Maandag 27/01/2020

interview

Jonge beloftes met Japanse genen: Umi (22) en Kaito (20) Defoort

Beeld Stine Sampers

Voor Umi (22) en Kaito (20) Defoort, de zonen van jazzmuzikant Kris Defoort en zijn Japanse vrouw, ligt de wereld aan hun voeten. En hoewel ze groot werden in Brussel, zijn ze zelf verbaasd over hoeveel ‘Japan’ hun levenswijze is binnengeslopen.

Jazzlegende Kris Defoort was nog een onbezonnen twintiger toen hij naar New York trok om er zijn geluk te beproeven. In een Japanse hostessbar werd zijn glas ingeschonken door Tomoko Nakayama, en een multiculturele romance was geboren. Het resultaat: Umi en Kaito, twee wonderkinderen die na zes jaar pruttelen in de creatieve broeipot van het Brusselse MABO – het Maria-Boodschaplyceum waar ze het klaslokaal deelden met het kroost van Anne Teresa De Keersmaeker, Wim Vandekeybus en Josse De Pauw – zelf in de startbokken staan van een mooie carrière. Umi als ‘partner in crime’ van rapper Zwangere Guy, Kaito als topmodel bij Rebel Management en beiden als muziekproducer in spe.

Jullie hebben net een waanzinnig jaar achter de rug. Hoe is jullie leven veranderd?

Umi: “Craziness is een goeie omschrijving. Ten eerste ben ik gestopt met studeren. Ik deed muziekproductie in Rotterdam, maar had al lang het gevoel dat ik niets leerde. Toen kwam Zwangere Guy op mijn pad. Voor ik hem kende, vond ik hem maar een rare gast. Hij werkte nog in de bouw, had nog geen eigen doel. Maar toen we elkaar eens muziek lieten horen, ging de bal aan het rollen. En sindsdien heb ik niet meer teruggekeken.”

Kaito: “Ik ben net afgestudeerd en studeer nu muziekproductie, en grafisch ontwerp in avondschool. Daarnaast doe ik modellenwerk. Ze hebben mij gecast op Dour, op mijn allerbrakste moment. In het begin was ik niet overtuigd: ik had een stereotiep beeld van de fashionwereld, dacht dat het enkel voor de perfecte gezichten was. Deels werden die vooroordelen bevestigd, al snap ik de hele cultuur rond modeshows nu wel. Binnenkort loop ik mijn derde Fashion Week.”

Ging het soms ook té hard?

Umi: “Afgelopen zomer heb ik Zwangere Guy meer gezien dan mijn moeder. We waren een van de acts die het meest heeft getoerd. Dat heb ik nooit gezien als spijtig of uitputtend, het was een zegen. Zeker toen ik op Dour stond: een jaar ervoor was ik er nog als gast. Mijn doel is om er ooit solo te staan. Er zijn veel dingen gebeurd waarvan ik nooit verwachtte dat ik ze dit jaar al zou meemaken. Al wist ik wel dát ze zouden gebeuren: ik onderschat mezelf niet.”

Kaito: “Soms was het wel stress. Ik moest mijn laatste examen afleggen en meteen erna naar Parijs voor de show van Louis Vuitton. Dat was raar: het ene moment zit je in de klas, en dan tegenover allemaal bekende acteurs. Ik was vooral bang dat ik zelf zou veranderen, of dat mensen mij zouden zien als een egotripper. Maar nu besef ik dat, zolang ik mijn voeten op de grond houd, anderen dat ook zien.”

Umi (vooraan) volgt een opleiding tot kleermaker, is beatmaker voor rapper Zwangere Guy en producete zijn eerste soloproject. Kaito studeert muziekproductie en grafisch ontwerp. Is model en releaset binnenkort zijn eerste EP. Beeld Stine Sampers

Jullie zijn nu allebei bezig met een eigen muziekproject. Wat valt daar al over te vertellen?

Umi: “Het is een introductie van mezelf als artiest aan de wereld. Ik nodigde rappers en zangers uit, maar producete alles zelf. Nu werk ik aan de videoclips. Ik doe dus meer dan enkel een beat in elkaar flansen: ik heb een duidelijke visie voor elk nummer dat ik maak. Telkens stel ik eisen op bij de artiest en wil dat alles binnen mijn plaatje valt. Ook voor Zwangere Guy maak ik de beat al voordat hij erop rapt, en geef ik erna nog feedback.”

Kaito: “Ik maak geen hiphop, maar elektronische muziek. Ik ben nu klaar met mijn eerste EP, maar ik wil mijn tweede EP klaar hebben voor ik de eerste uitbreng. Zo stel ik mezelf minder kwetsbaar op bij de eerste release.”

Jullie vader is een jazzpianist. Waarom zijn jullie dan toch de elektronische tour opgegaan?

Umi: “Ik speelde vroeger wel piano, maar dat had voor mij al snel zijn plafond bereikt. Je speelt altijd repertoire, en daar moet je dan urenlang op studeren. Ik ben geen studiebol. Dus heb ik de droom om jazzmuzikant te worden opgegeven, al voelde ik die verwachting wel. Maar deze muziek is elke dag een nieuwe ontdekking, creëren zonder te studeren. Muziekproductie is de toekomst.”

Kaito: “Ze liggen ook niet zo ver van elkaar. Vanuit jazz heb ik hiphop ontdekt en van daaruit allerlei subgenres. Ik ben vooral blij dat wij zo rijk opgevoed zijn met Amerikaanse jazzmuziek. Op bijna al mijn jeugdherinneringen speelt Erykah Badu zachtjes op de achtergrond. Daardoor heb ik bijna een soort black feeling, bepaalde grooves waar ik de kriebels van krijg.”

Zijn jullie veel bezig met je imago?

Kaito: “Sinds ik als model werk, denk ik meer na over mijn sociale media, terwijl me dat vroeger niets kon schelen. Nu post ik eigenlijk alleen maar perfecte foto’s van mezelf. Dat is spijtig, maar mensen gaan echt naar mijn Instagram voor het gezicht. Dus nu heb ik een tweede Kaito-profiel voor de persoon erachter.”

Umi: “Bij mij komt al wat me bezighoudt online: mode, muziek en mijn vrienden. Al zit er altijd wel een esthetiek achter. Sowieso ben ik veel bezig met mijn uiterlijk. Ik heb een flamboyante stijl, en daar ben ik trots op. Mode is een even belangrijk deel van mijn leven als muziek. Als een rapper zich niet goed kleedt of aankomt met een Superdry T-shirt en blauwe jeans, is die voor mij afgeschreven.”

Hoe zouden jullie je eigen stijl omschrijven?

Umi: “Ik probeer weg te breken van wat stereotiep werkt in hiphop. In een documentaire over Bill Cunningham (Amerikaans modefotograaf, 1929-2016) zegt iemand: ‘Ik ben een blank canvas en elke ochtend schilder ik mezelf’. Zo zie ik dat ook. Ik combineer graag trendy dingen met wat ik al heb. Raf Simons is nu in, maar ik draag dat al heel lang. Later wil ik zelf ontwerpen, ik heb al enkele interessante ideeën uitgetekend. Ik volg nu ook een opleiding tot kleermaker in avondschool.”

Kaito: “Ik kleed mij graag sober, met enkele streetwear-designerstukken ertussen. Maar dat is zo duur…”

Umi: “Schandalig dat merken als Balenciaga of Vetements inspelen op jeugdcultuur, maar niemand ze kan betalen – 800 euro voor een hoody is echt overpriced.”

Is jullie stijl ook typisch Japans?

Umi: “Ik draag veel zwart, wat heel Japans is: kijk maar naar Comme des Garçons of Yamamoto. Anderzijds durf ik ook all the way te gaan als ik voor kleur kies. Niet zo extreem als in Harajuku (wijk in Tokio waar jongeren in de meest extreme outfits rondhangen, red.), daar lopen mensen rond als french maid. Supercool wel. In Japan is je jeugd echt de fase waarin je je mag uitleven. Maar vanaf je 28ste stopt dat en moet je bijdragen aan de maatschappij. Daarom is er ook zo’n vergrijzing: er is te weinig seks, want mensen zijn meer bezig met hun status en carrière.”

Kaito: “Al generaties lang wordt er veel nadruk gelegd op harmonie. Dat zorgt voor een enorme druk op jongeren, en die rebelleren door middel van abnormale kleding.”

Umi: “Maar die rebellerende jongeren lijken dan ook weer op elkaar. Het is heel Japans om altijd ergens bij te willen horen.”

Zijn status en respect voor jullie ook zo belangrijk?

Umi: “Ik heb wel gedragingen die iemand die nooit in Japan is geweest niet begrijpt. Zo maak ik soms nog een buiginkje, een reflex. En regels als opzijgaan op de metro, fluisteren op de trein of niet bellen op de bus apprecieer ik wel. Het is meer sociale controle. België heeft dat niet, hier is alles individualistischer. Binnenkort ga ik nog eens terug naar Japan, samen met Lefto en Zwangere Guy. Dat wordt grappig, ik ben benieuwd hoe zij gaan omgaan met die regeltjes.”

Wat hebben jullie nog meegekregen dankzij je Japanse roots?

Umi: “Ik spreek Japans en ben er zes keer geweest, want onze oma woont in Tokio. Op jonge leeftijd ben ik zelfs twee maanden alleen naar Japan gegaan. Dat heeft mij enorm beïnvloed. Toen ik terugkwam, was mijn Nederlands echt gebrekkig. Bij mijn moeder eten we ook Japans, zeker de gezonde dingen. Ken je nattõ? Dat zijn gefermenteerde bonen. Ik vind dat lekker, maar de smaak is heel speciaal. En verder ben ik grote fan van manga en anime. Ultraman, dat was echt mijn shit.”

Kaito: “Ik heb ook alle Studio Ghibli-films (Japanse filmstudio waar anime wordt gemaakt, red.) gezien, maar ben vooral opgegroeid met de Japanse dramaseries. Die zijn in het Westen nog niet ontdekt. Pas sinds kort heb ik veel geleerd over Japan, vroeger was ik daar niet mee bezig. Enkel bij racistische grapjes besefte ik dat ik wat anders was. Maar hoe meer ik te weten kom, hoe meer ik denk: shit, eigenlijk ben ik wel heel Japans.”

Wat willen jullie nog leren in de toekomst?

Kaito: “Ik wil nog meer hameren op sounddesign. Deze zomer heb ik wekenlang in mijn kamer doorgebracht, ik haal er zoveel genot uit. Het beste gevoel krijg ik als ik op het einde van de dag een mooie gelaagdheid van geluiden gemaakt heb.”

Umi: “Ik wil eens experimenteren met mijn eigen stem, daar zit wel potentieel in. En in de mode meer contacten opbouwen. Ik zou graag naar de Fashion Weeks gaan als gast, hè Kaito!?”

Kaito: “Ik doe mijn best.”

Met wie willen jullie ooit samenwerken?

Kaito: “Sam Gellaitry (18-jarige muziekproducer, red.), Smino (Amerikaanse rapper, red.) en Umi natuurlijk!”

Umi: “Dat gaat sowieso nog gebeuren. De zomer wordt het ­perfecte moment.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234