Dinsdag 18/06/2019

Lust en liefde

Julie (29): “Het echte keerpunt kwam toen ik besefte dat ik heel graag kinderen wilde, maar niet met hem”

Beeld Pexels / Andra Mihali

Julia (29) beleefde haar laatste relatie als één grote wake-upcall. Hoe graag ze zichzelf ook zag als iemand die vrij en blij door het leven dartelt, ze weet nu dat ze verlangt naar een degelijke man met wat centen, ambitie en een notie van stiptheid.

“Nadat we een jaar samen waren, waren er genoeg redenen om te stoppen, maar toen ik hem voor de allereerste keer ontmoette, hoorde ik alleen zijn stem en zag ik alleen zijn intens donkere haar. Ik lette niet eens op wat hij aanhad. We hadden om twee uur ’s middags ­afgesproken en werden om zeven uur uit het theehuis gegooid omdat het sloot. 

Geen van beiden wilden we dat deze ontmoeting stopte. Wie zijn je vrienden, waar kom je vandaan, wat doe je? We wilden alles van elkaar weten alsof we de enige twee overlevenden waren na een grote natuurramp. Ik gooide per ongeluk vieze rietsuiker in mijn koffie in plaats van kristalsuiker. Normaal erger ik me aan zo’n vergissing in het gezelschap van iemand die ertoe doet. Maar nu lachten we er samen om en deed ik geen enkele poging om mijn fout te verdoezelen.

Precies dat maakte het zo mooi, vanaf het eerste moment. Ik hoefde geen indruk te maken: het grootste bewijs dat hij echt iets voor me betekende. Ik was niet alleen nieuwsgierig, maar ook veilig bij hem. 

“Tegen alle moderne dateconventies in spraken we twee dagen later opnieuw af en in de uren die ertussen zaten, lieten we elkaar weten ons enorm te verheugen. Ik was 26 en sinds mijn 18de niet meer verliefd geweest. Ik vond het fijn in mijn eentje, maar ineens verdween die behoefte, en al snel zagen we elkaar vier keer per week. Zijn bijna zwarte ogen onder zijn geprononceerde wenkbrauwen keken me verrukt aan. En ook al verbaasde het me dat je je zo op je gemak kunt voelen bij iemand die je eigenlijk niet kent, ik was zonder verweer.

“Vier maanden later ging ik naar India voor een yogaopleiding. Tot mijn vreugde wilde hij mee. Maar onmiddellijk nadat hij had toegezegd, was er sprake van allerlei praktische consequenties die hij niet had overzien. Hij moest iets regelen voor zijn zoontje en ook financieel kreeg hij het niet rond waardoor ik hem geld moest lenen. In India werden we iedere ochtend om zes uur verwacht in de yogazaal, ik stond om half zes op om me in alle rust voor te bereiden, maar hij zette zijn wekker om vijf voor zes en kwam dan hijgend vijf minuten te laat binnenlopen. 

“Zo ontkiemde binnen vijf maanden langzaam alles wat ons na een jaar of twee zou over­woekeren. Er ontwikkelde zich een patroon. Als we ­bijvoorbeeld een afspraak hadden met mijn familie, zat ik een kwartier van tevoren klaar, maar hij was zo lang aan het drentelen dat we altijd te laat kwamen. Gingen we uit­eten, dan zei hij: schiet jij even voor? Al wisten we allebei dat ik het nooit terug zou krijgen.

De ergernis daarover zorgde niet voor ruzies, maar sloeg terug naar mezelf. Ik verweet mezelf dat ik mijn grote verliefdheid, dat overweldigende met niets te vergelijken gevoel, liet bederven door praktische pietluttigheden. Hier was de grote liefde, pal voor mijn neus. Ik hoefde maar ja te ­zeggen en een gezamenlijk leven was mijn deel. En toch zegevierde telkens mijn behoefte aan orde, zekerheid en mijn onvermogen tot spontaniteit.

“Zijn nonchalance had toch ook voordelen? Toen ik hem een keer meenam naar een spa en er iets mis was met de reservering wilde ik chagrijnig naar huis rijden, maar hij draaide zich om en zei: wat valt hier nog meer te beleven? In een mum van tijd zaten we op een terras met een biertje. Hij stimuleerde me de dingen meer op hun beloop te laten.

Maar het spectrum van controle willen houden en nonchalance is erg breed en wij zaten allebei aan een uiterste kant. Hij was elf jaar ouder dan ik en werkte drie dagen per week. Soms waren er dagen dat ik had gewerkt, boodschappen gedaan en gekookt en dan had hij alleen maar wat YouTube-filmpjes gezien en gitaar gespeeld. Hij wilde wel koken, maar dan werd het zulk vet en onherkenbaar voedsel dat ik met mijn ­controlefreakerigheid weer de leiding overnam.

“Na een jaar gingen we naar huizen kijken. Hij wilde graag samenwonen. Ik droomde weg bij het idee voor altijd met hem onder een dak te leven, maar telkens als ik besefte dat alle zorg dan op mijn bordje terecht zou komen, deinsde ik terug. Het echte keerpunt kwam toen ik besefte dat ik heel graag kinderen wilde maar niet met hem, ik zag hoe zijn ex alles alleen deed. Zo verkruimelden langzaam de grondvesten en toen hij uit frustratie eens drie dagen niet tegen me sprak, was er geen vezel meer in mijn lichaam die verliefdheid was. Pas op dat moment, toen mijn liefde klein genoeg was om de laatste vlammen te kunnen blussen, kon ik het uitmaken.

“Nu zijn we anderhalf jaar verder en ik blijf me ­afvragen waarom ik deze man niet nam zoals hij was. Hij wilde mij toch ook niet veranderen? Eigenlijk ben ik vooral teleurgesteld in mezelf. Zijn gebrek aan ambitie en eeuwige te laat komen zegt niks over zijn liefde. En ik, die mij altijd voorhield geen materialist te zijn, bleek toen het erop aankwam te verlangen naar een man die soms genereus mijn eten betaalt. Het praktische won het van het gevoel, het banale van het hemelse. Hij zei altijd: het gelukkigst zijn we als we op ons eilandje zitten, zonder haast, zonder buitenwereld, maar zodra er bruggen gebouwd moeten worden met anderen, gaat het fout.

“Een paar weken geleden kwam ik hem ineens tegen in de supermarkt. Die wenkbrauwen, die ogen, binnen een seconde was ik weer verliefd. Toch wil ik het niet opnieuw proberen. Als ik 60 was geweest, lag het anders. Maar ik ben 29, ik wil kinderen, reizen, me ­ontwikkelen in mijn vak, dat lukt niet met een man met wie ik geen hecht team vorm omdat we het niet eens kunnen worden over wie wat doet in huis en hoe storend het is om je niet aan je afspraken te houden.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden