Vrijdag 24/05/2019

Binnenkijker

Op d’n buiten... in de stad: oude Gentse school krijgt groene make-over voor tiental gezinnen

Veel groen in de huiskamer. Het mosterdgele tapijt werd 50 jaar geleden handgeknoopt door de ouders van Valeria. Beeld Helenio Barbetta

Even leek het erop dat een verloederd schoolgebouw aan de rand van Gent een stille dood zou sterven. Maar door al het verval en rottigheid heen zagen architect Wim Depuydt (49) en onderwijzeres Valeria Siffer (47) ruimte, groen en rust. Het werd een nieuwe thuis voor hen en hun drie kinderen, maar ook voor een hoop van hun vrienden. 

Elke ochtend zitten Blanche, Bonnie en Mamzel Isabelle voor het ­keukenraam. De drie kippen die door de tuin van Wim en Valeria dartelen, wachten tot ze hun ontbijt voorgeschoteld krijgen. Er lopen nog twee katten rond en Valeria is ook imker. Ze maakte van de tuin een bloemenparadijs voor haar bijen.

Veel gezelliger wordt het niet in een keuken. Beeld Helenio Barbetta

Valeria en Wim wonen niet op ‘den buiten’, zoals misschien doet vermoeden, maar aan de rand van het Gentse centrum. Elf jaar geleden kochten ze met een groep vrienden een verlaten schoolgebouw en verbouwden het tot verschillende woningen. “Het is allemaal heel toevallig gebeurd”, zegt Wim. “We waren totaal niet van plan te verhuizen. We woonden al achttien jaar in een oud fabriekspand dat we na mijn afstuderen met weinig middelen hadden verbouwd tot loft. Heerlijk wonen. Maar ik heb een zwak voor verwaarloosde gebouwen. Omdat ze een ­bijzonder karakter hebben dat niet te imiteren valt. Maar bovenal omdat oude gebouwen een nieuwe bestemming geven een van de meest duurzame manieren van bouwen is. 

Toen een goede vriendin van ons mij als architect raad vroeg over een oude school die te koop stond, begon het bij het eerste bezoek al meteen te kriebelen. Er hing een unieke sfeer: zo rustig, zo groen, zo veel plaats en toch dicht bij de stad. Maar veel te groot voor twee gezinnen.”

Ze stuurden een ‘ronselbrief’ naar vrienden waarin ze hun plannen voor de plek uit te doeken deden. De geest van de site zou behouden blijven, eventueel versterkt en ­uitgebreid. Veel groen, geen auto’s. Uiteindelijk overtuigden ze negen gezinnen.

Valeria en Wim met zoon Joseph. Beeld Helenio Barbetta

Wim: “Het project hebben we samen van A tot Z volbracht. We ­wilden geen negen identieke ­huizen, maar een evenwaardige manier van naast en met elkaar wonen. In die zin dat ­iedereen die in het project stapte met een ­gelijkwaardig gevoel zijn thuis kon ­realiseren volgens eigen budget en wensen.”

Het huis van Wim en Valeria – waar ze alweer acht jaar wonen – bestond uit twee klaslokalen gescheiden door een gang. “De ramen waren kapot, het was vochtig... Maar anderzijds waren de ruimtes luchtig en het licht fantastisch.”

Een minimum aan meubels en van boven tot onder bekleed met pijnboomhout. Voor de slaapkamer lieten Wim en Valeria zich inspireren door typische Japanse interieurs.  Beeld Helenio Barbetta

De benedenverdieping, met de keuken en woonkamer, werd open en transparant. Het ­buitengevoel van de tuin werd naar binnen getrokken. Erboven kwam een extra verdieping voor de slaapkamers en badkamers die eerder intiem en warm werden aangekleed met pijnboomhout. “We waren vooral geïnspireerd door Japanse interieurs die van boven tot onder bekleed zijn met één en hetzelfde materiaal. Je creëert een cocon. Ook in de badkamer, waar het bad versmelt met de rest van de ruimte.” 

Hoewel de benedenverdieping eerder de smaak van Wim reflecteert en boven Valeria’s stempel draagt, is het hele huis een compromis tussen beiden. Zo waren ze het erover eens dat ze de vloer beneden gingen betegelen met ­terracotta. Wim wilde een grijze variant, Valeria een roze. Oplossing: grijs in de woon­kamer, roze in de keuken en beide kleuren ontmoeten elkaar in de inkomhal.

Creatief met kleur. Beeld Helenio Barbetta

Net als het pand zelf zijn ook verschillende meubels toevallige vondsten, zoals de blauwe lockerkastjes die ze in het holst van de nacht uit een verlaten brouwerij in Gent zijn gaan halen. “We houden van mooie dingen, maar we willen geen consumptiebeesten worden. We kopen bedachtzaam en liever iets minder, dan veel spullen die de tand des tijds niet doorstaan. Het meest dierbaar zijn de ­dingen die we níét gekocht hebben. Het mosterdgele tapijt werd 50 jaar geleden handgeknoopt door de ouders van Valeria. Het is stilaan zijn pluimen aan het verliezen, maar we denken er niet aan om het te vervangen. Of onze collectie glazen potjes gevuld met zand van over de hele wereld. Van Schotland tot Polen en Soedan.

“Tijdens onze reizen maken we het liefst lange wandelingen langs de kust. Valeria is geboren en getogen in Nieuwpoort en intussen heb ik door dat de lokroep van de zee bij haar nooit is gaan liggen. Ooit zullen we dus onze biezen pakken en naar daar verkassen. Katten, kippen en bijen incluis.”

Het ultieme buitengevoel, midden in de grote stad. Beeld Helenio Barbetta
De houten latjes tegen de muur geven de ­benedenverdieping niet alleen meer warmte en ­gezelligheid, het is ook een verzamelplek voor ­souvenirs, postkaarten en trouvailles. Beeld Helenio Barbetta
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.