Maandag 20/05/2019

Lust & Liefde

"Mijn vrouw was ernstig opgewonden geraakt van de man naast haar in de bioscoop"

Beeld ANP XTRA

Hendrik (48) moest toch even slikken toen zijn kabbelende leventje een heel nieuwe wending kreeg in de vorm van polyamorie. Maar bon, waarom het geen kans geven? Om hem heen leken vrienden toch aan de lopende band te scheiden. 

Tweeduizendzestien was eigenlijk een nogal saai jaar. Alles liep wel zo’n beetje. De kinderen waren alweer drie en zeven, we woonden prettig in een heel klein dorp, de verbouwing was achter de rug, ik verdiende genoeg om regelmatig een nieuwe leaseauto aan te schaffen, al beviel de Peugeot 308 me zo goed dat ik hem nog even wilde houden. Het leven was behoorlijk gelijkmatig, maar niet onaangenaam.

“Tot mijn vrouw een half jaar later, in mei 2017, thuiskwam met de mededeling dat ze zomaar ineens ernstig opgewonden was geraakt van de man naast haar in de bioscoop. Het was een wonderlijk verhaal, ze was daar met onze zoon, had geen woord met die man gewisseld maar zij was helemaal in de war en na afloop van de voorstelling had hij haar zijn kaartje gegeven. Mijn verbazing sloeg om in boosheid toen ze een paar maanden later opbiechtte dat ze in het geheim met hem was gaan mailen. Er had zich verder geen ontmoeting voorgedaan, maar deze ervaring was voor haar wel het sein om ons huwelijk ter discussie te stellen. Niet dat ze er een einde aan wilde maken, het leek haar tijd om het bestaansrecht van monogamie in twijfel te trekken. 

Wij waren immers al sinds de studietijd bij elkaar, betoogde ze, en ze was me nog lang niet zat, maar het idee tot aan het einde van haar leven maar met één man intiem te zijn geweest, begon haar ineens tegen te staan. Begrijpelijk natuurlijk. Als je erover begint na te denken, is het ook raar om elkaar te beperken in dat wat je elkaar in overvloed gunt: het hebben van liefde. Maar ook deze constatering had iets geforceerds, want ik kon er niet omheen dat de gedachte aan haar met een andere man mij enorm tegenstond. Ik was gewoon jaloers.

“We hebben er in die voorjaarsmaand eindeloos over gesproken. Ze raakte een snaar bij me. Een groot deel van mijn leven was ik die jongen van wie meisjes zeiden dat hij de liefste man was die ze kenden, maar met wie ze spijtig genoeg alleen goede vrienden konden zijn. Zo’n man tegen wie het mooiste meisje van de studenten­vereniging opmerkt: ‘De vrouw die jou krijgt, die heeft geluk’, om vervolgens te gaan zoenen met de stoere jongen aan de bar. Ik dacht, toen ik mijn vrouw hoorde: zie je wel, daar heb je het weer. Ik ben weer niet genoeg.

“Op een nacht kon ik niet slapen en ben om vier uur naar de dijk gereden, niet ver van ons vandaan. Ik keek naar de lichtjes weerspiegeld in het water, ik rook het zoute water, voelde de wind, die altijd aanwezige wind en ineens drong het tot me door: zonder mijn vrouw had ik nog steeds achter mijn Xbox gezeten, zonder haar had ik de stap naar het plattelandsdorp nooit gemaakt, misschien had ik zelfs kinderen niet aangedurfd. Al haar ­initiatieven waren goed uitgedraaid, waarom zou ook dit idee geen positieve wending kunnen geven aan ons leven? Ze had gelijk, om ons heen scheidden vrienden aan de lopende band. Het was beter openlijk te experimenteren met intimiteit met anderen, dan vreemd te gaan, want dat draaide altijd uit op een vertrouwensbreuk. Daarbij, ik hield van haar en hoe rijm je liefde met beperking en verboden?

“Opgelucht keerde ik huiswaarts. De kogel was door de kerk en niet snel daarna begon het daten met anderen. Ik zie nog voor me hoe ze de eerste keer vertrok. Op een vrijdagmiddag nam ze de bus. Van achter het huiskamerraam keek ik haar na, hoe ze het avontuur tegemoetging. Plotseling kreeg ik het benauwd en rende naar boven, waar ik op bed ging liggen. Waar waren we mee bezig? Wat zetten we op het spel? Maar meteen richtte ik me op. Zo schoot het niet op. Ik liet haar niet gaan omdat zij er daarop aandrong, maar omdat ik dat zelf wilde. Ik gunde haar dat.

“En toen ik de volgende dag naar de afgesproken P&R reed om haar weer op te halen, stond ze voor de McDonald’s te wachten. Hetzelfde blonde haar, dezelfde lach. Onveranderd door wat ze had meegemaakt. Er was niks stuk. Ik mocht alles vragen, hadden we afgesproken, maar zij hoefde niet op alle vragen te antwoorden, want die andere geliefde had ook zijn privacy. Dus vroeg ik bijna niks. Niet lang daarna leerde ook ik een andere vrouw kennen. We stelden nieuwe regels op, al begrepen we dat regels nooit wetten mochten worden, want dan zou je het ene dogma vervangen door het andere.

“Buitenstaanders denken bij polyamorie vaak lacherig aan een vrijbrief voor ongeremde seks, maar eerlijk gezegd word ik veel meer gedreven door nieuwsgierigheid naar de manier waarop een andere vrouw beweegt en denkt. En in een echte verhouding leer je die beter kennen dan in een vriendschap.

Sinds die dag in 2017 heeft mijn vrouw contacten gehad via Tinder en nu heeft ze een vaste relatie, zelf leerde ik in januari mijn derde vriendin kennen. In haar heb ik een vrouw ontmoet bij wie mijn eeuwige rol als observator plotseling wordt opgeheven. Ik was gewend altijd van een afstandje te kijken naar wat ik deed en dacht en ineens was die barrière die mij scheidde van mijzelf er niet meer. Bedreigend is dat niet. Polyamorie is niet ineens mijn nieuwe levensvervulling geworden. Mijn enige constante is dat alles steeds verandert en mijn liefde voor mijn twee vrouwen. Mocht het allemaal te spannend worden, dan komt er wel weer wat anders voor in de plaats. Vooralsnog beleef ik enorm veel plezier aan die verdubbeling van ervaringen. Wij zijn niet alleen gered van de saaiheid, maar hebben het met zijn tweeën leuker dan ooit. Onze aandacht voor elkaar is scherper. Niet langer ligt alles vast.” 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.