt. Maar tegelijk bekijk ik deze crisis toch als een wake-upcall van de aarde voor de mensheid. We staan nu stil bij de onnodige rush naar altijd maar meer en meer, dat was echt nodig. Het verbaast me hoeveel deugd het doet dat ons ritme vertraagd is en hoe snel onze verlangens veranderen. We zouden deze zomer naar Thailand gaan. Bon, dat gaat niet door. Maar ik heb totaal geen moeite om me daarbij neer te leggen en ik zal echt blij zijn als we al enkele dagen naar de zee kunnen. Als je ziet hoeveel mensen opnieuw de geneugten van het wandelen of het fietsen hebben ontdekt: dat is toch super? Ik woon op 400 meter van de Antwerpse Ring en sinds een aantal weken kan ik weer met mijn raam open slapen: zalig. Er is veel geïnvesteerd in telewerken, ik mag toch hopen dat we een deel van die ‘shift’ behouden? En er zo voor zorgen dat het nieuwe normaal ook een beter normaal is.”

Ik wil de pret niet bederven, maar gaat er echt zo veel veranderen, denk je? Toen de McDonald's en de Action opengingen, stonden er meteen lange files. Mensen willen helemaal geen ‘nieuw normaal’, ze willen hun oude, vertrouwde leventje.

“Het zal ergens in het midden liggen. Veel zaken zullen bij het oude blijven, maar ik hoop toch dat we ook een sprong voorwaarts maken op het vlak van klimaat. Er zijn alvast hoopgevende signalen: heel Brussel dat sneller dan gepland ‘woonerf’ wordt. Cool, toch?”

Je blaast volgende week 45 kaarsjes uit. Je hebt er ook 25 jaar in de showbizz opzitten. Maak eens een balans op.

“Lief van je dat je me met de neus keihard in de slagroomtaart drukt (lacht). Maar kom, door de heruitzendingen van ‘Het Peulengaleis’ (op Canvas, red.) was dat toch al het geval, hoor.”

Dat was het begin van alles, hé?

“Absoluut. Ik zie die afleveringen nu voor de eerste keer terug en ik denk bij mezelf: waw! Sowieso een van de leukste dingen die ik ooit gedaan heb. Door ‘Het Peulengaleis’ heb ik Hugo Matthysen leren kennen, met hem werk ik na al die jaren nog veel samen.”

De man ook die je de rol toedichtte van porno-actrice. Wat dacht je toen je dié beelden voor het eerst terugzag?

“Hoe spannend en avontuurlijk en onbezorgd waren wij in die periode? Ik heb mij daar destijds nooit vragen bij gesteld. Vandaag zou ik allicht wel even op voorhand gepolst hebben: ‘Zijn we heel zeker dat de mensen dit grappig gaan vinden?’ Maar toen: we waren een bende losgeslagen jonge honden.”

Beeld Greetje Van Buggenhout

Toen de eerste aflevering van ‘Het Peulengaleis’ op tv kwam, was je man 13 jaar en waren je zonen nog niet geboren. Wat is hun reactie nu hun echtgenote/moeder wekelijks het scherm siert in een latexpakje?

“Laurent zat naast me tijdens de eerste heruitzending en hij trok grote ogen. Hij vond het niet grappig, totáál zijn humor niet. En de kinderen? Die kijken niet echt. Oscar, mijn oudste van 16, kwam even piepen, zag me bovenop Bart Peeters liggen en zei dan: ‘Ah, da zijde gij?’ En vervolgens ging hij terug naar zijn kamer, muziek maken.”

Hij heeft pas een eerste ep uitgebracht met eigen liedjes. Hij stapt dus in jouw muzikale voetsporen. Dat moet je toch blij maken?

“Mijn kinderen moeten vooral doen wat ze zelf willen. En in het geval van Oscar was het voor mij al van zijn vierde duidelijk dat hij in de muziek zou stappen. Ik ben er ook van overtuigd dat hij, met of zonder succes, zijn hele leven muziek zal blijven maken. Dat is gewoon zijn ding. Enkele jaren geleden was dat nog van die gruwelijke elektronische muziek à la Skrillex, héftig wanneer dat thuis door de boxen knalde. Maar vandaag is het hiphop en is hij aan het zingen geslagen. Dat vind ik wel fijn, ja.”

Hij zingt wel over ‘bitches’ en ‘hoes’.

“Ach ja, dat stoort me niet. Het is overduidelijk dat dit gewoon een stijlkwestie is, er zit niets gemeens achter. Ik vind het gewoon grappig, zo'n lange slungel van 16 die over bitches rapt. Twee van de vijf nummers op zijn ep zijn trouwens volstrekt bitch-vrij en gaan over hoe hij zijn leven ziet in Borgerhout. Heel schoon, vind ik.”

Zijn broer Emilio is drie jaar jonger: heeft ook hij het showbizz-gen meegekregen?

“Emilio is een heel ander type. Introverter, geen tafelspringer. Hij kan nochtans heel mooi zingen, maar zal dat zo weinig mogelijk voor een publiek doen. Welke richting hij dan wel uitgaat? Daar is het nog veel te vroeg voor. Emilio zit net voor zijn puberteit. Een lieve, zachte jongen die nog geen grote dromen koestert. En dat hoeft ook helemaal niet.”

Voor de twee kleintjes is het allicht nog te vroeg om een voorspelling te doen?

“Ja, zeker voor Maurice. Hij is op zijn 2,5 vooral bezig met het aftasten en overschrijden van grenzen. Uiterlijk is hij wel 100% mij, terwijl Gaston 1.000% Laurent is. Niet alleen qua looks: hij is ook sportief, tennist graag, net als zijn papa, en hij kan - zeer bizar - goed stemmetjes nadoen. Imitaties die Laurent doet, neemt hij zonder problemen over. Als ik dan eens een stemmetje doe, zegt hij gegarandeerd: ‘Gij kunt dat echt niet goed, hé mama’.” (lacht)

Had je niet liever twee dochters en twee zonen gehad in plaats van vier zonen?

“Ach ja, ik had wel graag een dochter gehad. Toen ik zwanger werd van Maurice, was ik ervan overtuigd dat mijn vierde kind een meisje zou zijn. Toen bleek dat het toch weer een jongetje was, ben ik daar welgeteld een half uur triestig door geweest en daarna nam de vreugde weer over. Ik zei tegen mezelf: ‘Wat zou jij toch met een meisje aanvangen? Je bent zelf een halve jongen, opgegroeid tussen jongens. Je bent gewoon een jongensmama. Omarm het!’ En dat heb ik gedaan.”

We zijn wat afgeweken door ‘Het Peulengaleis’, maar maak toch eens de balans op van de eerste 45 jaar in je leven, je eerste kwarteeuw op de planken en op het scherm.

“Ik heb nooit een plan gehad. Bij geen enkel project heb ik me afgevraagd of het goed was voor mijn carrière. Wat een lelijk woord, trouwens. Ik wou gewoon spelen en zingen, en dat is goed gelukt. Als ik naar mijn parcours kijk, zie ik veel fantastische projecten, maar de dingen die mij het meest hebben vervuld, zaten wel aan het begin van mijn carrière. Misschien omdat alles dan nieuw is en je nog vol verwondering overal instapt? Als ik er nu aan terugdenk dat we met El Tattoo del Tigre twee keer Werchter hebben afgesloten, dan kan ik dat bijna niet geloven. Dat we met toneelgroep Stan door heel Europa en Noord-Afrika hebben getoerd met voorstellingen in het Frans en het Engels: maf!”

Heb je eigenlijk een ‘halfweg’-gevoel? Halfweg in het leven, in je carrière?

“Ik kan alleen maar hopen dat ik nog maar halfweg ben. Enkele weken geleden is een goede vriend van ons gestorven. Tom Hautekiet, graficus, vroeger ook lid van De Kakkewieten en El Tattoo. Ik kende hem bijna heel mijn leven en dan, ineens, wég, hij was net 50... Dan sta je toch wat langer stil bij de dingen.”

Ook bij je niet-professionele parcours? Een huwelijk, een scheiding, een nieuwe partner, vier kinderen: content?

“Laten we zeggen: vier kinderen is zeker genoeg. Het leven is bij momenten woelig geweest, scheiden doe je niet voor je plezier.”

Maar het is ook geen grote uitzondering of schande meer in deze tijden.

“Dat is waar, maar dat zijn algemene statistieken. Ik durf gerust toe te geven dat de weg ernaartoe me echt wel droevig heeft gemaakt. En dat ik er ook achteraf nog van heb afgezien. Het heeft me getekend, dus ik ga het zeker niet te veel relativeren. Maar, en dat is belangrijk: géén spijt. Ik heb de grote beslissingen in mijn leven altijd impulsief genomen, anders zou ik ze allicht niet genomen hebben. De blutsen en builen die ik heb opgelopen, wegen totaal niet op tegen wat ik nu heb: vier prachtige zonen, een lieve man.”

Een vol leven?

“Ja. Zo vol dat ik soms niet meer goed kan volgen. Als ik een zenuwinzinking nabij ben omdat die twee kleine rotzakskes me weer helemaal hebben uitgeput, durven mijn oudste zonen te zeggen: ‘Niet zagen mama, ge hebt ze zelf gemaakt.’ (lacht) Dan denk ik bij mezelf: die gasten hebben nog gelijk ook. Hier sta ik nu, 45 jaar en ik moet voor de vierde keer aan de potjestraining beginnen. Soms voel ik dat ik daar het geduld niet meer voor heb. Maar tegelijk ben ik ook zo gelukkig met die kleine patatjes en besef ik dat ik ze voor geen geld ter wereld zou willen missen. Dat mensen graag zien en mensen rond je hebben die jou graag zien, het enige is wat écht telt in dit leven. Met onze Pieter erbij heb ik er thuis zes zitten die ik dag in dag uit kan knuffelen in deze bevreemdende tijden... Gezégend, zeg ik u!”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234