Maandag 20/01/2020
Halina Reijn. Beeld Geert Joostens

Column

"Net iets te vaak vroeg ik me angstig af of niemand een foto nam als ik de zee in mijn lijkbleke lijf tegemoet struikelde"

Halina Reijn is actrice bij Toneelgroep Amsterdam en schrijft wekelijks over wat haar bezighoudt.

Ik heb het toch gedaan. Iedereen raadde het me met klem af maar ik kon het niet laten. “Het is toch ook een heel spiritueel eiland, ze hebben een rots met allerlei krachten en zo.” Misprijzend keken mijn intellectuele vrienden mij aan. “Heel Nederland zit daar, vooral Gerard Joling en Gordon en andere types in witte kleding met Range Rovers en boeddhabeelden en enkel­sieraden.” 

Mokkig haalde ik mijn schouders op. “Ik heb een huis gehuurd”, wierp ik tegen. “Een witte villa, zoals de rest van de vier miljoen toeristen die per jaar het eiland bevolken, bedoel je”, schamperde iemand.

Na maandenlang veel te hard en te internationaal bezig te zijn geweest, leek het mij een prima idee mijn vakantie door te brengen op Ibiza. Why not? Oké, het is een partyplaats, maar vooral een hippie-eiland, met mooie strandjes, lekker eten, rust en als je wil een leuke cocktailbar. “Zolang je in het noorden blijft, is het oké!” Mijn gezelschap wilde er niets van weten. “Het is helemaal niet oké, verre van, het is het tegenovergestelde van oké. Het is een kolonie van Nederland.”

Stiekem vroeg ik me af of ik nog kon afbellen. Ik had geen idee dat mijn reisdoel op zo veel weerstand zou stuiten. Zelfs mijn medevakantiegangers twijfelden aan mijn kwaliteiten als reisbureau en routeplanner. “Is het daar niet veel te druk?”, vroegen ze ­nerveus. “Het is overal te druk tijdens het hoogseizoen, dat is niet te vermijden”, antwoordde ik kribbig.

Eenmaal aangekomen op ‘The Island’ viel het mee. Er waren inderdaad luidruchtige feestvierders maar we zochten de kalmere uithoeken op. Onze finca was elegant ingericht en we hoorden alleen de krekels ­zoemen en konden slechts vermoeden dat er een eindje verderop groepen gedrogeerde mensen ­stonden te housen in beroemde nachtclubs.

Zo nu en dan botsten we tegen de lange lijven van Nederlandse vrouwen op, die in witte, doorschijnende strandjurken rieten manden vol Jan’s en Linda’s voortsleepten, op weg naar hun kan met fruit, sangria en cava, en omringd door hun blonde schreeuwende ­kinderen van wie je niet kon onderscheiden of ze jongetjes of meisjes waren want ze hadden allemaal lang nonchalant haar en witte gewaden. We vonden prachtige restaurants midden in het bos en zwommen in de lauwwarme zee tussen exotische vissen en vreemde kwallen.

Toch moet ik mijn sceptische vrienden gelijk geven. De volgende keer dat ik back to the island ga, zal het in het laagseizoen zijn. Net iets te vaak vroeg ik me angstig af of niemand een foto nam als ik de zee in mijn lijkbleke lijf tegemoet struikelde, op mijn surfboard droeg ik een zalmroze kamerjas met papegaai over mijn badpak en op een ligbed dorstte ik enkel te liggen onder een handdoek of met een jurk over mijn buik en bilpartij, en de files op de wegen waren mij een tikje te Lloret de Mar.

Juli 2018 breng ik wel door op het Paaseiland, ­volgens Google de meest afgelegen vakantiebestemming ooit. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234