Dinsdag 20/08/2019

Interview Familieklap

Marc en Adriaan Van den Hoof: ‘Als vader belt, is er meestal iets ergs aan de hand’

Vader Van den Hoof over zijn zoon : ‘Ik ben nog altijd erg zenuwachtig wanneer zijn nieuwe theatershow in première gaat. Een maat voor niks; al iedere keer heb ik me de hele voorstelling lang ziek gelachen.’ Beeld Joris Casaer

De oudste is 73 en trok acht jaar geleden de deur van de VRT achter zich dicht, na een mooie carrière als jazzman bij Klara. De jongste is 46 en is deze zomer elke avond te zien als presentator van Switch, bij Eén. Marc en Adriaan Van den Hoof, vader en zoon.

MARC

“In plaats van legerdienst, heb ik twee jaar aan ontwikkelingshulp gedaan in Rwanda. Mijn vrouw en ik waren er allebei leraar in een school aan het Kivumeer. Adriaan – onze oudste – is halfweg die periode, tijdens de vakantie tussen die twee schooljaren, in België geboren. Dat was niet zo gepland. Toen hij geboren werd, was het al begin september en moesten wij dus eigenlijk zo snel mogelijk terug. Maar omdat de baby niet meteen met het vliegtuig mee mocht, ben ik een goede week na z’n geboorte al in mijn eentje teruggevlogen, pas zes weken later mochten mijn vrouw en kind terugreizen. Niet leuk, maar gelukkig had ik in die school echt wel de handen vol.

“De avond van hun aankomst in Kigali, moesten we ergens onderkomen vinden voor de eerste nacht. Naar de plek waar we werkten, was er na zonsondergang geen vlucht per ‘petit porteur’ meer mogelijk. In die tijd waren er in de hoofdstad maar twee hotels. In het Hôtel Des Diplomates was alleen het oorspronkelijk voor koning Boudewijn en koningin Fabiola ingerichte appartement nog vrij. Duur, maar chique en comfortabel natuurlijk.

“Rwanda was een heerlijke tijd en we waren er graag langer gebleven, maar door de staatsgreep van generaal Habyarimana werd het allemaal nogal onzeker. Ooit wil ik misschien nog eens teruggaan, onder ons drie, net zoals toen.

“Adriaan was al geestig als kind, maar aan het einde van zijn eerste middelbaar bleken er toch wel wat zwakke punten. Een leraar heeft hem op die laatste schooldag naar huis gebracht en ons gerustgesteld. ‘Zijn punten zijn niet schitterend, maar hij kan van alles dat de anderen niet kunnen. U hoeft zich geen zorgen te maken.’ (lacht)

“Zelf kreeg ik van mijn ouders veel speelruimte. Thuis was geen cultureel nest, toch interesseerde ik me erg in literatuur. En het mocht om daarin verder te gaan. Die vrijheid heb ik ook mijn kinderen willen meegeven. Je wilt toch niet dat ze hun hele leven een job moeten doen die ze niet graag doen? Dat moet verschrikkelijk zijn.

“Wanneer ik Adriaan vandaag bezig zie, ben ik fier. Maar eerlijk, ik ben nog altijd erg zenuwachtig wanneer hij met een nieuwe theatershow in première gaat. Dan vraag ik me oprecht af: gaat hij er wel in slagen om die anderhalf uur vol te krijgen? Om de mensen opnieuw te doen lachen? Een maat voor niks; al iedere keer heb ik me de hele voorstelling lang ziek gelachen.

“Het podium vind ik spannender dan televisie. Het werk dat Adriaan in de media doet, past telkens in een format, daar maak ik me geen zorgen om. Naar Switch kijk ik geregeld. En zijn bekroonde programma, Sorry voor alles, vond ik écht goed. Dan zie ik weer die geboren entertainer. Al mag hij voor mij weer wat meer theater doen, zoals vroeger met De Roovers of Stan. Zijn dj-carrière volg ik dan weer minder. Eén keer zijn we samen met alle ouders op de Oude Markt in Leuven gaan kijken, wanneer Discobar Galaxie er plaatjes draaide. Dat was fenomenaal om te zien, hoe al die mensen meededen.

“Intussen ben ik al elf jaar grootvader. Adriaans zonen waren mijn eerste kleinkinderen, en dat was toch een evenement. We wisten dat het een tweeling zou zijn, en toch keken mijn vrouw en ik daar enorm naar uit. Maar wij zijn niet het soort grootouders dat op vaste dagen babysit. Laat ze maar langskomen als het nodig is. En regelmatig met het hele gezin samenzijn. De mama regelt dat wel.”

Beeld Joris Casaer

ADRIAAN

“Wanneer mensen aan mijn vader denken, denken ze vaak aan jazz. Ik ook. Jazz maakte een groot deel uit van mijn jeugd. Wanneer er vriendjes thuis kwamen spelen, vroegen die steevast: ‘Er gaat toch niet weer van die rare muziek opstaan?’ Want ja, bij hen thuis lag er hoogstens een plaat van James Last op. Zelf is het me nooit opgevallen. Jazz was behangpapier, het was er altijd. En onbewust heeft dat mijn muzieksmaak enorm beïnvloed.

“Toen ik vroeger met papa mee mocht naar de VRT en er in de discotheek mocht snuisteren, greep ik vooral naar Stevie Wonder, James Brown en later Grandmaster Flash. Dat waren hoezen met zwarte, gegroefde gasten die muziek speelden. Zo waren ze thuis ook. Of het is omdat ik als kind een jaar in Afrika heb gewoond. Hugo Matthysen zei me ooit: ‘Je bent daar misbruikt door al die tamtams.’ (lacht)

“Ik herinner me een gesprek waarin ik mijn vader vroeg: waarom doe jij geen televisie? Hij antwoordde stellig: ‘Ik voel me thuis op de radio, dit kán ik.’ Dat siert hem, en van die houding heb ik veel geleerd. Mijn hele leven heb ik toneel gespeeld, op en naast een podium. Intussen heb ik in tien jaar tijd vijf solovoorstellingen gemaakt. Ik heb me erbij neergelegd dat het dít is wat ik beheers. Televisie is fijn, maar theater is mijn ding.

“Dit huis heeft mij gemaakt tot wie ik ben. Daar gaat mijn laatste voorstelling Ja, maar eerst een diploma ook over. Er is niemand die me ooit onder druk heeft gezet om eerst iets anders te gaan studeren. Ook mijn broers en zus mochten doen wat ze wilden. Han en Willem zijn allebei in de reclame terechtgekomen. En dan is er nog Sien, de redding van de familie. Zij is héél slim, en zit in een opleiding om uitgestuurd te worden als diplomaat.

“We proberen elkaar zo vaak mogelijk te zien, al verloopt het contact vooral via mijn moeder. Wanneer ik mijn vaders naam op mijn smartphone zie verschijnen, beangstigt me dat. Dan is er meestal iets ergs aan de hand. Hij heeft ook nog maar sinds een paar jaar een eigen gsm. Een keer liep hij met zijn toestel door het huis, en zei hij: ‘Ik heb meer bereik dan ik berichtjes krijg.’ Dat vind ik nog altijd een heel grappige zin.

“Humor heb ik van mijn beide ouders geërfd. Papa schreef ooit sketches toen hij nog voor Radio 2 Omroep Brabant werkte. En mama kan als geen ander mensen imiteren. Onlangs postte ik een foto van mijn ouders op Instagram, en een heleboel volgers herkenden mijn moeder van de hogeschool waar ze heeft lesgegeven. Die schreven dan: ‘Mevrouw Leysen, daar hebben we hard mee gelachen!’ Dat is ook de manier hoe ik nu met mijn kinderen wil omgaan. Ze moeten opgroeien in een omgeving waarin er gelachen kan worden.”

Gekke gewoonte

Marc over Adriaan: “Op familiefeesten begint hij op den duur steevast te tekenen, op alle mogelijke papiertjes binnen handbereik. Servetjes, post-its,de rand van de krant. Die krabbeltjes zijn vaak karikatuurtjes van de tafelgenoten, tot jolijt van groot en klein.”

Adriaan over Marc: “Mijn vader kan naar een plaat luisteren met een hoofdtelefoon op, intussen een beetje snurken, en als de plaat gedaan is weer wakker worden. Om vervolgens gewoon een nieuwe op te zetten, zonder één noot te missen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden