Woensdag 01/04/2020

Bijzondere bijstand

Moét je tegen je vrienden zeggen hoe schattig hun baby is, als je helemaal niks van baby’s moet weten?

Beeld thinkstock

Katrin Swartenbroux beantwoordt elke week een prangende kwestie.

Enkele van mijn goede vrienden zijn zwanger. Ik heb zelf niets met kinderen en al helemaal niet met baby's. Verloochen ik mezelf als ik straks kir over 'hoe schattig het wel niet is', terwijl ik er echt niets van moet weten? 

Stijn, Gent

Ik begrijp je helemaal. De babyboom in mijn vriendenkring is al een tijdje volop bezig en baby's zijn ook niet bepaald mijn ding. Zeker niet als ze pasgeboren zijn. Ik durf ze niet vast te houden, ik weet niet welke lichaamsdelen niet-creepy zijn om te complimenteren en de fontanel is het dunne vlies dat mijn werkelijkheid van mijn goorste nachtmerries scheidt.

Bref, baby's maken me ongemakkelijk, maar ze vermijden blijkt onmogelijk.

Mijn vuurdoop was bij mijn beste vriendin, die als eerste van onze groep een stukje van zichzelf ter wereld had geperst dat niet doorgespoeld moest worden. Met bonzend hart begaf ik me naar het moederhuis. Ik had op sociale media immers al foto's van kennissen zien passeren die met grote trots hun rimpelige, slecht doorbloede molrat met ogenschijnlijk willekeurig geplaatste vingernagels tentoonstelden, en hoe hun naasten daar met vertedering op reageerden. Ik wist dat ik daartoe niet in staat was, en vooral: dat mijn vriendin het meteen zou doorprikken als ik zou declameren dat ik god had gezien in de vetplooi van iets dat over een aantal maanden een knie zou moeten voorstellen.

Ik was dus voorbereid op het ergste, Stijn, maar ik zag het mooiste. Niet per se dat kind, al bleek het alsnog een prima frisroze exemplaar. Maar het is prachtig om te aanschouwen wat de impact van zo'n kale dictator is op mensen die je doodgraag ziet. Puur en onversneden geluk, dat weliswaar gemixt wordt met allesslopende vermoeidheid. Vaak ook doodsangst, omdat een mens in leven houden toch net een tikkie ambitieuzer is dan een kamerplant.

Daarom ook dat tijdens zo'n kraambezoek (en in de weken erna) ouders evenzeer in de schijnwerpers horen te staan als de baby. Misschien zelfs nog meer, want die baby heeft tenslotte nog niets bewezen. Geloof me Stijn: je vrienden hebben niet enkel nood aan mensen die constant de grijpreflex van hun zogende kind testen, maar ook aan vrienden die hen herinneren aan de mens die ze nog steeds zijn, ook al hebben ze daar sinds kort het label 'moeder' of 'vader' bij gekregen. Aan vrienden die informeren naar hoe zíj slapen, of zíj wel voldoende eten. En het enthousiasme voor hun kind, dat groeit met dat kind mee.

Het mooiste aan vrienden die zich vermenigvuldigen is namelijk letterlijk dat vrienden zich vermenigvuldigen. Niet dat ik diepe gesprekken kan voeren met kleuters, maar de kuikens van mijn chickies zijn stuk voor stuk uitgegroeid tot schepsels die nu al twintig keer betere mensen zijn dan sommige pendelaars met wie ik een treinwagon moet delen. Alleen al het idee dat fatsoenlijke personen zichzelf voortgeplant hebben om tegengewicht te bieden aan alle klootzakken en rijstwafeleters op de wereld geeft me de gusto om elke bevruchte eicel met hartjesogen te verwelkomen.

Welkom bij het team, kleine fucker.

Beeld Sven Franzen
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234