Woensdag 26/06/2019

Jong talent

Jonge wolven: dit creatief talent moet je in de gaten houden

Christina De Witte Beeld Joris Casaer

Ze zijn nog niet eens dertig, maar pieken nu al in hun domein: grafische kunsten, opera en fotografie. Deze drie jonge wolven zijn volop bezig aan hún jaar. Keep an eye.

Christina De Witte, 22 jaar, cartooniste 

Christina De Witte uit Mechelen is de bedenkster van de cartoonfiguur Chrostin. Grote kans dat u haar illustratie die ze maakte na de moord op Julie Van Espen op Instagram zag passeren. Of dat u die zelf deelde. Ze schreef ook The Ultimate Survival Guide to Being a Girl, dat intussen werd uitgegeven in zeven talen. Maar liefst 67.500 volgers heeft ze, onder wie ook beroemde fans in Hollywood. Haar tweede boek, F*cking millennials, komt tegen de boekenbeurs uit.

“Holy Fuck, gij staat op de Facebook-pagina van Ashton Kutcher.” Dat is waar het voor Christina vijf jaar geleden allemaal begon. Een vriend pushte haar om enkele van haar tekeningen op de website Bored Panda te uploaden, onder het label ‘20 hilarische en herkenbare comics’. De kracht van het internet deed zijn werk, en acteur Ashton Kutcher kreeg haar cartoons te zien. Niet veel later kreeg ze telefoon van een agent uit New York: die had interesse om haar debuut uit te geven.

Haar cartoons gaan over mentale gezondheid en self-care, vrienden en de liefde, zelfvertrouwen en identiteit. En ze zien allemaal het licht op haar iPad. “Ik teken al heel mijn leven, van sinds ik een potlood kan vasthouden. De naam Chrostin dateert van toen ik achttien was. Initieel was het een webshop; mijn kleine broer heeft de naam verzonnen. Het was geen succes. Een paar jaar later reïncarneerde Chrostin als mijn alter ego. Ze is een klein meisje, getekend in eenvoudige lijnen, dat haar weg zoekt in de grote wereld.

“Ik schreef me in voor een talentenwedstrijd bij Flair. De hoofdprijs was een contract voor een jaar, ik werk er intussen al drie jaar. Ik krijg vaak te horen hoe jong ik ben en wat ik al bereikt heb. Maar ik ben intussen wel al drie jaar bezig. Wat voor anderen snel aanvoelt, kan voor mij niet snel genoeg gaan. Ik wil zoveel. Dat betekent ook falen.”

Daar is vandaag weinig van te merken. Ze heeft fans over de hele wereld. Maar is amper 22 jaar. Een jonge vrouw die worstelt met onzekerheden. In de liefde, en in eigen lijf en leden. En dat steekt ze niet weg. Ze propt het net volop in haar werk. “Ik geloof dat Chrostin net daarom zo aantrekkelijk is. Omdat het kwetsbaar en hyperpersoonlijk is. Chrostin evolueert met mij mee. Qua stijl, maar ook qua inhoud. Ik ben vandaag met andere dingen bezig dan toen ik 18 was. Toen was een puist een groter drama. Vandaag vind ik het ook belangrijk om woke zijn. Ik ben een kind van een Belgische papa en een Thaise mama. Er is nooit een plek geweest waar ik me honderd procent thuis voelde. Hoe je eruitziet, bepaalt ook je identiteit. Ik krijg veel kak, vooral van witte oude mannen. En hun commentaar gaat ver.” Maar ze wil liever praten over empowerment dan over negativiteit. “Dat gaat verder dan het begrip feminisme. Het gaat over vrijheid. Over het komen en gaan van schoonheidsidealen en vooral: over jezelf blijven.”

In de toekomst wil ze documentaires maken. Er is zelfs al een scenario. Maar eerst is er haar tweede boek, dat dus F*cking millennials zal heten. Ze maakt er natuurlijk deel van uit, van die generatie. Met haar vele volgers, haar specifieke vocabulaire en constante spreidstand tussen procrastineren en dromen vervullen. “Wij zijn de luide generatie, wij doen wat we willen doen. Ik ben nog geen Crazy Rich Asian, maar ik ben best fier op mezelf.”

‘The Ultimate Survival Guide to Being a Girl: On Love, Body Image, School, and Making It Through Life’ is uitgegeven bij Halewyck. Op Instagram: @chrostin

Benjamin Abel Meirhaeghe Beeld Joris Casaer

Benjamin Abel Meirhaeghe, 23 jaar, Performer en operazanger

Benjamin studeerde vorig jaar af in de richting Performance in Maastricht 2018 en noemt zichzelf een ‘wannabe contratenor’. Eerder maakte hij de dans- en muziekvoorstellingen My Inner Songs met Laurens Mariën, Het Sterven met Kim Karssen en The Ballet, met Emiel Vandenberghe. Anno 2019 staat hij te boek als de eigenzinnige performer, zanger, regisseur en danser die de ouderwetse opera van binnenuit op zijn grondvesten zal doen daveren. Na de Vooruit moeten de Bourla en Opera Gent eraan geloven. Benjamin is het type dat zichzelf een nar(cist) noemt. Dat je tegen het lijf loopt in notoire Gentse cafés en doet denken aan George Michael, de verkreukelde versie. Zo kreeg hij althans ooit te horen.

“Zal ik die pluimenjas aandoen voor de foto? Die is ook een deel van mijn persoonlijkheid geworden.” Dat die flamboyant is, is een understatement. Vooral dan in de manier waarop hij praat en beweegt. Een podiumdier pur sang, uitbundig op en gevoelig naast het podium. Benjamin groeide op in Eine, een klein dorpje aan de Schelde. “Als kind was ik altijd decors aan het bouwen. Met doeken en touwen in de garage, die als mijn schouwburg dienden.” Benjamin ging uiteindelijk naar de Toneelacademie van Maastricht. Daarnaast maakt hij ook zelfportretten en regisseert hij.

Vandaag combineert hij verschillende kunstvormen in de operascène. Met muziek die het midden houdt tussen pop en opera probeert hij grenzen te verleggen. “Ik heb weinig zin om de zoveelste interpretatie van een Mozart te maken omdat dat geld opbrengt. Ik wil vooral een nieuw repertoire maken en tegelijk het oude eren. Samen met andere componisten ga ik op zoek naar nieuwe input voor de truttige, archaïsche kunstvorm die opera vandaag nog te vaak is.”

Momenteel werkt hij aan Nachten / Ballet de la nuit dat eind mei in première gaat. “Een ballet gemaakt voor Louis XIV. Een propagandastuk dat oorspronkelijk 13 uur duurde, en dat hem de naam ‘Zonnekoning’ op­leverde. Wij brengen het in één uur. En het wordt zeer wild.” Bij Opera Gent werkt hij momenteel met verschillende performers aan Tearing Face, een soort revue waar opera in een cabaretopstelling wordt geplaatst. “Het wordt geen saai stuk, maar een vuurpeloton aan acts. Een relaas van emoties, met humor en tragedie.”

Zijn dromen zijn groots, net zoals zijn ambities. “Ik wil in het operacircuit echt iets veranderen. Dat klinkt arrogant, maar er zijn wel wat dingen mis. Er schort iets aan de hiërarchie en er ontbreekt kunstzinnigheid. We kijken enkel nog naar de virtuositeit, maar we missen generositeit en integriteit. We willen geëntertaind worden en niet verrijkt. Dat is de reden waarom jonge mensen er niet naar gaan kijken. Maar er is wel wat aan het bewegen. Binnen enkele jaren zou dit wel eens het walhalla kunnen zijn, dan is opera ‘de shit’. Intussen creëer ik verder. Vanuit wat ik voel dat de grote zaal en de kunsten in het algemeen nodig hebben. Wie weet zit ik er compleet naast, maar intussen ben ik wel dankbaar voor elke kans die ik krijg.” 

Op 24 mei gaat Nachten / Ballet de la nuit in première in de Bourla in Antwerpen, vanaf april 2020 speelt The Sad Smile, or the Tearing Face: A Revue in Opera Gent. Op Instagram: @benjaminabelmeirhaeghe

Dinayah Weyaert Beeld Joris Casaer

Dinaya Waeyaert, 29 jaar, fotografe

Dinaya studeerde in 2016 af als fotografe aan het KASK, toen won ze de Graduation Fotowedstrijd van De Morgen, recenter werd ze opgepikt door ID-Magazine en in één adem genoemd met Lara Gasparotto. Anno 2019 is ze huisfotografe van de rondreizende muziekclub Democrazy waar ze – in alle artistieke vrijheid – een jaaroverzicht zal maken van alle concerten, medewerkers, van het publiek en de backstage. Vorige maand gaf ze het fotoboek Personal Collection in eigen beheer uit. Dat werd net geselecteerd voor de shortlist van de Kassel Dummy Award, een internationale fotoboekwedstrijd in Duitsland.

In haar werk schuwt de Gentse Dinaya intimiteit of naakt niet, zichzelf blootgeven vindt ze moeilijker. Achter de camera staan is makkelijker dan ervoor. Zwijgen is makkelijker dan praten. “Pas op mijn 23ste ben ik naar het KASK gegaan. Ervoor was ik een rebel zonder discipline. Ik werkte, maar altijd had ik een camera bij. Alles wat ik rondom mij zag, moest ik documenteren. Analoog, ik heb altijd een liefde voor dat ambacht gehad. In mijn beginperiode heb ik veel onzekere periodes gekend. Als mensen mij vroegen wat ik fotografeerde, antwoordde ik met een glimlach: mijn vrienden. Voor sommigen was dat niet genoeg. Dat zag je ook aan mijn punten. Mijn eerste echt persoonlijke werk ging over mijn vader, die in de jaren 90 vermoord werd tijdens zijn werk als conducteur op een inter­nationale trein. Zijn laatste traject, tussen Brussel en Milaan, heb ik met een Hasselblad vastgelegd.” Het is daar dat ze de liefde voor traagheid ontdekte. 

Vandaag is er Personal Collection, een fotoboek dat ze op 200 exemplaren uitbracht en waarvan de laatste exemplaren de deur uitvliegen. Het is een soort archief van foto’s verzameld over vijftien jaar tijd. Een visueel en persoonlijk dagboek waarvoor ze geen compromissen wilde maken over het papier of de lay-out. “Personal Collection gaat over een zoektocht. Wie zijn wij? Als fotograaf laat ik de kijker binnen in mijn intieme wereld zonder er zelf deel van uit te maken. Ik ben enkel aanwezig in de rol van voyeur. Intimiteit tussen vrienden en geliefden blijft vaak privé. Voor mij mag die net groots afgedrukt worden. Ik heb de nood dat aan een publiek te tonen. Ik tast graag de grens af tussen kwantiteit en kwaliteit. Voor Personal Collection had ik meer dan duizend foto’s. Ik laat een project graag bloeien en evolueren. Eenmaal ik aan de uitwerking begin, gaat het wel snel. Mijn werk gaat vaak over identiteit, over opgroeien en overgangsfases. Mijn eigen jeugd zit erin, maar ook die van anderen. Ik ben altijd op zoek gegaan naar een bepaalde familie, naar een context van vrienden die ook geen klassieke gezinssituatie hebben. Vaak zijn dat ook mensen met een heftig verleden. Door met kleur en afmeting te spelen, tracht ik in mijn werk heel zachtaardige dingen op een rauwe manier te tonen.”

Als ze vroeger nog onzeker was, weet ze vandaag heel goed wat ze wil. bijleren over technieken, over chemische baden, over het maken van muurgrote prints. Intussen reist ze tussen Amsterdam, Parijs, Rome en Berlijn. Van bookshop naar bookshop, om het werk te doen dat een uitgever anders doet. Tussendoor fotografeert ze Paolina, haar lief en muze. En het subject van een mogelijk nieuw project.

Het werk van Dinaya is nu te zien op de expo ‘Intimate Structures’ in Tique art space Antwerpen. Op Instagram: @dinayaw, dinayawaeyaert.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden