Woensdag 19/06/2019

reizen

Op roadtrip door adembenemend Argentinië

Quebrada de Humahuaca, een adembenemend mooie kloof die op de UNESCO-werelderfgoedlijst staat. Beeld Alamy Stock Photo

Onze vlucht van Buenos Aires naar Salta komt in hevige turbulentie terecht. Het vliegtuig schudt als de betere attractie in Walibi. Gesmoorde gillen en bezorgde blikken vullen de cabine. “Ik hoop dat we er geraken”, zegt de man naast mij, “het zou daar goddelijk mooi zijn.”

Als we krap anderhalf uur later met onze huur­wagen de geruststellende vastheid van zwart glooiend asfalt onder onze wielen voelen, zien we meteen dat het goddelijk verlangen van onze medepassagier niet overdreven was. In de verte rijst de Cordillera de los Andes op, de bergketen markeert het grens­gebied met Chili en Bolivia in deze uiterst noordwestelijke regio van Argentinië, kortweg als NOA omschreven (Noroeste Argentino). Hier ben je ver weg van het kosmopolitische Buenos Aires en lijkt het alsof je een esthetisch superieure fantasywereld betreedt, met markante landschappen waar vruchtbare valleien met volup­tueuze groene fruitbomen, rode zandwoestijnen met spectaculaire rotsformaties, reuzencactussen en besneeuwde bergtoppen elkaar verdringen in een uit de hand gelopen geologische schoonheids­wedstrijd.

We kunnen niet weerstaan aan de verleiding van de indrukwekkende Andes-horizon en rijden meteen van de luchthaven via Ruta 66 noordwaarts richting Boliviaanse grens. Achter het stadje San Salvador de Jujuy gaat Ruta 66 over in de Ruta 9 en begint de Quebrada de Humahuaca, een adembenemend mooie kloof die de kiezelbedding van de Rio Grande volgt en sinds 2003 op de UNESCO-werelderfgoedlijst staat. Dit is ook het land van de Argentijnse indianen, overgeleverd DNA van oude precolumbiaanse beschavingen, die vaak nog de taal van hun voorouders spreken: het Quechua.

The end of the world

In Purmamarca, een indianendorp dat omringd wordt door de foto­grafisch spectaculaire Cerro de los Siete Colores (Zevenkleuren­berg), vinden traditie en internationaal toerisme elkaar op een respectvolle manier in kleine huisjes van cactushout en leem waar afwis­selend goedkope logies, wollen truien, mutsen en lekkere, lokale specialiteiten worden verkocht. In het kleurrijke Posta de Purmamarca stillen we de honger met empanadas, deeggebakjes gevuld met kaas en gehakt, en bij uitstek het meest populaire streetfood in Argentinië. We rijden voort richting Bolivia, langs Pucará de Tilcara, een indrukwekkende precolumbiaanse vestiging, waar de wandeling tussen een labyrint van stenen huizen je duizend jaar terug in de tijd meeneemt. 

Purmamarca, een indianendorp aan de voet van de spectaculaire Zevenkleurenberg. Beeld RV

In Huama­huaca, een Andesbergdorp met kleurrijke lemen huizen en geplaveide straten, maken we rechts­omkeer omdat we nog voor de zonsondergang de nabijgelegen Salinas Grandes willen bereiken. Deze zoutvlaktes vind je wel meer in dit deel van de Andes, maar als je er nog nooit een hebt gezien, is het altijd een omweg waard. In de verte kondigen de zoutpannen zich aan als een indrukwekkende luchtspiegeling, die de omliggende bergen en de staalblauwe lucht intens weerspiegelen. De zon is hier genadeloos in haar reflectie op het witte zout, zonder zonnebril en hoofdbescherming loop je hier serieuze kans op sneeuwblindheid en zelfs brandwonden. In een mooie, toevallige synchroniciteit klinkt U2’s ‘The End of The World’ uit onze audio-installatie als we de eindeloze zoutvlaktes inrijden.

Het laatste avondlicht houdt zich nog even vast aan de omliggende bergtoppen als we over de door eucalyptusbomen omzoomde oprijlaan van de Estancia House of Jasmines rijden. De witgekalkte muren van de honderd jaar oude estancia contrasteren mooi met het diepgroene en geëpileerde gazon en de statige bomen rond het gebouw. Als we uitstappen, wordt de stilte enkel doorbroken door het gehinnik van paarden in de uitgestrekte weiden. Dit zijn paarden voor de gaucho’s, maar wie wil kan ook als gewone sterveling onder begeleiding een dagtocht maken. Wij kiezen voor een lekkere Mendoza-malbec aan het zwembad. Boven de bergen dreigt onweer, maar zelfs dreiging heeft hier haar eigen esthetiek. Mooier dan dit wordt het niet, denken we, maar later zal blijken dat we ons vergissen.

Van Inca’s tot Christus

Je kan je met gemak enkele dagen verliezen in Salta, de belangrijkste stad van de regio en volgens Lonely Planet na Cuzco in Peru ook de mooiste koloniale stad van Zuid-Amerika. Er zijn kronkelende, geplaveide straatjes met kleurrijke, koloniale huizen, naar oranjebloesem geurende patio’s, zinderende straatmarktjes en een markant archeologisch museum waar twee goed bewaarde mummies uit het Inca-tijdperk alternerend worden tentoongesteld. Maar de voorbije dagen heeft de indrukwekkende natuur ons zo in vervoering gebracht dat we ons even later weer op de baan bevinden. We volgen de kronkelende en illustere Ruta 68 zuidwaarts richting Cafayate, een route die ons de volgende 220 kilometer door de vallei zal brengen.

Salta, volgens Lonely Planet een van de mooiste koloniale steden van Zuid-Amerika. Beeld Alamy Stock Photo

La Merced is een typische Zuid-Amerikaanse stad, makkelijk inwisselbaar met elke provinciale stad in pakweg Colombia, Peru of Ecuador. Dit is het rijk van straathonden die in hun overmoed zelfs een enkele keer luid blaffend onze auto aanvallen. Er zijn regelmatig politiecontroles, vooral gericht op de volgeladen vrachtwagens die traag richting Chili of Bolivia kruipen. Een gekantelde vrachtwagen die zijn hele zoutlading als na een witte explosie over het zwarte asfalt heeft verspreid, toont ons even later het mogelijke nut van de controles.

Rijden in Argentinië is trouwens sowieso altijd een beetje avonturieren. Zwakke weggebruikers moeten zich vooral geen enkel voorrangsrecht inbeelden en richtingaanwijzers zijn voor de meeste wagens een overbodige optie. Voeg daarbij een chaotisch kluwen van brommers en verkeerslichten die niet werken, en je ziet plots de zin in van de in elk dorp dominant aanwezige reusachtige Maria- en Christusbeelden. De Zuid-Amerikaanse mobiliteitschaos houdt aan tot in La Vina, een slaperig dorpje waar we in een tankstationbistro een heerlijke milanese eten, de populaire Argentijnse variant van de wienerschnitzel. Van hier begint een waarlijk adembenemend stuk weg, dat voor ons moeiteloos kan meedingen naar de titel van ‘mooiste weg op aarde’ en die ons diep in het hart van de Quebrada de las Conchas brengt.

Twee miljoen jaar geleden was dit gebied nog de bodem van de oceaan – vandaar de verwijzing naar conchas, schelpen – tot de bergen oprezen en het landschap dramatisch veranderde. De erosie van water, wind en bewegende landmassa zorgde voor een National Geographic-waardige showcase van spectaculaire rotsformaties, canyons, veelkleurige steenlagen, en een afwisseling van woestijnen en vruchtbare valleien met hier en daar kronkelende stroompjes. Om de zoveel kilo­meter kunnen we er niet aan weerstaan om de wagen te stoppen en het buitenaards ogende decor te voet te verkennen. Enkel een ontmoeting met lama’s en een kleine neder­zetting, waar indianen keramiek en wol verkopen, kunnen onze buitenaardse waan door­breken. De bijna surrealistische schoonheid waar schakeringen van oker, rood, groen, zwart, geel en bruin het fraai ge­beeld­houwde landschap voortdurend op een andere manier belichten, doet je bijna vergeten dat de natuur hier ook heel verraderlijk kan zijn.

Wijndomein-hotel Patios de Cafayata. Beeld Alamy Stock Photo

Om de paar kilometers staan er kruisbeelden, stille getuigen van dramatische ongevallen of ongewilde ontmoetingen met cadenes, vallende rotsblokken. Vaak zijn de kruisbeelden doorheen de jaren uitgegroeid tot minibedevaarts­oorden, met vergeelde Maria-bidprentjes, pmd-flessen en kraaltjes als kleine offers voor een groot verdriet. Eén van de meest spectaculaire rotsformaties langs de route is El Anfiteatro, een door een lang verdwenen binnenmeer uitgeholde, reusachtige kom in het rotsgebergte, die als een natuurlijk amfitheater fungeert en je bij een bezoek nadrukkelijk wijst op de onbeduidendheid van de mens tegenover deze natuur.

De geografische showcase houdt bijna 60 kilometer aan, tot enkele verspreide wijngaarden onze terugkeer in de mensenwereld aankondigen. De wijn­ranken bouwen cumulatief op naar het mooie stadje Cafayate, bij wijnkenners wereldberoemd om zijn torrontés, een van de lekkerste witte wijnen ter wereld. Hier begint ook het land van de gaucho’s, het Argentijnse equivalent van de cowboys, die met hun markante pofbroeken en breedgerande hoeden de beroemde Argentijnse runderen over het malse gras van de pampa’s drijven.

Een vrouw vergaapt zich aan El Anfiteatro. Beeld Alamy Stock Photo

Er zijn vandaag helaas nog maar weinig echte gaucho’s, maar de mythe wordt in de vele estan­­cia-gastverblijven en wijndomeinen met verve in stand gehouden voor reizigers op zoek naar de Argentijnse authenticiteit. Het is dezelfde mythe die ’s avonds op het zwoele terras van het mooie wijndomein-hotel Patios de Cafayata ons voornemen om minder vlees te eten even doet sneuvelen als we een heerlijk stukje bife de lomo proeven met een glas tannat, een krachtige lokale rode wijn. Laat u dit als overtuigd vege­tariër absoluut niet tegenhouden om dit prachtig stuk planeet te bezoeken. 

PRAKTISCH

• Wij vlogen met Air France (economy H/T via Parijs vanaf 606 euro). Vanuit Buenos Aires zijn er dagelijks vluchten naar Salta met Aerolinas Argentinas of LATAM (economy H/T vanaf 130 euro).

• In de luchthaven van Salta hebben de belangrijke verhuurbedrijven een kantoor. Het wegennet is vrij goed, al zijn kleinere wegen onverhard. Plotse heftige regenval en vallende rotsen kunnen voor gevaar zorgen.

• House of Jasmins is een smaakvol gerestaureerde estancia, even buiten Salta. Tweepersoonskamers vanaf 170 euro per nacht, houseofjasmines.com

• Het wijnhotel Patios de Cafayata ligt midden in de de wijngaarden van El Esteco. Tweepersoonskamers vanaf 100 euro per nacht, patiosdecafayate.com

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden