Dinsdag 15/10/2019

Interview

Karen Damen: "Naar de wc kunnen gaan met de deur open, dat vind ik ook liefde"

Beeld Stefaan Temmerman

De Franse schrijver Marcel Proust beantwoordde ze ooit in een vriendenboekje, nu geeft De Morgen er een eigenzinnige draai aan. Dertig directe vragen, evenzoveel openhartige antwoorden. Vandaag: zangeres Karen Damen (43). Wie is zij in het diepst van haar gedachten?

1. Hoe oud voelt u zich?

“30. Erg hè. Ik kan niet geloven dat ik 43 ben. Ik dacht dat je op je 43ste een normaal leven zou leiden. Maar dat moet ­wellicht nog komen, dat gewone leven. (lacht) En als mensen tegen mij ‘mevrouw’ zeggen, denk ik: ‘Wat, mevrouw?’ Ik ben een meisje, ik blijf een meisje.”

2. Wat vindt u een belangrijke eigenschap van uzelf?

“Een heel belangrijke eigenschap die niet altijd positief is, is dat ik iedereen wil pleasen. Ik moet dat een beetje afleren. Want soms moet je aan jezelf denken. Als ik hier thuis een feestje geef, kan ik er heel moeilijk zelf van genieten. Ik denk de hele tijd: ‘Is iedereen wel content?’”

3. Wat is uw passie?

“Muziek. Ik kan vlinders krijgen van intens geluk als ik een goed nummer hoor. Ik hou van Laïs, van Rammstein, van Metallica, maar ook van Coldplay en Hooverphonic en Marco Borsato.”

4. Waarvoor wilt u vechten?

“Voor mijn kind, Sky.

“Ik heb wel altijd een kind gewild, maar ja, ik moest de juiste man vinden, hè. En met Antony (Van der Wee, drummer, red.) was dat een uitgemaakte zaak vanaf dag één. Of ja, pak na een week. (hilariteit) Even eerst checken, want ja, hij is toch wel vijf jaar jonger. Maar ik merkte meteen dat hij veel volwassener in het leven staat dan ik. Na een week wist ik: dat is ’m!”

5. Wat vindt u uw grootste prestatie?

“Op carrière­vlak? (denkt na) Ik denk dat die nog moet komen.

Bij
Van Gils & gasten heb ik bijvoorbeeld onlangs hammond gespeeld en tegelijk gezongen. Ik had nooit gedacht dat ik dat ooit zou kunnen, zo zenuwachtig was ik. In het vervolg ga ik dus altijd proberen achter een nieuw instrument te zitten. Dan weet je jezelf beter een houding te geven. (lacht)

“Behalve mijn zoon op de wereld zetten is mijn nieuwe, aller­eerste solo­album toch wel mijn grootste prestatie tot nog toe. Met K3 hebben we Sportpaleizen gevuld, twaalf keer Ahoy, noem maar op. In de Amsterdam ArenA voor 70.000 man ­opgetreden. Ik vind dat allemaal fantastisch, maar geen ­prestatie. Want ik heb dat niet alleen verwezenlijkt. Dat was dankzij het succes van K3.”

Beeld Stefaan Temmerman

6. Wat wilde u worden als kind?

“Beroemd. Ik zei niet: ‘Ik wil beroemd worden’. Ik zei: ‘Ik wórd beroemd’. Het was een uitgemaakte zaak. Ik ben altijd blijven geloven dat iemand mij ooit zou ontdekken. Talent wil ik dat niet noemen, want ik kan niet heel hoog of niet heel laag zingen, ik heb een gewone stem.

“Faal­angst heb ik nooit gehad. Tot nu. Toen er vroeger kritiek kwam op K3, voelde ik mij nooit aangesproken. Want K3, dat was ik niet hè, dat was die hele machine. En dat werkte ook andersom. Als we het podium opkwamen in het Sportpaleis en 15.000 man ging uit z’n dak, had ik ook niet het gevoel dat dat voor mij was. Ik dacht: of ik hier nu sta of een andere rosse, het publiek zou even wild zijn. Maar als er kritiek komt op mijn solo­album, dat zal slikken worden. Want een eigen plaat, daar droom ik al heel mijn leven van, van toen ik 6 was.

“Als ik online­kritieken lees met zeven dt-fouten erin, dan denk ik: ‘Och, onbelangrijk’. Maar kritiek van een muziek­recensent, daar ga ik het toch moeilijk mee hebben. Dat het niet je genre is, tot daar­aan toe. Maar je kunt niet zeggen dat die plaat niet goed gemaakt is, want dan ga ik steigeren.”

7. Wat was voor u een moment van groot geluk?

“De geboorte van mijn kind. Toen de vroedvrouw zei: ‘Als je nog één keer perst, kun je hem er zelf uithalen’. Allez, dat is nu wat plastisch uitgedrukt, maar ik heb dat gedaan. Ik heb hem gepakt en gewoon op mijn buik gelegd. Dat was een gevoel waar ik nog een woord voor moet vinden.”

8. Welke kleine alledaagse gebeurtenis kan u blij maken?

“‘Ik heb het weer, ik heb het weer’, zeg ik soms plots tegen Antony, en dan vraagt hij: ‘Wat?’ ‘Wel, ja, een gevoel van intens geluk.’ Ik kan dat zo hebben, maar na drie seconden is het weer voorbij, want dan besef ik: ai shit, ik moet er morgen vroeg uit voor dit en dat. Efkes back to reality.

“Ik kan zo ineens beseffen hoe gelukkig ik ben. Maar tegelijk ben ik heel bang om al het geluk dat ik nu heb, in één klap te ­verliezen. Dat zijn angsten waar ik aan werk. Waar ik ook voor in therapie ga.”

9. Wat is uw zwakte?

“Dat ik te perfectionistisch ben, waardoor de dingen soms op de lange baan worden geschoven. En dan zegt mijn man: ‘Waarom moeten al je kleren op kleur hangen? Dat is nu toch even niet belangrijk.’ Dan zeg ik: ‘Ik weet het, ik weet het. Maar dat moet even voor de rust in mijn kop.’

“Ik ben ook heel emotioneel, met het minste blèt ik. Ik kan door heel kleine dingen blij worden, maar ook kwaad of triestig. Ik heb te veel empathie. Te veel fantasie ook. Gisteren nog zag ik een oude man die stond te wachten op de bus, in de kou. En ik dacht: ‘Hoelang moet die daar nog wachten? Gaat die naar huis, zijn chauffage is misschien kapot? Zou die wel genoeg eten hebben en gaat die wel rondkomen met zijn pensioentje?’ Zo hè. Ik wil dat iedereen gelukkig is. Zelfs de mensen die ik niet ken. (
zucht) Dat kan ver gaan. Soms te ver.”

Karen Damen: "Het kan je genre niet zijn, maar zeg niet dat mijn plaat niet goed gemaakt is, want dan ga ik steigeren." Beeld Stefaan Temmerman

10. Waar hebt u spijt van?

“Dat ik niet op het trouwfeest van mijn eigen moeder kon zijn, dat spijt me. Dat was helemaal in de beginperiode van K3. Toen hadden we nog niet de luxe om dagen te blokkeren. We deden 300 optredens per jaar, van braderieën tot discotheken. Toen ik ­eindelijk terug was om half­twee ’s nachts, was het feest gedaan.”

11. Wat is uw grootste angst?

“Ik ben een enorme hypochonder. Bij de minste hoofdpijn denk ik: ‘Ja, een hersentumor’. Of bij buikpijn: ‘Ja, terminale darmkanker’. Zo hè. Als ik naar mijn dokter bel, zegt hij: ‘En? Gade weer dood? Wat edde nou weer?’ Ik ben heel bang om dood te gaan. Omdat ik nog heel lang heel graag wil leven, omdat ik het veel te plezant vind.

“Ik ben bang voor van alles. Ik heb vlieg­angst omdat ik bang ben om neer te storten. Ik ben bang voor spinnen. Ik ben bang dat de wereld zal ­vergaan. Ik ben natuurlijk heel bang dat mijn kind iets overkomt, of dat mij iets overkomt waardoor mijn kind zonder moeder valt. Bang om het geluk dat ik nu heb te verliezen.

“In de periodes van de aanslagen heb ik het heel moeilijk gehad. Ik heb mijn zoontje een week van school gehaald. Ik was ervan overtuigd dat ze hier een aanslag gingen plegen, op dat klein schooltje in Lint. En toen ik hem dan terug naar school stuurde, hoorde ik ineens een ambulance. Dan moest den Antony van mij in de auto stappen en voorbij de school rijden, om te zien of alles oké was. Ik weet zelf dat dat erover was, maar ik kon me niet tegen die angst verzetten.”

12. Wanneer hebt u voor het laatst gehuild?

“Is dat nu een vraag? Wellicht vandaag al.” (lacht)

13. Wat kan u plots uit uw humeur halen?

“Als iets niet loopt zoals ik gepland had. En ook honger. (maakt tanden­knarsend geluid) Als er niet meteen eten voorhanden is en ik heb honger, amai.”

14. Wanneer bent u ooit door het lint gegaan?

“Ik ga hier elke dag deur ’t lint. (lacht) Nee, serieus, ik doe dat zelden. Mijn emoties drijven mij niet tot het uiterste.”

15. Wat is het decadentste wat u ooit hebt meegemaakt?

“Met K3 moesten we in een bepaalde periode, toen het zo verschrikkelijk druk was, optreden in Scheveningen, in het Circus­theater, drie shows op een dag, drie weken aan een stuk, om 11 uur, 14 uur en 17 uur. We hadden 52 shows in drie weken, met enkel de maandagen vrij. Maar daarbuiten hadden we ’s avonds nog optredens van Tien om te zien, nog interviews... Dat-hield-niet-op. En dan vlogen wij ’s avonds met een helikopter naar Blankenberge en de volgende ochtend weer terug naar Scheveningen. Ik heb een foto van Kristel in die helikopter, met die koptelefoon op, want dat maakt gigantisch veel lawaai, zo (doet slapende Kristel na, maakt snurkgeluid). Hoeveel mensen dromen er niet van om eens in een helikopter te zitten en naar beneden te kijken? En die Kristel lag daar gewoon te slapen! Kapot.”

16. Welke kunstvorm beroert u het meest?

“Muziek. En film ook wel. Ik blèt met alle films. Met álle films. Zelfs met tekenfilms zit ik te schrieuwen.” (hilariteit)

17. Hebt u ooit een religieuze ervaring gehad?

(denkt na) “Ik ben katholiek opgevoed. Ik ben gedoopt.

Ik heb mijn communies gedaan. Mijn zoontje is ook gedoopt, en gaat zijn communie doen. Als ik in de kerk ben, al is dat voor een begrafenis of een trouw, dan bid ik mee en ga ik een hostie halen. We leven nu eenmaal in een christelijk land. Het verhaal van Jezus vind ik mooi. Ik geef dat graag mee aan mijn zoon. En als hij later ­volwassen wordt, kan hij daar wel zijn eigen interpretatie aan geven.

“Oké, Jezus zit niet in de hemel en je eet daar geen rijstpap met gouden lepeltjes en God is geen man met een grote, witte baard, neen, maar dat er iets is, vind ik wel (denkt na) evident. Ook al weten we niet wat dat precies is.”

18. Hoe voelt u zich in uw lichaam?

“Ik voel mij heel goed, want ik volg sinds twee weken een dieet van voedings­consulent Fernand De Baets. Hij begeleidt atleten, bodybuilders, modellen, acteurs. Er is nu exact vier kilo af. Dat geeft mij zoveel moed om door te gaan. En door die suiker weg te laten, heb ik alleen nog maar energie. Ik voel me beter in m’n vel als ik minder weeg. En binnenkort kan ik nieuwe kleren gaan kopen. (klapt in de handen)

“Ik eet anders. Zeer bewust. O ja. Elke donderdag en zondag mag ik mijn laatste maaltijd cheaten. Dan mag ik eten wat ik wil en da’s heel goed voor je metabolisme, want dat krijgt dan een soort van shock en begint dubbel te werken. Ik kijk dus keihard uit naar die dagen en dan denk ik: goh, wat zou ik nu eten? Frieten, met een Bickyburger? (
miauwt als een hongerige kat) Of een goeie spaghetti bolognaise? (wordt extatisch) Of pizza? Of neen, ik ga naar de Quick voor een Giant!

Karen Damen: "Als kind was ik verschrikkelijk. Rebels. Tegendraads." Beeld Stefaan Temmerman

“Hetzelfde met alcohol. Dat is zo ongezond, slecht. Dat is puur suiker. Je lichaam heeft daar niets aan. Je kunt dat beter ineens aan je billen plakken, alcohol. Als ik nu binnenkort nog eens een glaske wijn ga drinken, ga ik daar zó van genieten. Dat zal mij zó smaken. Anders kap je dat binnen zonder na te denken. Ik geniet nu zo bewust!”

19. Wat vindt u erotisch?

“Mijne man. Kort maar krachtig. Heb je die al eens gezien, mijne man? (haalt smartphone boven) Amai, da’s echt de knapste vent die er bestaat. En ik heb dieje é. (kijkt naar foto’s, prevelt) Da’s zalig om na al die tijd nog te kunnen zeggen: ‘Dju toch, da’s toch ne knappe vent’. Gooooh.” (kreunt)

20. Wat is uw goorste fantasie?

“Mijne man.” (lacht) Mijn goorste fantasie is mijne man.”

21. Welk dier zou u willen zijn?

“Een kat. Hele dagen slapen en eten. Dat vind ik nu ook de twee leukste dingen op de aardbol. Dus please, laat me terugkomen als een kat.”

22. Hoe is de relatie met uw ouders?

“Mijn ouders zijn allebei hertrouwd. Ze zijn gescheiden toen mijn zus 17 en ik 13 was. Ik heb met mijn mama een sterke band, veel beter dan vroeger. Ik kan haar geregeld nog berichtjes sturen: ‘Mama, je hebt afgezien met mij hè. Sorry hè.’ Dan stuurt zij terug: ‘Zijde weer in een emotionele mood?’ (lacht) Ik heb het heel moeilijk om tegen mijn ouders te zeggen: ‘Ik zie u graag’. Ik zeg dat tegen Sky duizend keer op een dag. Ik heb dat nog nooit tegen mijn moeder gezegd en zij niet tegen mij. Ik kan weleens op haar schoot gaan zitten. ‘Mo mamaatje, ik zien a toch zo geirn.’ Maar zo letterlijk ‘ik zie u graag’ heb ik nog nooit gezegd.

“Ook met onze papa heb ik een heel goede band. Als iets mij niet lukt bij het koken, bel ik hem: ‘Papa, als je patatten opzet, hoelang moet dat?’ Ons vader is een heel goede kok. Mijn mama kan niet koken, juist gelijk ik. Ik-kan-níét-koken!

“In het begin van K3 vroeg de madam aan de kassa van de supermarkt aan mijn moeder: ‘Hoe is het met uw dochter? Proficiat met haar carrière hè.’ Dan zei ons mama: ‘Welke bedoel je? Want ik heb twee dochters en die hebben allebei een carrière.’ Mijn ouders zijn vooral heel blij dat ik doe wat ik graag doe.

“Maar als kind was ik verschrikkelijk. Rebels. Tegendraads. Mijn grootmoeder zei altijd: ‘Ge zijt contrair gekomen en ge zult de rest van uw leven contrair blijven’. Wat ik niet allemaal heb uitgestoken! Hoe dikwijls ik mijn mama niet heb horen zeggen: ‘Ik stuur u naar een pensionaat!’

“Toen ik na mijn eerste jaar Studio Herman Teirlinck gebuisd was, ben ik gaan werken in de horeca. Mijn mama logeerde bij haar nieuwe man, mijn zus woonde toen in Engeland, dus ik had het kot voor mij alleen. Je kunt het je wel voorstellen hè. Feestjes! En rommel! Amai, dat kot was vuil! Ik voel me nog altijd schuldig.”

23. Hoe definieert u liefde?

“Awel, liefde zit voor mij in heel kleine dingen. Als je nog honger hebt en er ligt nog een stukske kip in de pan dat er keigoed uitziet, eerst aan je man of zoon vragen: ‘Moet ge nog een stukske kip, schat?’ Twee spiegel­eikes bakken en dat met de kapotte dooier voor jezelf houden en ’t schoon eike aan je kind of man geven. Da’s voor mij liefde.

“Naar de wc kunnen gaan met de deur open. Dat vind ik ook liefde. Volledig jezelf kunnen zijn.”

24. Hoe wilt u bemind worden?

“Zoals ik zelf bemin. Amai, da’s precies een van de tien geboden of zo. Evenwicht vind ik belangrijk. Ik wil verzorgen, maar ook zelf verzorgd worden. Dat vind ik heel tof en zo word ik ook bemind, dus ik ben heel blij.”

25. Hoe zou u willen sterven?

“Goh. Niet. Maar als het moet, liefst tegelijk met man en kind. Liefst in mijn slaap. Maar nog niet direct. Please.”

26. Welk maatschappelijk probleem raakt u?

(lacht) “Goh, dat zijn van die kei­moeilijke De Morgen-vragen. (hilariteit)

“Heel veel raakt mij. Bijvoorbeeld: ik ben nu meter geworden van vzw Esten. Het zoontje van een bevriend koppel heeft X-ALD, een zeer zeldzame stofwisselings­ziekte. Ze hebben dat net op tijd ontdekt, waardoor ze nog een stamcel­transplantatie hebben kunnen uitvoeren. Maar hij heeft alle mogelijke afstotings­verschijnselen: op de huid, de darmen, de lever, de maag.

“De ziekte zelf is wel erkend door het ziekenfonds, maar sommige levens­noodzakelijke behandelingen zijn niet erkend door het RIZIV. Zijn ouders worden dus geconfronteerd met gigantische ziekenhuis­facturen. Dat je je, tijdens die rollercoaster waar je door moet terwijl je kind zo afziet, ook nog financiële zorgen moet maken, vind ik onwaarschijnlijk. En dat in ons land!”

Karen Damen: "sorteren is misschien wel een van mijn dwang­neuroses. Maar het geeft mij rust." Beeld Stefaan Temmerman

27. Hebt u zichzelf ooit betrapt op racistische gevoelens?

“Dat vind ik een heel rare vraag. Nee. Want racisme is voor mij iemand beoordelen op zijn huidskleur en als je dat dóét, dan denk ik dat je niet goed bij je hoofd bent. Sorry.”

28. Wat betekent geld voor u?

“‘Geld maakt niet gelukkig’, vind ik niet juist, maar ‘geld alleen maakt niet gelukkig’, dat is wel juist.”

29. Wat zoekt u op reis?

“Ik wil geen mensen ontmoeten, laat mij allemaal met rust. Ik wil op main loai gat op ’t strand liggen, joeng.” (lacht)

30. Hoe werkt u mee aan een betere wereld?

“Mijn toiletpapier is ecologisch. Vroeger dacht ik: ‘Ja zeg, da broin schuurpapier, daar veeg ik m’n gat niet mee af’, maar tegenwoordig heb je in de Albert Heijn zelfs van Scottex mooi, wit ecologisch papier. Mijn keukenrol, mijn afwasmiddel, ik heb keiveel biologische dingen. Ik ga naar de Bioplanet. Gewoon omdat ik het ook lekkerder vind. Ik heb overal spaar­lampen. Mijn auto is half hybride. Binnenkort komen er zonnepanelen.

“Ik sorteer ál-les. Een envelop met een plastic venstertje doe ik niet bij het papier hè, ik trek eerst dat vensterke eraf. (lacht) Van boekskes en reclame­folders zou ik de nietjes eruithalen om ze dan pas bij het papier te gooien. Mijn schoonmoeder had onlangs een Kleenex-doosje bij ’t papier gesmeten. Ik haal dat dozeke er weer uit. Plastiekske eraf. Ja, sorteren is misschien wel een van mijn dwang­neuroses. Maar het geeft mij rust.”

Nu woensdag start het programma Karen maakt een plaat op VIER. Haar solo­plaat komt uit op 23 februari. Op 16 maart geeft ze een concert in de Lotto Arena.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234