Zaterdag 19/10/2019

lust & liefde

“Mij kon het geen bal schelen dat ik hoger opgeleid was dan hij, maar hoe ik dat ook duidelijk maakte, in zijn hoofd zat er iets onwrikbaar scheef”

Beeld RV

Hij was sexy en attent en voor Roos (33) het wist, maakte ze plannen voor een toekomst samen. Maar hoe enthousiast hij ook is, soms wil hij ook gewoon alleen zijn. “Ik hou van hem, maar zal het ooit werken?”

“Hij was sexy en mooi, had brede schouders en armen waarin ik kon verdwijnen, en verdwijnen wilde ik. Ik had te veel hooi op mijn vork genomen de maanden voor ik hem ontmoette en was een beetje aan het eind van mijn Latijn; hij begreep dat, want hij had het zelf meegemaakt. Ik voelde me, hoe zeg je dat, door hem gekend. Mijn dagen moesten minder vol, ik wilde simpeler leven en deze liefde kwam als geroepen. Soms zei hij ineens tegen me: even ademhalen, even gas terugnemen. Dan zag hij in mijn houding of in mijn ogen iets wat ik meestal met succes probeerde te verbergen. Ik kon tegenover veel mensen doen alsof het goed met me ging, maar hij hield me midden op de dag staande en vroeg: ‘Hoe gaat het eigenlijk echt met je?’ Anderen zouden dat misschien akelig vinden, het idee dat iemand te dicht op je huid zit, maar mij gaf het veel goeds. Ik kwam tot rust, ik vond hem goed voelen en ruiken en proeven, dat was waar ik naar had verlangd. Het eenvoudige besef dat je er niet alleen voor staat: als het erop aankomt, hoeft liefde niet meer te zijn dan dat, en voor ik het wist begon ik eerst in stilte en daarna hardop plannen te maken voor een gezamenlijke toekomst.”

“Ook hij sprak vaak genoeg over mij als zijn grote ware liefde. Het was natuurlijk je reinste romantiek, een liefde gestoeld op gevoel en erkenning. Er was een bijna spirituele diepgang die het fantastisch maakte. Hij kon goed luisteren, stelde precies de goede vragen, maar toen ik na een paar jaar met hem wilde samenwonen, bleek dat dit ongrijpbare ‘houden van’, dat ijle dat liefde zo mysterieus maakt, lang niet voldoende was. Voor een koppel, zoals ik dat in gedachten had, heb je een gereedschapskist nodig om een keuken te verbouwen en een agenda om een dag te plannen waarop je samen huizen gaat kijken; een wil dus om niet alleen in gedachten maar ook in de praktijk de rest van je leven met de ander door te brengen.”

“Toen we elkaar net kenden, gingen we samen met vakantie. Al snel ontspande ik. We lagen aan het strand, slenterden door stadjes, aten in restaurants, alles liep vlot. En ook als we niet eender wat wilden doen, losten we dat probleemloos op. Dan ging hij bijvoorbeeld een middag op onze kamer liggen en ging ik de stad in, en als ik dan terugkwam zeiden we tegen elkaar: wat geweldig dat dit zo kan. Alles klopte, en toch klopte alles uiteindelijk helemaal niet.”

“Tijdens een andere vakantie zei hij met een drankje op een fijn terras: het lijkt me zo heerlijk om eens in mijn eentje een tijdlang in het buitenland te zitten. Terwijl bij mij alles gericht was op een huis samen, een leven samen, en ja, op den duur een gezin, verlangde hij ook naar alleen zijn. Ik heb me lang afgevraagd hoe de liefde die ik voelde tot in mijn maag, mijn hart, zo machteloos bleek toen ik heel simpel wilde samenwonen. Ik was zo trots op hem, ik had maar een wens: iedereen laten zien dat hij bij mij hoorde, ik wilde hem horen zeggen: ‘Dit is mijn vriendin’.”

“Maar na iedere periode dat we dag en nacht samen waren, wilde hij weer snel naar huis, ook al was hij net zo enthousiast over ons als ik. Op een of andere manier zette hij maar niet die laatste stap die van ons een echt koppel had moeten maken. Toen ik hem leerde kennen had hij geen werk, hij had moeten stoppen omdat hij overspannen was geraakt, zijn opleiding had hij niet afgemaakt. Pas na een tijdje vond hij een job als begeleider in een psychiatrische inrichting. Soms had ik de indruk dat hij niet kon geloven dat ik voor hem koos, dat hij daarom steeds een voorbehoud maakte. Hij leek geïntimideerd door mijn behoorlijk verbale familie en vriendinnen die het ook nog eens allemaal zo goed voor elkaar lijken te hebben, en meed hen. Mij kon het natuurlijk geen bal schelen dat ik hoger opgeleid was dan hij, maar hoe ik dat ook duidelijk maakte, in zijn hoofd zat er iets onwrikbaar scheef. En de bijna niet te benoemen frictie die dat opleverde, begon als het ware te zweren. Dat begreep ik wel, in zekere zin.”

“Ik had er ook moeite mee toen ik zijn familie op café ontmoette en zijn aangeschoten ouders zo duidelijk anders bleken dan de mijne en ook met zijn vrienden had ik niet zo veel. Voor deze verhouding had ik nooit zo duidelijk gezien dat sensaties van grote liefde geen enkele garantie bieden voor een goed leven samen. Sterker: dat het slagen van een leven samen zelfs afhankelijk is van totaal andere factoren dan de liefde waarmee het begon. Zelfvertrouwen, eenzelfde milieu, eenzelfde opleidingsniveau, het kunnen vinden met elkaars naasten: die zaken doen er pas toe. Toen ik hem in de loop der jaren regelmatig wees op leuke woningen, verzon hij elke keer een uitvlucht. Hij vond het veel te eng allemaal.”

“Ik heb natuurlijk wel eens gedacht: dan geven we deze liefde toch een andere vorm, dan maar niet onder een dak, dan maar niet als een klassiek gezin. Maar dat kon ik gewoon niet. Ongetwijfeld speelde mijn leeftijd een rol, ik had wel zin in kinderen en geen jaren de tijd meer. En in zijn verlangen naar een van tijd tot tijd solitair bestaan zag ik een afwijzing van mij. Op een zondagmiddag, nu precies een jaar geleden, heb ik het uitgemaakt. Een paar dagen later zou hij voor de zoveelste keer eindelijk bij mij intrekken, maar hij had nog geen enkele voorbereiding getroffen en ineens werd me duidelijk welke illusie ik najoeg. We zouden samen naar de verjaardag van mijn zus gaan, maar ik ben weer alleen gegaan. Verdrietig viel ik haar in de armen: ik houd zoveel van deze man, maar het zal nooit werken.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234