Maandag 21/10/2019

Fenomenen

"Mijn vader kon niet tegen onrecht. En ik ook niet"

Stijn Meuris. Beeld Franky Verdickt

"Waar zít de 26-jarige pol & soc-student? Op Pokémon aan het jagen?" Drie uur Stijn Meuris (51) en wellicht is dat de conclusie: dat niemand zich nog opjaagt, dáár jaagt Stijn zich in op. Maar er is ook een nieuwe single, er is schoonheid en een eindejaarsconference.

Het lijkt het gewone leven. Een man van 51 loopt door zijn huis op goede pantoffels. Op tafel ligt de krant, hij smeert twee boterhammen met preparé. Hij had een slechte nacht. "Ziek." Hij verontschuldigt zich. Hij hoort niet meer zo goed. De man woont aan zo'n steenweg in Kermt, onderweg passeerden we een oud Gulf-station en koffie Rombouts. Boeketje Vlaanderen in de herfst.

Maar gewoon is zijn leven niet. Op de radio kun je 'Bimbo van het jaar' horen en deze man zingt dat: Stijn Meuris. Op tafel liggen eigenlijk dríé kranten, elders ligt de Süddeutsche Zeitung. Er staat een gitaar en een boekje dat Stijntje is overspannen heet naast een foto van Springsteen en De wraak van de geografie. Straks moet hij naar Gent voor een derde mastering van Vigilant, de nieuwe plaat die in januari uitkomt. De tweede single daarop, verklapt hij nu al, heet 'Oud links'. Kun je je voorstellen dat voor mensen van deze leeftijd ooit Rimpelrock begon met schlagerzangers als Freddy Breck, Pierre Kartner en Helmut Lotti?

Neen, gewoon is het leven helemaal niet, als we twee dagen later nog eens bellen, want dán is Europa wakker geschud met het nieuws dat Donald Trump straks president wordt. Dan zegt hij: "Mag ik daarover zwartgallig zijn? Dit komt niet goed. Of het nu gaat over sociale rechten, zorg voor de Amerikanen die het nodig hebben, onderwijs, militaire zaken (met een halvegare die z'n vinger aan de knop heeft), zijn buitenlandbeleid of gemaakte klimaatakkoorden: dit komt niet goed. Wat ook nog mogelijk is, is dat ie vóór zijn eedaflegging op 20 januari niet meer leeft. Wat zo mogelijk nog erger zou zijn, want Trumps fanatieke achterban is tot een burgeroorlog in staat. Wedden dat we nu ineens Europese media krijgen die gaan beweren dat het allemaal nog kan meevallen, met president Trump?"

Maar dat weten we dus nog niet op maandag en ergens tegen de middag zegt hij zelf nog dat hij het níét over Trump wil hebben. Dicht bij huis is er voldoende om je druk over te maken.

"We waren net drie dagen in Duitsland, in Baden-Baden. Ken je dat? Dat is het Spa van Duitsland. Maar het is me zelfs daar niet gelukt om tot rust te komen wegens te veel aan mijn kop. Vigilant is opgenomen en gemixt; ik had gehoopt dat daarmee alles klaar zou zijn, maar nu raakte die mastering in de knoop. En dan raak ik in de war. Al ging het fantastisch met producer Nicolas Rombouts. We hebben de hele zomer met hem opgenomen in Antwerpen. Maar logistiek werd dat wel een confrontatie. Dit houden we geen vijf jaar meer vol."

Wat, Stijn?

"Ik zit veel in het verkeer, maar dat is zeer gesegmenteerd: ik moet niet elke dag naar dezelfde plek. Maar toen moest dat dus maandenlang wel en het was hallucinant. Eén beruchte dag ben ik zelfs létterlijk niet in Antwerpen geraakt. Alsof ik met een postkoets in het Wilde Westen door een tornado werd opgehouden. Er was iets gebeurd, net als een miljoen andere bestuurders moest ik van de snelweg af en in een dorpje bij Lier heb ik moeten bellen: 'Mannen, ik raak er niet.'

"Dat was een soort waterkering; ik herinner me dat ik naar buiten keek en dat ik de radio afzette. Met alle respect voor die mensen, maar dríé uur Radio 1 tijdens drie uur file was me even te veel. En ik dacht: 'Ik ben nu 51, zou dit de dag in mijn leven zijn waarop ik vaststel dat ons land officieel naar de kloten is?' Er was niet eens een bomaanslag. Ik ben aan een frituur gestopt in de hoop dat het een half uur later voorbij zou zijn. Maar neen. De landelijke weg waarop een vrouw fietste, met zo'n plastic kapje op het hoofd en een selder in haar hand aan het stuur, was een snelweg geworden. Het leek een surrealistische Franse film, iets van Jacques Tati. Maar het was de aorta van Vlaanderen. Toen dacht ik: ik geef het op."

Leverde het een liedje op? 'Bimbo van het jaar', bijvoorbeeld?

"Neen, dat had ik al. En alles van Vigilant was toen al opgenomen, maar het is wel een héél maatschappelijke plaat geworden. En dat is een understatement. Heel politiek, wat zeer ongebruikelijk is. Ik ga er last mee krijgen. Ik denk dat het geleden is van Louis Neefs en (zingt het) 'Laat ons een bloem en wat gras dat nog groen is' dat iemand nog íéts geschreven heeft. (lacht) En daar stop ik bewust de zin.

"Al is het niet helemaal waar. Wannes Cappelle met Het Zesde Metaal is ook iets, iets wat me raakt en waarvan ik voel: hier hebben we te maken met onversneden talent en inhoud. Een blijver. En, jawel, Bart Peeters had op zijn vorige plaat een nummer waar ik van schrok. 'Dennenlaan' heet het. Ik heb Bart gemaild. Wat een mooi nummer en wat een mooie tekst. 'Dennenlaan' is een zeer 'on-Bart-Peetersiaanse' waarneming over rijke mensen in de perfecte Dennenlaan in fictieve gemeenten als Brasschaat, Schilde en 's Gravenwezel. Bob Dylan kreeg de Nobelprijs Literatuur, maar dit nummer zou het ook verdienen."

Maar je zei 'maatschappelijk' en 'politiek' over Vigilant. Waar zit dat in?

"De volgende single heet 'Oud links'. Ik zat op de Dageraadplaats in Antwerpen, een prachtig plein, en toen ik even opkeek van mijn krant en mijn koffie, zag ik het ineens. Hier zitten 'ze', en ik moet zeggen: 'we'. Want ik ben net zo goed oud links. Alles is in orde: we drinken onze sherry en hebben de juiste krant bij de hand om geïnformeerd te zijn over de stand van het land. We lost the war, zeg ik je."

Is het die boosheid die je dreef om deze plaat te maken?

"Misschien is verbazing nog een beter woord, maar het is niet toevallig dat ook Tirade (Meuris' eindejaarsconference, RVP) ontstaan is. Muziek is tof, maar zo geformatteerd en eigenlijk dood. Dat is jammer, want - en dat zeg ik zonder ironie - wat hier aan muzikale output op de helft van bijna 31.000 vierkante kilometer gerealiseerd wordt, is geweldig in vergelijking met de rest van Europa. Maar het is wel dood.

Stijn Meuris. Beeld Franky Verdickt

"Ik doe deze hele plaat zonder platenfirma. Bij de vorige betaalde de platenfirma voor ons, toch een band met een bepaald repertoire en een frontman met wie je iets zou kunnen, de hélft van de productiekosten. Mochten we blij mee zijn! En o ja, of we ook een deel van de concertgages wilden doorstorten, in het kader van de 360 gradenvisie en zo. Waar is de tijd dat je een wedstrijd won én een platencontract? Het was wel een stoer moment toen ik kon zeggen dat ik ze dan liever zelf financierde. Ik ben eigenlijk rijker dan de platenfirma, dus. Maar er is geen platform meer."

Waarom ga je net dán nog een maatschappelijke plaat maken? Cd's verkopen niet en op tv zijn er geen muziekprogramma's meer. Ze vragen je niet voor je muziek, maar wel voor je mening.

"Binnenkort zitten we bij Van Gils & gasten. Fantastisch, daar mogen we 'Bimbo van het jaar' spelen. Maar onze gitarist zei meteen (imiteert een Antwerps accent): 'Hoe, Stijn, in aanderhaalve minuut of wa?' 'Ja, Dave, zo is het.' Een single van 3'16" moet je halveren. En ofwel pas ik me aan, ofwel vragen ze me niet. Ze hebben dat geleerd van De wereld draait door, waar bandjes van Hilversum tot in Utrecht aanschuiven om 60 seconden te mogen tonen hoe geweldig mediocre ze zijn in Nederland.

"Maar goed, het platform is dood, dat zal wel, maar ik doe het gewoon heel graag. Al kost het me letterlijk goud. Ik ben verliefd op muziek en op het gegeven 'bandje'. Er worden ook geen postzegels meer geplakt, maar de postzegelclubs boomen."

Je zei daarnet dat je last ging krijgen met Vigilant.

"Vooral met Tirade ga ik last krijgen. Was het maar waar dat je met muziek nog last kreeg. Misschien dat de reacties op 'Oud links' me wel benieuwen, al zing ik op het einde ook: 'Ik ook.' Maar van Tirade lig ik 's nachts wakker. Alleen, ik kan niet meer terug. Het niet doen, was geen optie meer. Als je achter de nadar naar een wielercriterium staat te kijken en je zegt ronde na ronde dat je het beter kunt, moet je op de fiets springen.

"Het wordt geen comedy, geen slapstickachtige vaudeville en geen theater. Het is 90 minuten storytelling in hoog tempo dat gezien kan worden als eindejaarsconference, maar dan vanuit een lichtjes andere premisse dan Geert Hoste en Michael Van Peel. Mijn referentie is toch eerder Theo Maassen, iemand die ik beschouw als het hoogste op het gebied van analyse, humor en puur verteltalent, met af en toe bizar bochtenwerk.

"Stiekem ben ik vanbinnen nog altijd journalist. Ik lees elke dag drie à vier kranten en in het weekend acht. Obsessief. Als je dan A en B en C optelt, dan vraag ik me af: ik ben bijna 52, waar zit de 26-jarige pol & soc-student? Is hij op Pokémon aan het jagen? Of zit hij te sparen voor een gouden armband voor Tomorrowland 2021? In die 52 jaar, of zeg maar 47 want de eerste vijf jaar lette ik niet zo goed op, heb ik niks zo heftig, snel en ongemeen brutaal gezien als de voorbije drie jaar. 'De Dingen', zeg maar."

Maar wat zijn 'De Dingen'?

"Ik heb het níét over Trump, die houd ik er nog buiten. Ik heb het over Optima en de naweeën ervan. Over de onvoorstelbare soap rond Arco. Hoe gaan ze 800.000 Vlamingen die al jaren om gerechtigheid vragen, helpen? Het kontengedraai daarin, dat is toch een film waard? Over het wél of níét aanpakken van de grote vermogens? Néén, wat had je gedacht? Over CETA. Chapeau, zeg ik dan aan Magnette, als je erin slaagt je politieke tegenstander aan de andere kant van het land jaloers te maken. Hoe vreemd zou het zijn als in een democratie 28 landen verplicht 'ja' moeten zeggen. Dat éne lid dat durfde te twijfelen, werd met pek en veren besmeurd.

"Ook die soap rond Joke Schauvliege. Ik vertel in Tirade letterlijk dat ik er weken mee geworsteld heb of ik haar zou durven noemen, want op een bepaald moment was ze een gewond dier. Maar meteen nadien dacht ik: Fuck her. Ik denk niet dat ik ooit al één minister zag die zo incompetent was. Toen ze vorig jaar tijdens de hallucinante gevechten met Wouter Deprez in Terzake zat, zag ik op een bepaald moment in haar ogen: die gaat zelfmoord plegen. Ik heb het beeld bevroren en nog eens van heel dichtbij gekeken. Yep, ik had me niet vergist, dit ging tot een drama leiden. Maar ik denk dat Sam De Smedt (Schauvlieges kabinetschef, RVP) gezegd heeft: 'Nu nog niet, Joke, misschien later.'"

'Koekoek.' 'Koekoek.' In Kermt wordt een uur aangekondigd. "Met ingebouwde echo", zegt Meuris en inderdaad. "Ze kunnen zoveel, jong." Misschien is het even tijd voor een sigaret. Voor een mandarijntje. Ondertussen zet hij 'Dennenlaan' van Bart Peeters op. U moet dat maar eens zoeken, op YouTube. We spoilen het hier nog even niet. Maar niemand komt nog in verzet, daar draait het om, zegt hij dan.

"Ik zie 'fenomenen', inderdaad, die ik opmerkelijk vind. Geert Noels die als 'onafhankelijk economisch adviseur' 151.000 euro aan het kabinet van Johan Van Overtveldt (N-VA) mag aanrekenen? Daar word ik onpasselijk van. Ofwel zet je die pet op, ofwel ben je autonoom. Maar ça passe."

Stijn Meuris. Beeld Franky Verdickt

ça passe, zeg je, maar dus niet bij jou?

"Wat is het verschil tussen mij en mijn buurman? Die ziet dat allemaal op tv en zegt: 'Allee, ze zitten allemaal in onze zak.' Maar dan trekt hij een zak chips open en ça passe.

"Bij mij gaat dat allemaal in 'De Grote Kluis Der Dingen' en op een dag is het paytime. De begroting? 2,4 miljard te kort, zei Van Overtveldt, en een dag later: 4,2 miljard. (speelt de minister na) 'Wat? 2,4? Heb ik dat gezegd? Neen neen, 4,2. Wat? Gaan we zo beginnen en ga je me daarop pakken? Dat is pas zurig. Wij noemen dat voortschrijdend inzicht.' En straffer: het wérkt.

"Rik Torfs en Marc Reynebeau en Yves Desmet en alle anderen lees ik graag, maar op een of andere manier gaan ze aan de essentie voorbij. Raar om te zeggen, maar ik vind ze bijna té mooi geschreven. Het is mij te slim en ik herken die interne knipoog: 'Mijnheer Van Overtveldt, de volgende 40 regeltjes gaan over u, maar volgende week gaan we wel samen eten bij De Kuiper in Vilvoorde.' Dat haat ik. En ik ruik het. En dan kunnen we wel zeggen: 'België, altijd het land van de compromissen.' Juncker wees er nog naar met zijn vingertje, maar dat is een geuzennaam geworden en ik noem het besluiteloosheid zonder kloten.

"We zijn een mediocre land geworden. Het interview met Hendrik Vuye (lid van N-VA tot inseptember 2016 en nadien lid van de technische Kamerfractie Vuye & Wouters: V-Kamerleden, red.) vorige week (DM 5/11) toonde dat nog. Dat zo'n partij er nog maar aan dénkt om een professor staatsrecht 'debatfiches' te moeten geven... dat getuigt toch van een verregaande domheid. Of arrogantie. Ik weet niet wat het ergste is."

Vanwaar komt jouw eigen ergernis? Is die aangeboren en had, bijvoorbeeld, jouw vader die in Eindhoven bij Daf en bij Carglass werkte, dat ook?

(knikt) "Mijn vader, inmiddels dood, had dezelfde drive. Hij kon niet tegen onrecht. En ik ook niet. Mijn vader zijn tirades, man, die werd fysiek zíék als hij corruptie of omkoperij zag.

"We komen uit de tijd dat je in de autokeuring een briefje van 500 frank onder de ruitenwisser stak en je verder kon. Als hij dat zag, dan ontstonden er scènes. Het ging hem niet over een diamantroof van 3 miljard, wel om dat geïnstitutionaliseerde gefoefel. Mijn pa heeft nooit iets geregeld. Ik ook niet, trouwens."

Het wordt jaren 80. Als matroos vervult Stijn Meuris zijn legerdienst in Zeebrugge. "Ik deed de bibliotheek, ook een soort schip", zegt hij. Maar via Stijn Coninx, dan assistent-regisseur van Robbe De Hert, kan hij een rolletje spelen in Blueberry Hill: hij wordt Bernard, maar dat vraagt wél 27 draaidagen. "Ik had nog maar negen dagen verlof in het leger, ik wilde dit heel graag doen en stond voor een geweldig dilemma. Of ik ging naar onze burgemeester Karel Pinxten en die kon dat regelen. Zo ging dat destijds, werd me verteld. Maar die methode wilde ik dus niet. Of ik ging meteen zelf naar de hoogste commandant op de zevende verdieping van het stafgebouw in Zeebrugge, een man met akelig veel goud op z'n epauletten."

U moet geen twee keer raden. "Ping, de lift ging open, de secretaresse zag een matroos en vroeg wat ik kwam doen en of ik me toch aangemeld had, wat niet zo was, maar het lukte toch: ik mocht bij de man binnen. En ik legde het hem uit. Ofwel deed ik het op de Belgische manier, en ik liet hem weten dat ik dat niet wilde. Dat ik tegen het systeem van ons-kent-ons was en dat dat bovendien gênant zou zijn voor hem, als hoogste officier, toch?

"'Maar ik ga dus wel met die film meedoen, en dat ik er helaas een tijdje niet zal zijn, in Zeebrugge. Ik kom het gewoon maar melden.' Hij zei eerst nog: 'Dat is wel frontaal.' Wat had je verwacht? Maar na 25 minuten gaf hij zijn akkoord en weet je wat hij toen vroeg: 'Wanneer gaat die film in première? Kun je dan een kaartje voor mij en mijn vrouw regelen?' En hij zát er die avond. In gala-uniform. (lacht) Ik was 23 en het was de eerste keer dat ik merkte dat je ook gewoon op zo'n man kunt afstappen, en dat dat nog geapprecieerd wordt ook."

Maar nu zit je ergernis in het feit dat we monddood worden gemaakt.

"Zag je in De afspraak die hallucinante advocaat Omar Souidi? Hij is de advocaat van die Joeri Dillen tegen Apache. Zelfs als je de klank afzette, zag je het: we zijn helemaal afgegleden naar een machtsmaatschappij met uiterlijk vertoon. Daar zat Krimson uit Suske en Wiske. Ik heb die man zijn website bekeken en wist niet wat ik zag. Kijk: ik ben niét uitgesproken of militant links en ik ben voor macht wanneer je die macht gezond en wijs gebruikt. Liever nog gezag dan macht. Maar op een bepaald moment wordt elke tegenstem als populistisch en zuur weggezet en dan zijn ze er. Dan kom je in een Berlusconi-achtig systeem terecht. De evolutie richting: 'Hou uw klep.'

Stijn Meuris. Beeld Franky Verdickt

"Ze willen ons verdoven en dat vind ik een gegronde reden om argwanend en dus vigilant te zijn. Maar het zou me niet verbazen dat er binnenkort toch eens iemand opstaat en à la Aldo Moro (gewezen Italiaanse premier die in 1978 door de Rode Brigade werd ontvoerd en vermoord, RVP) iemand in zijn kofferbak duwt. Waarom zou dat niet kunnen? Al zal het wel een lone wolf moeten zijn, want niemand stelt zich nog vragen.

"Omar Souidi was geen verdediger meer, dat was een medestander van de macht. Iemand die subtiel te kennen gaf er geen enkel probleem mee te hebben mocht Apache, zowat het laatste bastion van onderzoeksjournalistiek, gewoon ophouden te bestaan. Bart Schols, die ik hoog inschat, had die man zijn micro moeten afnemen en ze hadden hem de VRT moeten buitendragen.

"Ik herinner me de tijd dat ze in Koude Oorlog-retoriek zeiden dat de Russen fluor in het West-Europese drinkwater gingen doen om de bevolking in toom te houden. Wel, het fluor is nu vervangen door Pokémon en De slimste mens. Ik moet nu al drie weken bezorgd zijn om het carrièreverloop van Olga Leyers. Een slim meiske en ik hou van entertainment. Zélfs al wordt dat spel in welke mate dan ook gemanipuleerd. Maar ik wil niet bezig zijn met Olga."

Ik wil nog even terug naar je vader, die twee jaar geleden op tweede kerst overleed. Je zei dat hij in geweldige tirades kon uitsteken. Lijk je op hem?

"Hij was ook een heftige man, ja. Fysiek en verbaal bijzonder sterk en het minste wat je kunt zeggen, is dat hij aanwezig was. Drie dagen voor zijn dood zat ik met Sue (Meuris' vriendin, RVP) in Londen voor een concert van The Cure. Ik belde hem, het was een koude grijze dag als vandaag en hij zei (met zwaar Noord-Limburgs accent) 'Godverdomme, ik heb vijf uur tegels uitgebroken.' 'Hoe pa, waarom?' 'Ja, ging ge het anders zelf doen?' We waren hier volop aan het verbouwen en pa vond dat hij op dagen dat het hier stillag van alles moest komen doen. Drie dagen later voelde hij zich niet goed, hij ging naar de huisarts en is letterlijk op de onderzoekstafel gestorven.

"Ik zeg niet dat A met B te maken had, er was een soort metaalmoeheid en hij bleek een urgent aneurysma te hebben. Hij had zichzelf als een fietsband opgepompt en die is ontploft. Je zou kunnen zeggen: schoon einde, wegens snel gedaan. Maar tegelijk was hij maar 72 en het is ook een schrikbeeld. Who's next? Mijn broer zeker niet. Ik dus."

Met dit verschil dat jij een ventiel hebt waarmee je lucht uit die fietsband kan weglaten. Door de muziek, in interviews, in Tirade. Helpt dat?

(knikt) "Een andere mogelijkheid was zélf aan politiek doen. Het is me gevraagd. Maar dan was ik nu al dood. By the way: de partij die me vroeg is dat in zekere zin ook. Helaas."

Op een avond stond Steve Stevaert op je oprit om je te vragen.

"In mijn living. Zijn chauffeur moest op de oprit wachten. Hij kwam niet met één, maar met twee vragen. Eén: om bij zijn partij te komen. Daar wilde ik nog wel naar luisteren. Maar twee: om ook meteen bij de loge te komen. Dat had ie beter niet gevraagd, want toen wist ik: 'Steve, you're finished.' Omdat ik zag wat ik zag. Een soort vadsigheid én de uit de hand gelopen macht - niet langer gezag, maar macht - die zich vertaalde in een ritueel dat ik soms ook bijzonder lelijk vind.

"Hoe hij praatte, behoorlijk pontificaal en enigszins aangeschoten in mijn zetel zat, en zijn chauffeur buiten liet wachten.

En hoe hij zéér laat op de avond belde: 'Zijt ge thuis? Ik kom nu.' Dat was geen vraag, dat was een marsorder. Dit heb ik nog nooit verteld, maar hoe Steve over die loge sprak, alsof het een detail was, die 'introductie', dat vond ik ongelooflijk. Ik citeer letterlijk: 'Als ge dan eens iets aan de hand hebt, kunnen we dingen regelen.' Ik kon alleen nog denken: drink uw cognac uit, hier eindigt het verhaal, Steve. Ik was er klaar mee."

Met Stevaert zelf, bedoel je?

"Ik heb heel lang in hem geloofd. Ik hield niet enkel van zijn ideeën en zijn aanpak, maar ook van die man. Ik dacht echt; yes, de socialisten hebben eindelijk wie ze moeten hebben, alles komt goed. Steve was overigens een van de eersten die me in de zomer van 2003 belde toen mijn vriendin Lydia thuis zelfmoord had gepleegd. Een heel deugddoend gesprek was dat. Maar het latere beeld paste zo perfect in het plaatje: de veelbelovende politicus die naar een slechte entourage zwalpt en vice versa. Hij was een magneet van foute figuren geworden en ik had er bijna medelijden mee. Maar ik vond zijn aanpak vies en fout.

"Toen vorig jaar in april (Stevaert pleegde op 2 april 2015 zelfmoord, RVP) bleek wat gebeurd was, kon ik alleen denken: 'Ja, natuurlijk.' In het Engels bestaat de uitdrukking 'An accident waiting to happen'. De Tijd en Radio 1 hadden die ochtend gemeld dat er een proces kwam omwille van een aanrandingsaffaire en toen werd me duidelijk dat het nog viezer was dan we dachten. Dossiers over centen konden 'geregeld' worden. Maar plots ging het over mensen en dat kon niet meer. Dat was meteen het einde van zijn leven. Het was bijna Borgen en ik werd er helemaal bang van."

De politiek zou niks voor Stijn Meuris zijn.

"Willen we een politicus die 's nachts om half 4 in zijn bijbouw in Kermt naar de Sex Pistols op volume 11 zit te luisteren? Iemand die niet de Ventoux opfietst, en die geen dingen zegt zoals 'In de weekends mag de riem er even af en spendeer ik qualitytime met mijn gezin?'"

In Als adem lucht wordt schrijft Paul Kalanithi, die kanker kreeg en in het boek de laatste 22 maanden voor zijn dood beschreef: 'Jaren geleden was ik tot de slotsom gekomen dat Darwin en Nietzsche het over één ding eens waren: de karakteristiek van het organisme is ergens naar streven.' Dat Stijn Meuris gedreven streeft naar een vol en bewust leven, is zeker. Maar is er ook spijt? Bijvoorbeeld van dingen die gezegd worden. Of niét gezegd zijn. "Spijt is een gevoel dat ik goed ken. Als ik ambras heb, ook binnen de groep, dan mag ik nog gelijk hebben maar dan ben ik altijd degene die snel 'sorry' zegt. Wat eigenlijk niet zo goed is. Maar ik zeg nog liever dat de andere gelijk heeft, dan dat ik ruzie heb of nog maar eens twee slapeloze nachten. Spijt is mijn achillespees."

Nochtans wordt gezegd: Meuris is een moeilijke gast, Stijn Zeuris, onlangs beschreef een columnist je als een 'professionele zeurkous'.

"Dat was na mijn minidocu in de reeks 4x7 op Canvas. Na twee weken schreef die jongen over mijn aflevering over de betonnen blokken langs de weg: 'Snedig gemaakt, geestig verpakt, en nog informatief ook.' En: 'Meuris demonstreert hier in enkele minuten aan het jonge grut wat tv-maken is', zo stond er nog. Nou, het kon niet op. Maar dan wel ook: professionele zeurkous. In het onderschrift bij de foto stond zelfs 'oude zeurkous'. Eén: ik bén niet oud. En twee: ik bén geen zeurkous. En los daarvan vond ik het wel een bizarre switch. Je vindt iets geweldig en tegelijk ben ik een zeurkous. (fel) Acht dagen heb ik met mijn vingers aan het toetsenbord gezeten om die man te mailen, maar I didn't do it. Waarom zou ik het doen?"

Ouder worden heeft ook nadelen: in je oren zitten twee draadjes van een hoorapparaat.

"Zag je dat? O, shit. Sinds een jaar heb ik die, ja. Dat is niet zo verwonderlijk voor iemand die sinds hij zestien is tussen het lawaai zit, maar het maakt me niet ongelukkig. Het is het equivalent van de voetballer met een kapotte meniscus die toch nog wil blijven spelen. Het moest, want eerst camoufleer je je hoorprobleem, maar op den duur begin je rare dingen te antwoorden op vragen die je telkens verkeerd hoort. En dat is lastig. Ik zag sommigen denken dat ik dronken was. Of zot."

Zullen we in schoonheid eindigen? Je schrijft in Het Belang van Limburg al jaren een wekelijkse fotocolumn en je doet ook een spoken column tijdens De Donkere Kamer, het livemagazine met allerlei visies en gasten uit verschillende disciplines van de fotografie. Is die zoektocht zalf op de wonden?

"Misschien is het dat wel. Ik ben op zoek naar schoonheid, in alles. Ik word onpasselijk van lelijke infrastructuur. Ik zoek echte schoonheid op alle vlakken. Esthetica, zeg maar. Dat vind ik in de fotografie, maar zéker in de astronomie. Daar word ik echt ontroerd. Ik ben al lang een agnost en zelfs een atheïst, maar op een bizarre manier doet die schoonheid mij zelfs een beetje twijfelen. Terwijl ik wel wéét: we zijn van God los. Maar zo'n elegantie en dat gecombineerd met pure wiskunde...

"Hubblesite.org, gratis te downloaden op je computer, ga daar eens op kijken. Dat dan nog iemand over een betonstop in 2050 durft te spreken, says it all. En misschien is het wel allemaal een onhaalbaar gevecht tegen lelijkheid. Maar toch..."

Tirade van Stijn Meuris gaat op 22 december in première in de Ancienne Belgique. Speeldata op stijnmeuris.be

Vigilant verschijnt in januari 2017. 

Maandag is Stijn Meuris te gast in De Donkere Kamer in Museum Dr. Guislain in Gent. Info op www.ddk-live.com

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234