Woensdag 16/10/2019

Festival

Op het Snowbombing-festival lijkt sneeuw soms bijzaak

Beeld Andrew Whitton

Met hypermoderne liften, een afdaling die ‘Harakiri’ heet en een gletsjer die voor sneeuw­zekerheid zorgt, staat Mayrhofen elke winter in het teken van skipret. Tijdens de laatste week van het seizoen is de sneeuw echter bijzaak, wanneer het muziekfestival Snowbombing haar bom dropt.

Het is een aloude traditie in Mayrhofen: na een dag op de latten of op het snowboard haast men zich hier naar de Ice Bar, het voorgeborchte van de après-skihel waar Nederlands bier en Jäger­bombs in het rond vliegen en pophits zich vermengen met Oostenrijkse schlagers en Hollandse meezingers. Dankzij deze en de dertig andere feesthutten die het dorp rijk is, mengt Mayr­hofen zich jaarlijks in de strijd om de officieuze titel van ‘meest legendarische après-skibestemming van Oostenrijk’. Om concurrenten als Ischgl en Sankt Anton een stap voor te blijven, ­eindigt het skiseizoen van Mayrhofen nu al zestien jaar met een ‘sneeuwbom’. Welcome to Snowbombing!

“Wat mij betreft is dit Ibiza in de sneeuw”, lacht een grote, zwarte kerel met lange dreadlocks die zichzelf in een zwaar Londens dialect voorstelt als MC Anton. Ik lach ook, vooral omdat hij Anton heet en wij in Tirol zitten. Ook omdat er in het dorp zo laat in het seizoen helemaal geen sneeuw meer ligt. Sterker nog, het is meer dan 20 graden in het wintersportdorp wanneer Snowbombing haar festiviteiten aftrapt met een straatfeest.

Ibiza in de sneeuw

Het kleine centrum van Mayrhofen is voor de gelegenheid volledig afgezet om meer dan 6.000 ‘Snow­bombers’ de tijd van hun leven te bieden. Volgens de organisatie is dit straatfeest Oostenrijks grootste ‘fancy dress party’, waarbij fancy duidelijk niet letterlijk genomen mag worden. Foute pruiken en lelijke bontjassen sieren het straatbeeld, maar de sfeer zit er meteen goed in. 

Anton heeft er ook zin in. Hij moet deze week twee keer het podium op en breit er nog meteen een paar dagen vakantie aan. “Voor artiesten is dit een van de weinige festivals waar we zelf van kunnen genieten. Haast iedere deejay maakt er een minivakantie van om te feesten en met elkaar op te trekken. Vrij uniek.”

Opvallende line-up

Vanuit toeristisch oogpunt is Snowbombing een geniale zet van het verkeersbureau van Mayrhofen. Na een debuut in de Franse Alpen eind jaren 90 ontving Mayr­hofen het elektronische muziekfestival in 2000 met open armen. Om de traditioneel minder drukke (en vaak te warme) laatste skiweek toch nog succesvol af te sluiten. Het succes liet alleszins niet lang op zich wachten. Anno 2017 staat Snow­bombing bekend als ‘beste festival in de sneeuw’, met dank aan een opvallende line-up die helden van de elektronische muziek – denk aan Netsky, Fatboy Slim en Jamie Jones – combineert met meer meezingbare namen als Bastille, Craig David en The Prodigy.

Beeld Danny North

“Zelf ben ik niet zo’n ­wintersporter. Geef mij maar vaste grond onder de schoenen”, vertelt Craig David die voor zijn set simpelweg aangesproken kan worden door de pers. Dat is het mooie aan dit festival: op de pistes en in het dorp loop je zomaar bekende artiesten tegen het lijf. Craig hoeft zich geen ­zorgen te maken. In het centrum van Mayrhofen, waar vier van de vijf belangrijkste podia liggen, valt er geen vlok te bespeuren. Enkel aan ‘The Arctic Disco’, een enorme iglo op de Ahorntop, ligt een dik pak sneeuw.

Pittig voor beginners

’s Anderendaags sta ik al vroeg op de piste. Omdat het feest elke avond (of beter: ochtend) tot zes uur ’s ochtends duurt, ben ik een van de weinigen die fris en katerloos de nieuwe Penkenbahnlift naar boven neemt. In mijn gondel hoor ik nog een Vlaams gezin met jonge ­kinderen dat tot de laatste week heeft gewacht om hier op skivakantie te komen. Omdat ze in een naburig dorp slapen, hebben ze in tegenstelling tot mezelf geen last van uitzinnige Engelsen die na zonsopgang nog op zoek zijn naar een laatste shot Jägermeister.

Wel krijgen ze maagdelijke pistes voorgeschoteld, en dat is op zich al een uitstekende reden om de laatste skiweek van het seizoen te kiezen. Onze skipas geeft bovendien recht op bijna 200 kilometer piste in het Zillertal 3000-skigebied.

En voor wie dat niet genoeg is: het hele Zillertal­gebied is goed voor 506 perfect geprepareerde kilometers piste en 181 skiliften, verdeeld over vier ski­gebieden, waarmee dit het meest uitgebreide exemplaar ter wereld is.

Ook handig om te weten is dat Zillertal 3000 niet het makkelijkste skigebied is. Met driekwart van de pistes die onder de noemers rood en zwart vallen, een sneeuwzekere en hooggelegen gletsjer en een ‘Harakiri’-piste met een hellingsgraad van maar liefst 78 procent voelt het gebied voor beginners behoorlijk pittig.

Na de middag wordt het ­tijdens Snowbombing een pak levendiger in de bergen. Terwijl de meeste Britten – van wie vermoedelijk de helft nog nooit op de latten heeft gestaan en een kwart niet eens fatsoenlijke ski­kledij draagt – hun eerste halve liter achteroverslaan, komen het Mountain Stage, het Snow­park Terrace en de Reggae Shack langzaamaan tot leven.

Beeld Giles Smith

In een van de ski­liften begint een sessie skiliftspeeddating en een sessie skilift­karaoke, elders proberen vaak schaars geklede skiërs en snowboarders over een plas water te vliegen. De deejays kijken even op van hun draaitafel en zien dat het goed is.

In het dal gebeurt er overdag weinig. Wie de kater nog niet verteerd heeft, bestelt een burger, een steak of een schnitzel in een van de bijna tachtig restaurants van het dorp en wacht rustig tot een uur of vier wanneer de Ice Bar tot leven wordt geroepen. Zelf maak ik gebruik van de uurtjes tussen skiën en feesten om te douchen en even een dutje te doen (het gebrek aan slaap wegens nacht­lawaai eist haar tol) voor het avondeten.

Beeld credit zie bestandnaam!!!

Dan moet ik snel naar de Pool Party in het Erlesnesbad Adventure, een verwarmd en indoor zwembad dat bij mijn aankomst al omgetoverd is tot een schilderij van Jhero­nimus Bosch. Een duikje in de Tuin der Lusten waag ik niet, maar ik geniet achter mijn fototoestel van het schouwspel. Wel neem ik deel aan de ‘Pongathon’ in het naburige Europahaus, waar zes pingpongtafels enerzijds gebruikt worden voor een groot tafeltennistornooi, anderzijds als excuus om beerpong te spelen en dus op korte termijn teut te worden.

Berghain

Intussen komt ook The Forest Party weer tot leven, dé plek op Snowbombing om even aan het onophoudelijke techno-, house- en ander elektronisch gedreun te ­ontsnappen. Midden in een idyllisch bos net buiten het centrum van Mayrhofen heeft de festivalorganisatie hier een groot podium en tal van bars opgetrokken, die tot mijn ­verbazing elke avond zo’n 2.000 mensen lokken. Er zijn dus nog mensen die niet op elk podium en op elk uur van de dag een deejay willen zien staan. Een kleine geruststelling.

De indiepoprock van Bastille klinkt me dan ook als muziek in de oren en plots smaakt het bier ook weer. Genoeg alleszins om The Racket Club aan te kunnen, een feestzaal met een enorme capaciteit van 2.000 man, waar de hitte de vele feestvierders aanzet tot uitkleden. Een gigantische Oostenrijke zweethut dus.

Beeld Danny North

Deze feestzaal is ongetwijfeld het kloppend hart van het festival. Het is in The Racket Club dat de Snow­bomber de grote namen vindt: Fatboy Slim, Chemical Brothers, Carl Cox, Rudi­men­tal, DJ Shadow, Groove Ar­ma­da, The Vaccines, Booka Shade, Chase & Status, Exam­ple, Magnetic Man, Grand­master Flash… Het zijn maar enkele voorbeelden van deejays en bands die hier de afgelopen jaren voor het zweet en het vertier zorgden. Echte diehards sluiten de avond af in de Oostenrijkse schuur Brück’n Stadl, een van de belangrijkste underground danceplekken in Europa en ook wel bekend als het Berghain van Snow­bombing.

Dit ritme houdt het festival – en de meeste van de festivalgangers – vijf dagen aan. Om op zaterdag nauwelijks nog de ogen te kunnen openhouden op weg naar de luchthaven.

“Ik ben blij dat het afgelopen is”, zegt mijn taxichauffeur. “Ik woon zelf op de Haupstrasse (de belangrijkste straat van Mayrhofen, red.) en heb de afgelopen dagen geen oog dichtgedaan. Eindelijk keert de rust weer terug. Nu kunnen we rustig het zomerseizoen in en ruilen we de jonge feesttoeristen in voor wandelende senioren. Tot het weer gaat sneeuwen…”

Praktisch

– Dit jaar van 3 tot 8 april

– Wij vlogen met Lufthansa van Brussel naar München. Van daaruit legt Snowbombing bussen in die er een dikke twee uur over doen om tot Mayrhofen te geraken.

Meer info over het festival (en de prijzen van de tickets) vind je op snowbombing.com

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234