Zondag 23/02/2020

InterviewLust en liefde

‘Niet zij had ons huwelijk op zijn grondvesten doen trillen, maar hij. Hij had mij bedrogen’

Beeld thinkstock

Het huwelijk van José (58) was op sterven na dood toen haar man verliefd bleek op een ander. Maar in plaats van roepend en tierend uit elkaar te gaan, probeerden ze net het omgekeerde: elkaar de vrijheid gunnen om ook met anderen in bed te duiken. 

Op een avond, nu negen jaar geleden, zat ik achter mijn bureau toen mijn man kwam aangelopen. Hij zei: ‘Ik ben verliefd op iemand anders’. Hij overviel me, maar ook al was het of ik versteende en of mijn bloed bevroor, ik hield me voor dat ik nog niet verloren had zolang ik mijn hoofd erbij hield. Ik dacht aan de keren dat hij me in de jaren ervoor tevergeefs had geprobeerd aan te raken. Telkens als hij in bed toenadering zocht, draaide ik me om. Ik had simpelweg naarmate ik ouder werd steeds minder zin in seks, maar mijn schuld­gevoel daarover duurde nooit veel langer dan de paar minuten die verstreken tussen aanraking en inslapen. Nooit lang genoeg in ieder geval, om er de volgende dag nog eens op terug te komen. En mijn man drong nooit aan.

“Zijn verliefdheid op die ander had ik ­natuurlijk kunnen voorspellen, maar ik stond er niet bij stil. En nu, op deze avond om een uur of tien, terwijl ik geroutineerd mijn mail zat te checken zoals zo vaak, versplinterde dat zelf­geconstrueerde beeld van ons huwelijk met die ene opmerking. Ik riep hard zijn naam. Wilde hij soms verder met deze vrouw? Wilde hij weg? ‘Ik weet het niet,’ antwoordde hij, ‘misschien is het beter als ik voorlopig ergens anders ga wonen.’ En ik antwoordde, ineens heel helder: ‘Maar dat kan niet. Wij horen bij elkaar. We staan bovendien op het punt met vakantie te gaan naar de andere kant van de wereld.’

“Onze reis cancelen, zou een capitulatie betekenen, dan konden we net zo goed meteen scheiden. Dus gingen we, maar het werd een fiasco, hij was knorrig en afwezig en zat ­monomaan in hotellobby’s met zijn vriendin te appen. Het enige wat ik op dat moment nog hoefde doen was die ene zijden draad tussen ons doorknippen. Maar ik deed het niet, en niet alleen uit angst voor eenzaamheid. Onze geschiedenis had van ons de twee mensen gemaakt die we zonder elkaar nooit waren geworden. Je kon ons simpelweg niet scheiden zonder ons beiden te amputeren. Uit elkaar gaan, was geen optie.

“We waren 23 toen we elkaar leerden ­kennen. Samen hebben we de hele wereld bereisd, hij heeft me geleerd naar muziek te luisteren. Hoeveel avonden wij niet in concert- en theaterzalen hebben doorgebracht de ­afgelopen drie decennia. Hoeveel nachten we niet hebben gepraat over wat we gehoord ­hadden. Mijn man is muzikant, en luistert op een andere manier naar muziek dan ik. Soms liet hij mij jazzmuziek horen die mij niet raakte en dan leerde hij me hoe ik op een andere manier kon luisteren.

“En wat, zo redeneerde ik koortsachtig ­verder, was vergankelijke verliefdheid precies, vergeleken met die lange relatie van ons met duizendeneen nuances? Dus toen mijn man mij even later liet weten dat hij brak met die vrouw en verder wilde met mij, maar dan op een totaal andere manier, dat hij zichzelf en mij naast ons huwelijk relaties met anderen wilde toestaan, stemde ik eigenlijk meteen in.

“Natuurlijk, veranderingen als deze tornen extreem aan je bestaan en zijn doodeng. Daarnaast had ik het gevoel dat ik nog lang niet was uitgeraasd over die vrouw met wie hij me bedrogen had. En toch: niet zij had ons huwelijk op zijn grondvesten doen trillen, maar hij. Hij had mij bedrogen. Niet door verliefd te worden, maar door die verliefdheid geheim te houden. Zonder dat ik het wist bleek hij haar keer op keer te hebben ontmoet, nietsvermoedend had ik hem zelfs een keer naar Schiphol gebracht in de naïeve veronderstelling dat hij voor zijn werk op reis ging. En toen zij ziek werd, had hij haar vergezeld bij alle doktersvisites. Jarenlang had hij een dubbelleven geleefd en dáár zat mijn pijn, niet in dat afschuwelijke mens.

“We schreven ons in bij een swingersclub en vierentwintig uur later vond ik een man die interesse toonde, een prachtige jongen van 28, groot en zwart. Ik sprak met hem af en genoot van zijn aandacht. De wereld is zoveel groter als je afstand durft te nemen van oude conventies.

“Het werkte. Het werkte echt. Het werkte verbazingwekkend en beschamend, want we hadden niet langer geheimen voor elkaar, ­integendeel, het delen van ervaringen waar we ons zo goed in hadden getoond, werd alleen maar nog uitbundiger. Mijn man bleek ook nieuwsgierig naar contact met mannen en ook daarmee kan hij nu experimenteren zonder dat hij bang hoeft te zijn om mij kwijt te raken. De angel van de leugen is er uit. En nog steeds gaat het me meer om de ­aandacht dan om de seks, dat is met die andere mannen niet anders, maar ik heb wel geleerd dat ik, als ik me meer openstel en minder star ben, ik ook met mijn eigen man weer prima seks kan hebben.

“Verslavend is het wel, ik zit veel te veel op mijn ­telefoon, als je hier eenmaal aan begint, klopt de ene na de andere geïnteresseerde man aan je virtuele deur. En als het op een goed moment weer zou ophouden, vind ik dat ook prima. Het is vooral die mindset die blijvend veranderd is, waarover ik de grootste vreugde voel. Want ook al komt de dag dichterbij dat ik weer genoeg heb aan mijn eigen man, hem zal ik het plezier van anderen nooit meer misgunnen.

“Ons leven is verrijkt, vergelijkbaar met het hallucinerende effect dat muziek kan hebben. Nooit meer dat enge, geslotene, dat ­ver­borgene.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234