Dinsdag 21/01/2020

Interview

"Onder de lat doorlopen zonder dat die lat valt, is ook al niet slecht"

'Zo werkt het geheugen: Post-its waarvan de lijm het vroeg of laat begeeft. En zo dwarrelen je herinneringen naar beneden, in de vergeetput van je leven.' Beeld Jef Boes

Hij wou vroeger clown worden. Maar met Het Lortchersyndroom, zijn debuutroman over dementie waarmee hij een familievloek tracht te bezweren, bewijst Dimitri Leue (42) nogmaals dat hij meer is dan een naïeve grappenmaker. Hoe een spelend kind zelf vader werd, en ook nog wereldverbeteraar.

Het Lortchersyndroom mag dan zijn fictiedebuut zijn, Leue spreekt als een schrijver. Traag, bedachtzaam. In zorgvuldig gekozen zinnen die hij eerst enkele milliseconden in de eigen kruin laat galmen, alvorens ze uit te spreken. De lolbroek die graag optreedt voor kinderen, of bij De Kakkewieten zijn tong uitsteekt met de broek op de enkels, dat is maar een facet van Dimitri Leue. Wie hem kent van toneel, weet dat de Antwerpse acteur-scenarist ook graag de kaart trekt van de maatschappelijke relevantie en de grote thema's. Hij maakte al voorstellingen over liefdesverdriet, het klimaat en psychische problemen.

Zijn eerste fictieroman, Het Lortchersyndroom, is een uitvloeisel van het gelijknamige theaterstuk dat hij vijf jaar geleden opvoerde met zijn oom Warre Borgmans. De voorstelling ging over de vloek in hun familie: de angst om zot te worden vanwege een genetische voorbestemdheid tot dementie. In het tragikomische boek is Peer Lortcher (de rol van Borgmans) een verwarde ex-componist die lijdt aan 'de vergeetziekte'. Zijn zoon Marcel (Leue) ziet hoe dementie knaagt aan de geest van zijn vader en probeert met muzikale therapie om de connectie met hem niet te verliezen. Leue schetst een aangrijpende familiekroniek en vertelt rake dingen over de relatie tussen vaders en hun kinderen.

Jij had het zien gebeuren bij je grootvader en tante. Nooit zou je zo worden. Zaken die je zweert als je bij verstand bent, zijn geen cent waard als je niet eens meer weet wie je zelf bent.

(Uit: Het Lortchersyndroom)

Was je, na de theatervoorstelling, nog niet uitverteld over dementie?

"Ik ben diep in onze familiegeschiedenis gedoken en daar is meer uitgekomen dan je in één theaterstuk kon vatten. Ik merkte dat de voorstelling bij veel mensen een gevoelig snaar had geraakt. Ze vroegen me om de tekst, als herinnering voor thuis. Maar zo'n theatertekst leest niet handig. Zo groeide de drang om er een boek over te schrijven. Misschien had ik gewoon het laatste duwtje van mijn uitgever WPG nodig om er effectief aan te durven beginnen."

De ziekte zit bij jou in de familie. Verandert die wetenschap iets in de manier waarop je in het leven staat?

"Ik ben vooral bang voor mijn ouders. Mijn moeder is 70 en nog heel goed. Als 'het' nog komt, wordt het eerder ouderdomsdementie. Bij mijn grootvader was het anders. Hij leed aan een speciale vorm van dementie waarbij de aders zo verkalken dat delen van de hersenen dichtslibben. Dan krijg je gaten in je geheugen. Hij had drie broers en vier zussen. Vijf van hen hadden het. Dat zegt genoeg, hè.

Beeld Jef Boes

"Gelukkig staat de wetenschap nu verder. Mama laat zich goed opvolgen. En mijn nonkel Warre (Borgmans, RL) traint zijn geheugen constant. Hij speelt vijf voorstellingen door elkaar. Foutloos. Hij heeft een ongelooflijk brein. Zelf ben ik er nog niet mee bezig. Wanneer ik oud ben, hoop ik dat de geneeskunde alles heeft opgelost.

"Zo werkt het geheugen: Post-its waarvan de lijm het vroeg of laat begeeft. En zo dwarrelen je herinneringen naar beneden, in de vergeetput van je leven. Heel je leven doe je je best om je bestaan betekenis te geven; het enige wat achterblijft zijn vage markeringen van niet te vergeten dingen, betekenisloze, lege kaders zonder kader."

Is het leven het leven waard als je op het einde alle herinneringen verliest?

"Natuurlijk is het dat waard. Maar het is erg pijnlijk als je het voelt gebeuren. Het verklaart de bitterheid van Peer. Hij zit in die tussenfase waarin hij af en toe nog heldere momenten heeft en beseft wie hij is geworden. Hij begrijpt dat hij geen leven meer heeft, maar het is al te laat om alles in orde te brengen voor euthanasie. Hugo Claus heeft daar wel op tijd op geanticipeerd."

Ik moet bekennen dat ik dementerenden altijd een beetje griezelig heb gevonden. Die verwarring, die agressie.

"Dat hoort bij dement worden. Sommigen beginnen te roepen en te slaan. Mijn grootvader had dat niet, maar hij werd wel heel wrang. Daarom laat ik Peer soms ongeremd zijn gal spuwen. Het moet erg zijn: aan het einde van je leven zitten, de aftakeling voelen en beseffen dat je je dromen niet hebt waargemaakt. Peer wou de grootste componist worden die de wereld ooit had gezien. Hij wou samen met zijn vrouw oud worden. Na haar dood hoefde het niet meer voor hem, en begreep hij dat hij de lat te hoog had gelegd. Maar ik vind onder de lat doorlopen, zonder dat die lat valt, ook al niet slecht. Ambitie kan mensen zo ongelukkig maken."

Heb je daar zelf veel last van?

"Uiteraard hoop ik vurig dat mijn boek alle records zal breken. Maar ik zal met nederigheid aanvaarden dat het niet zo is. Ik wil geen slaaf zijn van ambitie. Je moet doen wat je graag doet en goed denkt te kunnen. Het woordje 'goed' is het moeilijkste in dat verhaal. Je kunt zelf denken dat je een begenadigd schilder bent, maar als de rest van de wereld dat niet denkt... In de kunstwereld is jezelf verkopen een belangrijk deel van de job. Er liggen zo veel verborgen parels stof te vergaren, omdat de auteur zichzelf en zijn werk niet goed kan verkopen. Schrijvers met een zeker showgehalte, die vaak aanwezig zijn in de media, brengen meer teweeg dan de grijze muizen die alleen maar in hun kamertje zitten te schrijven."

Er zit een getroebleerde vader-zoon-relatie in het boek, die voor veel mensen herkenbaar zal zijn.

"De vader heeft altijd gehoopt dat de zoon in zijn voetsporen zou treden. Maar het zijn grote schoenen om te vullen. In het begin bedankte de zoon daarvoor, zoals zo veel kinderen. We zetten ons af tegen onze ouders, om daarna stilaan benieuwd te worden en in hun richting op te schuiven. Met de leeftijd besef je: alles wat ik nu meemaak, hebben zij ook meegemaakt.

Beeld Jef Boes

"De zoon probeert zijn vader te leren kennen via zijn muziek. Hij probeert er zijn vader mee terug te krijgen. Maar juist door de muziek heeft hij zijn vader ook nooit gekend. Doordat Peer altijd aan het componeren was, was hij nooit thuis of op familiefeestjes. In zijn hoofd stond de Bijbelse passage gegrift van de zeven vette jaren en de zeven magere jaren. 'Ik moet nu werken, nu ik succes heb. Straks is het gedaan.' Zijn zeven vette jaren hebben ongeveer veertig jaar geduurd."

Een voorzichtige tik op de vingers van de tijdgeest?

"Juist. We werken hard en we doen het graag, maar gaandeweg verwaarlozen we al de rest. Mijn grootvader, op wie Peer Lortcher is gebaseerd, was een populair figuur in Mortsel, een bekend kleermaker die naast zijn werk vooral op café zat. Maar thuis was hij blijkbaar minder bekend door Warre en mijn moeder. Ze zagen hem nooit."

Worstel je zelf ook met die combinatie van werk en gezin?

"Ik maak daar zeker fouten tegen. Maar ik hoop dat mijn kinderen mij kennen. En dat ze niet over vijftien jaar in mijn toneelteksten moeten gaan hooien, om te achterhalen wie ik ben. Dat zou triestig zijn. Mijn vrouw en ik zoeken al jaren naar het juiste evenwicht. Ik heb soms zo veel werk dat Eva de moederrol helemaal op zich moet nemen. Zij droomde vroeger van de kunstacademie, maar moest van haar ouders een échte studie gaan doen. Ze werd germaniste en stelde haar droom uit. Daarna begon ze te werken en kregen we heel snel een kind. De trein was vertrokken en daar geraak je niet zo snel meer af. Een jaar geleden heeft ze haar carrière onderbroken om weer te gaan studeren: theaterkostuumontwerp.

"Ik schrok daarvan. Ik wist helemaal niet dat dat haar droom was. Maar het voorbije jaar was een van de gelukkigste van ons huwelijk, omdat ze elke dag gelukkig thuiskwam. Net zoals in de meeste relaties woedt er ook bij ons een gevecht over wie wat doet in het huishouden, over voldoende vrije tijd en je ding kunnen doen. Ik wil haar graag tegemoet komen. Maar nu zij studeert, moet ik er in m'n eentje voor zorgen dat we onze hypotheek kunnen afbetalen. Ik voel een grote verantwoordelijkheid tegenover mijn gezin."

'Hij hield van mij. Dat weet ik. Dat voelde ik. Hij kon het alleen niet zo goed uiten', zegt de zoon.

"En zo zijn er veel zonen. Wij zijn de kinderen van enkele afstandelijke generaties die het moeilijk hadden om hun emoties te uiten. Die mei '68 heeft blijkbaar zijn werk niet zo goed gedaan."

Ben jij een ander soort vader?

"Ja, ik pak mijn kinderen vast. En als ik triestig ben, mogen ze me ook zien wenen. Ik denk dat ik in het openbaar meer tranen dan mijn vader heb gelaten om de dood van mijn grootmoeder.

"De dertigers en veertigers van nu uiten hun gevoelens makkelijker. Maar ik maak me zorgen om de jongeren. Die spuien hun emoties razendsnel via Snapchat. Tien seconden later wordt alles gewist. Ik vrees dat gevoelens daardoor weer oppervlakkiger worden. Het worden emoticons, in plaats van echte tranen. Het lijkt me toch beter om tegen iemand te zeggen hoe je je voelt dan het te sms'en. In een echt gesprek kun je elkaar vastpakken en troosten.

"Een vader beeldt zich op voorhand in hoe hij zijn kind wil opvoeden. Een kind is geen klei. Je boetseert niet zomaar een kopie van jezelf. Een kind is meer een blok marmer zoals Rodin dat zo mooi heeft omschreven."

Leg dat eens uit.

"Je mag kinderen niet boetseren naar jouw ideaalbeeld, met dié karaktertrek en déze fysieke eigenschap. Zo werkt dat niet. Kinderen zijn als marmer. Er zit een prachtig beeldhouwwerk in dat je moet polijsten door de aders van dat marmer te volgen. Je mag je kind niet forceren door het allerlei dingen op te dringen. Dat doen we te veel. De harde hand richt schade aan. Maar het omgekeerde, hen gewoon laten doen, is ook niet goed. Dan blijft dat marmer te veel een ruwe blok. Soms moet je iets wegvijlen om het mooier te maken. Het probleem van marmer is: als het weg is, is het weg. Het moet dus met veel liefde en voorzichtigheid gebeuren.

'De dertigers en veertigers van nu uiten hun gevoelens makkelijker. Maar ik maak me zorgen om de jongeren. Die spuien hun emoties razendsnel via Snapchat.' Beeld Jef Boes

"Mijn zoon heeft een eigengereid karakter. Hij is getest op hoogbegaafdheid en heeft moeite met studeren. Het heeft geen zin hem voortdurend te dwingen. Daarom probeer ik hem op te voeden zoals water. Als er een probleem is, moet je rond dat probleem gaan en verder stromen naar de richting die je uit wilt. Dan stroomt dat probleem wel mee in de juiste richting. Dat is beter dan de hele tijd tegen dat probleem te zitten rammen en in conflict te gaan. Daar wordt zo veel tijd en energie aan verspild. En soms moet je je afvragen of dat probleem wel echt een probleem is, en geen eigenschap die hem uniek maakt. Maar: open opvoeden kan alleen als je kind respect toont. Mijn oudste zoekt vaak het conflict op. Dan stap ik opzij en praat ik nadien wel met hem. Dat werkt beter."

Was jij vroeger ook een moeilijke?

"Ha! Die vragen stellen Eva en ik vaak: op wie lijkt hij nu eigenlijk? (lacht) Volgens mijn ouders was ik het braafste kind ter wereld. Mijn oudste broer puberde verschrikkelijk. Ik hoefde nergens meer voor te strijden, alle strijd was al geleverd. Als ik om twee uur thuis moest zijn, was dat meestal een uur later dan mijn vrienden. Dus kwam ik om halftwee thuis, omdat ik mij verveelde. Ik heb ook nooit alcohol gedronken. Ik lust dat niet. En ik heb het niet nodig om onnozel te kunnen doen." (lacht)

Egoïsme

Het gesprek belandt opnieuw bij de combinatie werk-gezin. Als hij niet het gevoel had dat hij geld moest verdienen, zou hij minder televisiewerk doen, geeft hij toe. En dat hij spijt heeft van een paar programma's die hij heeft gedaan.

Leue: "Ik word vaak gevraagd als mezelf, en niet als acteur. Daar wil ik vanaf. Maar dat is moeilijk, want ik heb veel gedaan als mezelf. In Sorry voor alles heb ik ook weer iemand helpen foppen. En Zijn er nog kroketten heb ik toegezegd vanwege de fijne ploeg. Maar ik heb daar naast mensen gezeten naast wie ik liever niet had gezeten."

Waarom?

"Ik vind niet dat politici in entertainmentprogramma's horen. Het verlagen van politiek tot entertainment is een fout van deze tijd. We hoeven niet te weten of die mensen toffe peren zijn in het echte leven. Het enige belangrijke is dat ze verstandig zijn en de juiste beslissingen kunnen nemen."

Je staat bekend als een sociaal geëngageerde ziel die bij het nieuws al eens een traan wegpinkt. Gaat het nog, de laatste tijd?

"De voorbije zomer was het echt goor. Ik heb toch een paar keer gedacht: vandaag kijk ik niet, ik wil niet weten waar er nu weer een aanslag is gebeurd of welk racistisch incident er heeft plaatsgevonden. Sommige mensen kijken haast apathisch naar het nieuws. En als er zo'n Syrisch jongetje verweesd in een ziekenwagen zit, dan wordt de wereld weer even wakker. Maar ik ben al de hele tijd wakker.

"Ik geef les op het Conservatorium van Antwerpen. Ik heb met mijn studenten een voorstelling gemaakt zonder woorden, die we in asielcentra zijn gaan spelen. Dan praat je met die mensen en zie je de pijn in hun ogen. En dan word ik heel ongelukkig van alle middelen die naar defensie gaan. En van het harteloze terugkeerbeleid. Er worden gezinnen met kinderen naar Bagdad gestuurd, omdat daar minder dan 200 mensen per dag sterven door oorlogsgeweld. Het is daar nog altijd oorlog, 190 doden per dag is nog altijd veel. Ons systeem faalt als we mensen naar zulke gebieden verjagen."

In Het Lortchersyndroom zit ook een aanklacht tegen egoïsme. 'Tunnels worden aangelegd als er een economisch belang is. Volksgezondheid, leefomgeving, dat is slechts kleutertaal van de linkse rakkertjes. Geld moet rollen. Auto's moeten rijden. Je hoeft niet te kijken naar de gevolgen voor anderen, als je er zelf maar beter van wordt.'

"Egoïsme en onverschilligheid zijn de ergste ziektes van deze tijd. Het vegen voor de eigen deur alleen. Het idee: als iedereen voor zichzelf zorgt, hebben we een goede wereld. Dat systeem faalt, want mensen gooien peuken op straat, rommel in het park, olie en plastic in de zee... Warre gaat daar nog harder tegenin dan ik. Hij gaat met een plastic zakje in het park wandelen om blikjes op te rapen. Het zou fantastisch zijn als iedereen zich aan de regels hield. Dan zouden we geen politie en gevangenissen nodig hebben. Hoeveel geld zouden we zo overhouden om het milieu te redden en armoede te bestrijden! Maar als je dat zegt, ben je een naïeve kloot.

"Voor de voorstelling Tegen de lamp hebben we BV's destijds gevraagd welke wens ze zouden doen om de wereld te redden. De geniaalste kwam van Frank Vander linden van De Mens. Hij wenste dat iedereen één dag per jaar als iemand anders zou wakker worden. Beeld je maar in dat je miljonair bent en plots wakker wordt in de sloppenwijk van Calcutta. Dat wil je niet nog eens meemaken, dus ga je het geld beter verdelen. Die wens zou maken dat iedereen beter voor elkaar zou gaan zorgen, want je kunt één dag per jaar ook iedereen zijn."

Dat sociaal engagement had je al heel jong. Op je twintigste ben je al theater gaan maken in een vluchtelingenkamp in Kroatië. Waarom?

"In onze opleiding waren we bezig met prachtige teksten van dode schrijvers, zoals Shakespeare en Vondel. Ik vond dat absurd, terwijl er op duizend kilometer van hier een oorlog bezig was. Voor mij moet theater een spiegel zijn van de maatschappij en geen gezeur over de juiste klemtoon in een dramatische tekst. Ik ging op zoek naar tegengewicht. Dat uitte zich in De Kakkewieten, een instrument om alle sérieux van de school te counteren. Maar ook in die reis naar de Balkan. Met een hele bende van de toneelschool zijn we daar drie weken muziek en theater gaan maken met de vluchtelingenkinderen. Die reis heeft een grote impact op me gehad. Na de oorlog ben ik hen opnieuw gaan opzoeken. Het is gelukkig goed gekomen met hen."

Je bent later ook in Mali, Guatemala, India en Mexico geweest.

"Mali was fantastisch. De mensen hebben er niets, maar ze zijn veel positiever dan de meeste Europeanen. Daar wordt niet gezaagd, maar wel getraagd. Alles op 't gemakje, geen stress."

Die schrijnende armoede, kon je daar tegen?

"Ja, omdat iedereen arm was. Wij hebben daar ook zo geleefd. Het was een van de beste periodes van mijn leven."

Waarom?

"Omdat we een écht contact hadden met die mensen, zonder ballast en alle gebruikelijke tussenstappen. Binnen de kortste keren waren we mee rites aan het doen. Dat waren heel mooie, oprechte ontmoetingen."

Waarom vinden we dat hier moeilijker?

"Ik vind dat niet moeilijk. Ik praat met iedereen op de tram. Niet als BV, maar vanuit een interesse in mensen. Ik wil weten wie ze zijn en waar ze naartoe gaan. (lacht) De kans dat ik op de trein een uur met een wildvreemde zit te praten is veel groter dan dat ik zit te lezen. Het nadeel is dat ik soms iemand tegenkom met wie ik vier jaar geleden op een trein heb gezeten. En dan vraagt die mens of ik niet meer weet wie hij is. 'Euh, nee, was dat naar Gent of naar Brussel? Ah, naar Gent. En zaten we in dat gangetje omdat de trein te vol zat?' Gênant."

In welke zin hebben die verre reizen je veranderd?

"In Kroatië heb ik beslist dat ik alleen voorstellingen wil maken die maatschappelijk relevant zijn."

En zeggen dat je vroeger clown wou worden.

"Ik wou de mensen laten lachen, ja. Dat doe ik nog altijd, met de Kakkewieten en met de dingen die ik voor kinderen doe." (lacht)

Liefdes verdriet

Je eerste voorstellingen gingen vooral over liefdesverdriet. Heb je daar zelf mee geworsteld?

"Enorm. We waren zeven jaar samen, van mijn 17de tot mijn 24ste. Ik achtte het niet voor mogelijk dat mijn eerste grote jeugdliefde ooit zou kunnen stoppen. Ik vond haar de belangrijkste persoon in mijn leven, belangrijker dan mijn ouders. Dat zij zomaar afscheid van me kon nemen, had ik niet voor mogelijk gehouden. Dat was een diepe wonde, met groot verdriet en zelfs hyperventilatie- aanvallen.

"Ik heb daar drie voorstellingen over gemaakt, waaronder Het kleine sterven. Dit najaar brengen we die opnieuw, in Het Paleis, met Evelien Bosmans en Lucas De Wolf. Men zegt dat het de beste toneeltekst die ik ooit heb geschreven. Ga kijken, dus!" (knipoogt)

Heeft die pijn lang nagewerkt? Of was het voorbij na een therapeutische theatertour?

"Mijn eerste monoloog, Maura, was vooral therapeutisch. Maar je kunt niet elke keer je eigen verhaal vertellen. Je moet abstraheren. Het kleine sterven heb ik al meer geschreven als auteur.

"Na die breuk ben ik lang op de dool geweest. Een heel fout jaar in mijn leven. Zodra een meisje te dicht kwam, trok ik me terug. Eigenlijk had ik zelf ook twijfels over die relatie, maar ik zag het veel te romantisch. Het was onze eerste grote liefde, iets groters bestond er toch niet?

"Na dat donkere jaar ben ik Eva tegengekomen en is het allemaal goedgekomen. Sindsdien prijs ik me gelukkig om die eerste breuk. De voorbije 16 jaar heb ik vrijwel niet getwijfeld aan mijn relatie."

Hoe kijk je terug op Don Kyoto, het ecologische theaterstuk waarvoor je heel België rond peddelde op een bakfiets?

"Heel positief. Als het niet zo belastend was voor mijn gezinsleven, was ik nu nog aan het rondfietsen. Die fiets had een stalen frame en woog 135 kilo. Daar rijd je niet snel even mee over en weer tussen Antwerpen en Limburg. Ik sliep haast nooit thuis. Aan het einde van die tour had ik 2.200 kilometer gefietst. Het was heerlijk dat er zo veel mensen kwamen meefietsen. En als ik me verveelde, probeerde ik langs het Albertkanaal de echte coureurs te jennen door hen te volgen. Op het vlakke kon ik 35 per uur halen. Maar dan was ik achteraf wel kapot.

"Er was abnormaal veel belangstelling voor dat stuk. Normaal mag je blij zijn als je 20.000 mensen bereikt met toneel. Met Don Kyoto bereikte ik er 1 miljoen."

Het zou mooi zijn als je kon zeggen dat het klimaatprobleem daarmee ook opgelost was.

"Dat is niet zo. Maar elke politieke partij heeft intussen wel ecologische standpunten en mensen die dat belangrijk vinden. Er is dus iets veranderd, maar niet genoeg."

Ben je er zelf nog erg mee bezig?

"Natuurlijk! Ik ben vegetariër. Wie echt bekommerd is om het klimaat, kan gewoon geen vlees meer eten. Dat is te vervuilend. Ik neem ook geen vliegtuig meer. Mijn vrouw wordt daar gek van. Ze zou graag eens een verre reis maken. Als ik dat ooit, voor de allerlaatste keer doe, zal ik dat zeker compenseren. Ik steun Ondernemers Zonder Grenzen. Die planten bomen aan om de woestijn tegen te houden. Fantastische organisatie."

Heb jij je afgevraagd of het nog wel verstandig was om kinderen op de wereld te zetten? En vind je het moeilijk om nog optimistisch te blijven?

"Ik ontmoet veel mensen die positief zijn. Hart Boven Hard is toch een prachtig burgerinitiatief, net als Ringland. De burgerbewegingen zijn als champignons aan het opveren. Dat betekent dat de politiek het slecht doet. Maar het verzet is gelukkig vredelievend en oplossingsgericht.

"Ik ben niet zo'n zwartkijker, behalve 's nachts. Iedereen heeft een vorm van zelfdestructie in zich. Bij mij zit dat in slapeloosheid. Ik kan 's nachts erg liggen piekeren. En dan probeer je van alles. Van wandelen word ik nog wakkerder. Tv-reeksen kijken helpt ook niet. Lezen werkt nog het beste. Maar sommige boeken zijn zo goed dat je niet kunt stoppen. Ik word 's morgens vaak slapend op de mat aangetroffen, met een boek in mijn handen. Dat mogen de mensen me gerust nadoen. Ik heb nog een goeie boekentip." (lacht)

Het Lortchersyndroom verscheen deze maand bij Manteau, 19,99 euro

DIMITRI LEUE

Geboren in Wilrijk in 1974 / Studeerde in 1996 af als meester in de Dramatische Kunsten aan het Conservatorium van Antwerpen/ Was als acteur al te zien in tientallen voorstellingen van HETPALEIS, BRONKS, De Kakkewieten en Rataplan vzw / Bekend van Vlaamse televisieseries en films / Schreef al enkele kinder- en jeugdboeken/ Speelde begin 2011 in de theatervoorstelling Het Lortchersyndroom, de basis van het fictieboek dat hij zonet uitgaf / Gedreven activist/ Getrouwd en heeft drie kinderen

Beeld rv
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234