Zaterdag 14/12/2019

Bijzondere bijstand

Op tijd en stond je problemen met vrienden delen, geeft hen net de ruimte om ermee om te gaan

Beeld Sven Franzen

Ik vind het moeilijk om met mijn vrienden over de negatieve gevoelens te praten die ik soms heb. Ik weet dat dit deel uitmaakt van ‘vrienden zijn’, maar ik wil hen niet lastigvallen met mijn problemen. Jasper uit K.

Lieve Jasper,

In de inkomhal bij mijn ­grootouders hangt, tussen twee schilderijen, een spreuk van de Bond Zonder Naam vastgespeld. Om de zoveel weken is het een andere, maar ik durf er gif op in te nemen dat ‘gedeelde smart is halve smart’ er ooit ook een plekje heeft gekregen. En dat ik daar toen mijn ogen naar rolde tot ik er misselijk van werd.

Ik was vroeger immers net als jij, Jasper. Ik liet mijn ­vrienden niet toe, hield mijn échte ik voor mezelf en maakte memes van mijn donkere gedachten. Een lachband als antidepressivum. Mijn astroloog denkt dat dit komt omdat de maan in Schorpioen stond op het moment dat ik ter wereld kwam, maar ik weet dat het was omdat ik, net als jij, mijn vrienden niet tot last wou zijn. Ik zag hen graag, kon al niet geloven dat ze tijd met mij wilden doorbrengen wanneer ik deed alsof alles goed was, dus wat als ik plots de Debby Downer zou uithangen? Ik wou bovendien niet gepakt worden op mijn gevoelens, niet de ene avond moeten toegeven dat het niet gaat, om hen dan op een goed moment tegen te komen en ze bezorgd zouden vragen ‘hoe het nu gaat’, waarmee mijn pantser en mijn dag aan diggelen zouden liggen. 

Ik was de koningin van de maskers en had exemplaren in alle kleuren, ook voor mezelf. Want diep vanbinnen wist ik dat het me goed zou doen om mijn mond open te doen. Dat ik hen niet zou verliezen, net omdat ze zich zelf soms ook rot voelden. Dat we door ze uit te spreken en te delen even niet alleen hoefden te zijn met die gevoelens. Of tenminste samen alleen.

Exact een jaar geleden crashte ik. En had ik plots geen andere keuze. Mijn ­vrienden maakten eten voor me. Sliepen naast me in bed. Stopten me zelfs in bad. En toen ik weer kon ademhalen, zeiden ze: dit doe je ons nooit meer aan.

Zie je Jasper, wanneer je op tijd en stond je problemen met je vrienden deelt, dan geef je hen net de ruimte, de tijd en de mogelijkheid om met die problemen om te gaan. Zie het als een emmertje zand dat jouw leven verzwaart, maar dat zij wel even kunnen ­dragen. Bovendien is de kans groot dat ze op de fietstocht naar huis al de helft van dat zand verliezen. Omdat hun eigen weg ook hobbelig is. Wanneer je echter alles opkropt en de onvermijdelijke crash toch plots daar is, is dat hetzelfde als een volledige vrachtwagen zand over hen uitstorten. Ze worden platgewalst en voelen zich schuldig, overvallen, slecht en machteloos. Ze hebben zand in hun mond, hun ogen, hun oren en hun onderbroek en kunnen alleen maar sputteren “what the fuck is dees gast?

Heb jij al eens zand in je onderbroek gehad, Jasper? Dát is pas echt lastig.

Gekwelde lezer, blijf niet langer zitten met dat probleem, maar mail naar katrin.swartenbroux@demorgen.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234