Donderdag 27/06/2019

Interview Familieklap

Linde en Lander Merckpoel: ‘Na de liefdesbreuk viel ik terug op mijn broer’

Lander en Linde Merckpoel. Beeld Bob Van Mol

Hij is 32, muziekprogrammator op de Lokerse Feesten en vader van twee dochters. Zij is 34, uithangbord van Studio Brussel en loopt marathons. Lander en Linde Merckpoel, broer en zus.

LANDER

“Voor de buitenwereld is Linde de ‘losbol’ en de ‘zotte doos’, dat is het etiket dat op haar kleeft. In werkelijkheid is mijn zus inderdaad energiek en enthousiast, maar ook gereserveerd, en dat zien de mensen niet. Linde is gastvrij en open, dat wel, maar beide eigenschappen zijn begrensd: tot daar en niet verder. Linde is ook streng, en wellicht strookt ook dat niet met de perceptie van de buitenwereld. Streng voor zichzelf en voor haar omgeving.

“Linde weet wat ze wil en gaat ook op dat doel af, zowel professioneel als privé. Professioneel kiest ze zelden voor de makkelijkste weg. Privé begint ze te joggen en voor je het weet heeft ze een streefdoel: marathons. En neen, als er vier trainingen in de week zijn gepland, dan doet Linde er geen drie maar daadwerkelijk vier. Niet dat ze haar omgeving druk oplegt, maar ze probeert wel het onderste uit de kan te halen.

“Onze relatie is heel erg goed, dat was als kind niet anders. We hebben allebei ros haar en werden daar allebei (even) om gepest, maar in tegenstelling tot mezelf is mijn zus erg ad rem, ze heeft de gave van het woord en kon toen al gepast reageren op opmerkingen à la ‘Rosten, hoeveel moet dat kosten?’ Ik niet. Ik heb tijd nodig om me uit te drukken. Sollicitaties zijn voor mij geen cadeau.

“Van Linde leerde ik hoe je opmerkingen gepast countert. Ik volgde als tiener als het ware in haar slipstream. Ze reikte mij de juiste muziek aan en leidde me naar de Cream in Gent, naar de juiste kleren. Als kind heb ik haar een keer iets té nadrukkelijk gevolgd. Stonden we allebei in de woonkamer op een stoel en deed Linde alsof ze als een zwemmer in een denkbeeldig zwembad sprong. Natuurlijk bleef ze staan. Ik niet. Ik dook, sloeg keihard tegen de grond en had een maand lang epileptische aanvallen. (lacht)

“Wij komen uit een ontzettend warm gezin, dat moet gezegd. Voke en moeke runden een fotografiezaak in Eksaarde: Foto Merckpoel. Die zaak hebben ze meer dan tien jaar geleden verkocht om in Parisot, een dorp in het Zuid-Franse departement Tarn-et-Garonne, een chambre d’hôtes te openen.

“Altijd en overal treffen we mensen die voke ooit nog heeft gefotografeerd: als leerling, als communicant of als bruid. Hij heeft nagenoeg heel Eksaarde op beeld vastgelegd. Voke is een fijne vent, een doener die de ruimte inpalmt. Daarin lijkt hij op Linde. Ik lijk eerder op mijn moeke: wat ingetogener, wat meer op de achtergrond. Maar emotioneel, dat zijn we echt wel alle vier. En allemaal hebben we nood aan volk om ons heen. Misschien hangen we daarom zo goed aan elkaar: omdat we elkaar ook nodig hebben.”

Linde Merckpoel en haar broer Lander. Beeld Bob Van Mol

LINDE

“Ik neem Lander vaak vast en omhels hem. Dat lijfelijke is misschien wel eigen aan mij, al beland ik daardoor ook in vervelende situaties, omdat de buitenwereld het gevoel heeft mij goed te kennen. ‘Ons Linde’, als het ware, waardoor ik op een festival of aan de finish van een wielerwedstrijd al eens onder een oksel beland. Of erger: dat iemand mij om een kus vraagt. ‘Durf niet, hè kameraad’, zeg ik nu.

“Ik ben meer op mijn hoede dan vroeger en ben alleen open voor degenen die echt in mijn hart zitten. Lando is daar vanzelfsprekend bij, samen met mijn ouders en een aantal vriendinnen. Mijn broer is sociaal en geëngageerd: nog altijd ziet hij zijn vrienden uit zijn jeugd, nog altijd is hij betrokken bij de lokale basketbalclub en nog altijd is hij op allerlei evenementen te vinden. Lander organiseert ook feestjes in Lokeren, en coördineert de soundchecks en zo op de Lokerse Feesten. Jawel, hij is de man met het oortje!

“Als ik hem zie, en zijn oudste dochter Lucy, mijn metekind, dan word ik eraan herinnerd waar het echt om draait: om familie. Toen er een einde kwam aan een lange relatie, lag mijn leven overhoop. Dat was een echte schok voor mij, waardoor ik terugviel op mijn broer en ouders. Die breuk benadrukte het belang van je ‘eigen bloed’ en legde de karakters ook bloot. Ik zie het nog zo voor me: ik zat in de zetel, huilde en vertelde mijn ouders hoe ik me voelde en wat er was gebeurd. Mijn moeke luisterde en stelde vragen. Net zoals Lander. Mijn voke zei niks. Hij stond op en ging in de tuin wandelen, kon geen woord uitbrengen en ik wist: ook voke begrijpt mijn verdriet.

“Lander en ik waren allebei zowel moekes- als vokeskindjes. Tot mijn 21ste zat ik op de schoot van mijn moeke, gewoon, omdat dat zo fijn was. Veel rebellie zat er toen niet in mij, noch in Lander. Ik was een keer per fiets gesignaleerd in Koewacht (nabij de Nederlandse grens): hoela, paniek! (lacht) Maar dat belette niet dat het thuis soms knetterde. Niet met Lander, wel met mijn vader. Ik speelde vaak een verbaal spel en zocht de grenzen op. Dan riep ik bij een ruzie: ‘Moeke, ik haat u!’ en ‘ik wou dat je mijn moeke niet was!’, om haar dan te zien breken en zelf ook door de knieën te gaan. Dreef ik voke tot net óver de grens, dan wist ik: fuck, lopen Linde, lopen!, waarna hij me achtervolgde door het huis, en Lander van een afstand toekeek. Maar ik heb nooit slaag gehad, nooit. Misschien waren onze vlammende ruzies exemplarisch voor onze karakters: voke en ik lijken op elkaar, meer dan dat ik op Lander lijk.

“Tussen Lander en mij moet er al erg veel gebeuren om tot een ruzie te komen. Ik kan me zelfs geen conflict meer herinneren. Eén keer was de afstand tussen ons groter, toen ik Eksaarde verliet, ging studeren en later bij mijn lief in Antwerpen bleef. Die afstand zocht ik niet bewust op, maar het losscheuren van het ouderlijk nest kostte wel wat tijd. De overgang was te extreem. ‘Uw broer mist u’, zei mijn moeke, wat ik als verstikkend ervoer, in mijn zoektocht naar een eigen plek. Nu is alles veel helderder. Mijn broer, zijn vrouw, hun dochters, mijn ouders in Frankrijk. Het besef dat iedereen maar wat probeert, en dat dat allemaal goed is.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden