Zondag 08/12/2019

De naam van de vader

Johan Gerets: "De angst om hem teleur te stellen, zit er diep in"

Johan Gerets. Beeld Karel Duerinckx

Voetballegende Eric Gerets maakte furore in binnen- en buitenland, eerst als robuuste rechtsachter, later als eerzuchtig trainer. Zijn jongste zoon Johan (35) hoopte hem te overtreffen als voetballer, maar koos uiteindelijk wijselijk voor een carrière als personal trainer. Vandaag laten de rich & famous zich gewillig door hem afbeulen in de gymzaal.

Niemand kiest zijn eigen vader, maar bij een beroemde verwekker gelden net iets meer verwachtingen, of vooroordelen. Want wat als je in de voetsporen treedt van een vaderdie je onmogelijk kunt overklassen? En wat als je juist niets van zijn nalatenschap moet weten? Voor deze reeks spreekt Jana Antonissen met dochters en zonen van artiesten, atleten, poli- tici, ondernemers en andere illustere mannen over de band met hun bekende vader en de erfenis van hun achternaam.

"Hup hup hup! En nog eens, maar nu langer aanhouden."

Traag maar overtuigend galmt het Limburgs accent van Johan Gerets door de gymzaal die uitkijkt over het Antwerpse Eilandje. Met zijn gespierde, getatoeëerde armen over elkaar kijkt hij instemmend toe hoe een bezweet meisje haar uiterste best doet om een eigenwijs fitnesselastiek in bedwang te houden.

Johan is aan het werk in Move to Cure, het revalidatiecentrum van Lieven Maesschalck, de kinesist die naast de Rode Duivels ook veel andere Belgische topsporters bijstaat. Sinds twee jaar werkt Eat Good Feel Good, de food & personal-trainingpraktijk van Johan Gerets en zijn vrouw, samen met Move to Cure. Vier dagen per week begeleiden ze hier top- en amateursporters. Hij laat ze hun grenzen verleggen op de mat; zij leert hen gezond goochelen met koolhydraten en eiwitten. Sport heet hier geen lichaamsbeweging, maar a way of life.

Johan Gerets. Beeld Karel Duerinckx

Net wanneer we de ijverige oerkreten van de homo sportivus willen achterlaten in de turnzaal, wandelt Natalia de gym binnen, handdoek en brede grijns in de aanslag. Zelfs in een nietsontziende sportlegging ziet de Kempense zangeres eruit alsof ze only just began to fight.

Om de hoek van het revalidatiecentrum bestellen we een sapje. Niet toevallig doen we dat in Maona, de koffie- en juicebar van ex-basketballer Pieter Loridon. "Net als ik heeft Pieter geprobeerd het sportieve succes van zijn vader (John Loridon, red.) te evenaren", steekt Johan Gerets van wal. "Hoewel hij getalenteerder was dan ik, zijn we daar allebei niet in geslaagd, en dat schept een band."

Johan Gerets stond drie jaar geleden nog op het voetbalveld. Bijna 25 jaar lang verdedigde hij op dezelfde positie als zijn vader de kleuren van een tiental clubs in voornamelijk binnen-, maar ook buitenland.

Anders dan zijn vader deed hij dat overwegend in tweede en derde klasse.

Toch had hij op zijn 16de zowel tegen papa als ploegmaats verkondigd dat hij weldra een wereldster zou zijn bij AC Milan. "Een domme uitspraak waar ik me achteraf voor verontschuldigd heb", zegt de zoon van De Leeuw daar nu over. "Maar toen geloofde ik echt dat ik getalenteerd genoeg was om het minstens even ver te schoppen als mijn vader."

Keurturner

Voetbal is in het begin maar een van de vele sporten die de jonge Johan beoefent. Hij is eerst van plan keurturner te worden, maar een knieblessure dwingt hem te kiezen. Hij besluit om voluit voor het voetballen te gaan.

Net zoals zijn vader begint hij bij AA Rekem, de club in hun gezapige geboortedorpje. Daar in het diepe Limburg ontfermt moeder Ria, beeldend kunstenares, zich over de dagelijkse opvoeding van zonen Johan en Chris, zodat vader zich volledig aan zijn carrière kan wijden. Begin jaren 90 begint Eric Gerets aan het tweede hoofdstuk in zijn loopbaan. Hij verruilt het vlugge voetenwerk voor de tactische analyse, en wordt trainer.

De beperkte tijd die hij thuis doorbrengt, zondert hij zich voornamelijk af om uit te rusten. Papa heeft veel stress. "Er stond veel op het spel", herinnert Johan zich. "Hij trainde niet zomaar de eerste de beste ploegen, hè. Die competities slorpten al zijn energie op. Wij wisten dat we niet bij hem moesten aankloppen voor onze kleine probleempjes. Maar als we nood hadden aan affectie of een luisterend oor, konden we altijd bij onze moeder terecht."

Wanneer vaders nieuwe club te ver van huis ligt om dagelijks over en weer te pendelen, verhuist het gezin Gerets naar Brugge. Als jonge speler is Johan daar niet rouwig om. Zijn ontluikende voetbalcarrière wordt meteen opgewaardeerd van Racing Genk naar Club Brugge.

"Ik kon goed mee bij Genk, maar uiteindelijk mocht ik enkel testen bij Club omdat mijn vader daar trainer was", weet hij nu. "Ik denk dat iedereen behalve ikzelf wel doorhad dat ze mij als 'zoon van' niet zomaar konden weigeren."

Maar hoe redelijk hij nu als dertiger is, des te zelfingenomener was hij in zijn tienerjaren. "Vroeger vond ik mezelf de beste voetballer ter wereld. Maar dat was dus niet zo, bijlange niet."

Met zijn Gouden Schoen en 86 interlands is je vader een van de beste Belgische spelers ooit. Was je niet bij voorbaat gedoemd in zijn schaduw te voetballen?

"Bij elke nieuwe club dachten ze dat ik met mijn achternaam ook de heilige graal meebracht. Steevast kreeg ik mijn vaders rugnummer, terwijl ik dat helemaal niet wilde. Daarom drong ik er bij contractbesprekingen altijd op aan: nummer 3 moest ik hebben, zeker niet zijn 2. Mijn eerste tattoo was een Romeins cijfer 3 tussen mijn schouderbladen. Als de club mij toch nummer 2 gaf, droeg ik mijn favoriete nummer alsnog op mijn rug."

"Ik heb altijd alles gegeven wat ik in mijn mars had, maar toch werd van mij net iets meer verwacht dan van een ander. Dan hoopten ze dat ik hun club een hogere klasse in zou loodsen. Maar als ik daartoe in staat was, zou ik toch niet in tweede of derde voetballen?"

"Maar al bij al heeft mijn achternaam meer in mijn voordeel dan in mijn nadeel gespeeld. Dankzij mijn vader kwam ik op plaatsen waar ik anders nooit was geraakt, ontmoette ik mensen die ik anders nooit was tegengekomen. Vier jaar lang heb ik bij Club Brugge een van de mooiste jeugdopleidingen genoten. Ik speelde er met toppers als Karel Geraerts, Tim Smolders en Davy De fauw. Nu, ik bezit nog geen 20 procent van die boys hun talent, maar ik draaide wel mee, we wonnen toch alles. Uiteindelijk ging ik zo zelf ook beter voetballen, waardoor ik dan weer naar MVV Maastricht werd getransfereerd."

Kwam je vader vaak kijken?

"Af en toe, maar dat waren meestal niet mijn beste wedstrijden. Omdat ik hem niet wilde teleurstellen, deed ik vaak zo hard mijn best dat ik alleen maar meer fouten maakte."

"Soms vroeg ik hem na afloop van de match om zijn mening, maar dat eindigde bijna altijd in ruzie. Over voetbal kunnen wij niet op hetzelfde niveau communiceren. Mijn vader heeft het vermogen om één actie te zien en die direct te verbinden aan de drie voorafgaande én volgende acties. Ik kon zijn tactische analyses nooit volgen. Zijn expertise onderstreepte mijn onwetendheid. Dan ging ik met deuren gooien, trok me boos terug op mijn kamer."

Johan Gerets toen hij nog droomde van een carrière bij AC Milan. "Dat had ik beter nooit hardop gezegd." Beeld RV

"Die koppige houding veranderde pas toen ik eens echt naar hem luisterde en zijn advies opvolgde. Toen dat mijn spel effectief verbeterde, besefte ik: jezus, die ouwe man van me bedoelt het zo slecht nog niet."

Wanneer drong het tot je door dat je wellicht nooit bij AC Milan zou spelen?

"Dat heeft wel even geduurd. Mijn vader stond erg sceptisch tegenover mijn opschepperij. Volgens hem zou ik zelfs nooit eerste klasse halen. Uiteindelijk ben ik daar wél in geslaagd, bij FC Dender: 24 wedstrijden heb ik er onder Boskamp gevoetbald, een heel mooie tijd."

"Maar in dat jaar werd me vrij snel duidelijk: this level is too high for me. Ik had er altijd naar verlangd om in eerste klasse te spelen, maar toen het eindelijk zover was, moest ik vaststellen dat ik niet goed genoeg was. Pijnlijk. Het was gewoon te intens voor mij. Twee keer per dag trainen, altijd op verplaatsing spelen... Ik zag mijn vrouw en dochtertje nog amper. Toen heb ik een stap teruggezet. Spelen op een lager niveau combineerde ik met een job als leerkracht lichamelijke opvoeding, waar ik ook veel plezier aan beleefd heb."

Het gezin Gerets heeft zich altijd naar vaders loopbaan geschikt, maar wanneer die rond de eeuwwisseling trainer wordt van PSV, volgt enkel zijn vrouw hem naar Nederland. Johan gaat naar de hogeschool in Torhout om er een leerkrachtenopleiding te beginnen, zijn broer Chris woont al een tijdje in Leuven.

De afstand zorgt voor vervreemding. Beetje bij beetje groeit het gezin uit elkaar. Wanneer het trainerschap Eric vervolgens naar Duitsland leidt, gaat het mis. Tijdens zijn aanstelling bij VfL Wolfsburg loopt zijn huwelijk spaak.

"Ik ben ervan overtuigd dat ze elkaar altijd graag gezien hebben, maar dat er gewoon te veel verschillen waren om hun relatie nog te laten werken", denkt Johan daar nu over. "Mijn ouders hebben hun liefde voor elkaar nooit erg geopenbaard, die bleek eerder uit kleine gebaren. Wanneer we bijvoorbeeld na een match naar huis reden en mijn vader zijn hand zwijgend op die van mijn moeder liet rusten, sprak daar een genegenheid uit waar verder niet veel woorden aan gewijd werden."

Of zijn vader die genegenheid misschien te veel voor vanzelfsprekend was gaan nemen? Eric Gerets draait op dat moment al een dikke 35 jaar mee op het hoogste niveau van de voetbalwereld, het zijn sterke schouders die de roem kunnen dragen. "Laten we het erop houden dat door mijn vaders bekendheid bepaalde componenten naar voren kwamen die voor stress zorgen binnen een relatie", zegt zijn zoon zuinig. "Tijdens mijn ene jaartje in eerste klasse merkte zelfs ik als klein spelertje al wat het met je doet wanneer je elke wedstrijd opgewacht wordt door een horde fans. Dat laat weinig mensen koud."

Johan Gerets. Beeld Karel Duerinckx

Ondanks het aanzien dat hij geniet, is Eric Gerets altijd vrij gereserveerd gebleven. Hij staat bekend als een moeilijk te doordringen man, die heel hard uit de hoek kan komen. Hardheid als harnas, weet Johan. "Dat was zijn manier om eventuele aanvallen een stap voor te zijn. Wie te toegankelijk is, wordt opgevreten door het publiek. Mijn vader wist maar al te goed dat hij gevreesd werd, zowel door de pers als door zijn tegenstanders. Hij was De Leeuw: dat hoorde allemaal bij het publieke imago dat hij zichzelf had aangemeten."

Met de scheiding verschijnt voor het eerst een deukje in het pantser van de anders zo ongenaakbare Gerets. Hij zou trainer worden bij zijn geliefde Standard, maar vlucht naar Turkije, waar hij landskampioen Galatasaray gaat trainen. Twee jaar lang heerst er radiostilte vanuit Istanbul, maar ook de rest van het gezin spreekt elkaar weinig.

"Iedereen zat op zijn eigen eiland, het was voor ons allemaal een erg donkere periode."

"Mijn moeder heeft veel opgegeven voor mijn vader: dat was een bittere pil om te slikken toen hun huwelijk stukliep. Dat hij ook nog eens geregeld opdook in kranten en op televisie, maakte het voor haar niet makkelijk om hem los te laten. Het deed pijn haar zo te zien afzien. Mijn vader hoorde ik niet, maar ik weet dat hij zulke dingen sneller kan plaatsen. Hij denkt vooral vooruit, een eigenschap die ik van hem heb meegekregen."

In het begin heeft Johan er weleens over gepiekerd: wiens schuld was het? Was er iets gebeurd dat hij niet wist of had hij als zoon misschien een fout begaan? Uiteindelijk neemt Johan zijn vader noch zijn moeder iets kwalijk. "Wat gebeurd is, is gebeurd. Je kunt daarover blijven doorbomen, maar dat levert toch niets op."

Wanneer heb jij weer contact met je vader gezocht?

"Dat gebeurde eerder onbewust. Na de geboorte van Sienna in 2008 vertelde ik in een interview met Het Laatste Nieuws dat ik er niet over te spreken was dat hij me zelfs geen sms'je had gestuurd. 'Vader, wanneer kom je je kleindochter bezoeken?', kopte dat artikel. Best heftig. Ik ben nochtans geen rancuneus persoon. Maar dat hij ook bij de geboorte van mijn eerste kind niets van zich liet horen, was voor mij een brug te ver."

"Meteen na de publicatie belde mijn vader me op. 'Ik hoor dat je nogal naar mij hebt uitgehaald in de media. Waarom vertel je mij dat niet in persoon?'"

"Ik gaf toe dat het interview harder was uitgedraaid dan ik had gewild, maar ik herinnerde hem eraan dat hij wel degene was die met de noorderzon was vertrokken. Alles is toen in een stroomversnelling gekomen, en nog geen week later stond mijn vader voor de deur met een gigantisch cadeau voor mijn kleine meid."

"Misschien was het beter geweest het contact iets minder bruusk te herstellen, maar anderzijds zijn er toen wel dingen gepubliceerd die ik niet had durven uitspreken."

Hoe verliep de verzoening met de rest van het gezin?

"Het was zover gekomen dat ik twee aparte trouwfeesten moest organiseren: een voor de familie van vader, en een voor de familie van moeder. Daarna vonden Marlies (zijn vrouw, JA) en ik dat het genoeg was geweest met die onzin. Toen is mijn broer naar Qatar gereisd om met mijn vader te praten."

"Daarna zijn er veel moeilijke gesprekken gevoerd. Mijn vader, broer en ik rond één tafel: dat was roepen, tieren en weglopen, maar toch altijd weer terugkeren. Jaren van opgehoopte vragen en frustraties kwamen er ineens allemaal uit."

"De stilte tussen mijn vader en moeder heeft het langst geduurd. Pas sinds een halfjaar praten ze weer tegen elkaar. Met Sienna's communie zagen ze elkaar voor het eerst in tien jaar terug. Op het einde van die dag heeft mijn vader mijn moeder een hand gegeven."

"Niet dat ze elkaar vandaag spontaan opbellen, maar ze kunnen wel weer door dezelfde deur. Mijn vader komt zelfs overeen met de nieuwe vriend van mijn moeder. Hij is blij dat zij gelukkig is. Het zou fijn zijn als ook mijn vader weer zijn geluk vond, in België ditmaal. Want hij heeft lang een vriendin gehad in Saoedi-Arabië."

Dus die geruchten dat hij zich tot de islam bekeerd heeft, kloppen gewoon?

"Daar is toen van alles over geschreven, maar hierover kan ik duidelijk zijn: mijn vader heeft zich niet tot de islam bekeerd. Het enige dat ik weet, is dat er lange tijd een dame in het spel was. Maar aangezien ik daar nu niets meer over hoor, veronderstel ik dat de liefde bekoeld is. Is dat de reden dat hij nu zijn oude banden in België weer aanhaalt? I don't know, I don't care. Zolang hij maar gelukkig is met zijn nieuwe leven. Mijn vader trekt zich graag op zichzelf terug, maar tegenwoordig heeft hij zijn geliefden toch liever dichtbij. Dat merk ik. Voor het eerst voeren we aangename gesprekken, maken we samen plezier, wordt er zelfs over gevoelens gepraat. Sinds zijn hersenbloeding is mijn vader veel toegankelijker."

Eind 2012 staat Eric Gerets op met een vreemd gevoel in zijn linkerbeen. Hij woont op dat moment in Qatar, waar hij de topclub Lekhwiya traint. Wanneer hij de clubdokter opzoekt, stuurt die hem per ambulance naar het ziekenhuis. Blijkt dat hij een hersenbloeding heeft gehad. Zijn persoonlijke assistent licht Johan in: "Het gaat niet goed met je vader, je kunt beter hierheen komen." Nog geen tien minuten later belt Eric Gerets zijn zoon zelf op. "Alles onder controle, blijf maar thuis."

Eric Gerets. Beeld Bob Van Mol

Maar Johan heeft er geen goed gevoel bij. Hij besluit zijn vader te testen. Wat zie je door het ziekenhuisraam, wil hij weten. "De kindjes spelen buiten", klinkt het. Het is nacht in Qatar.

Met redelijk stabiele bloedwaarden wordt Eric Gerets teruggevlogen naar België voor verder onderzoek. Hij staat erop zich enkel in zijn moederland te laten opereren. Na de revalidatie overweegt hij nog even om weer als coach aan de slag te gaan, maar uiteindelijk ziet hij daar toch van af. Te riskant, en hij heeft de schrik stevig te pakken.

Want alles gaat net dat tikkeltje moeilijker dan vroeger. Hij beweegt anders, langzamer. Ook de gevatte antwoorden, waar hij altijd zo sterk in was, zijn verdwenen. Hij moet accepteren dat zijn brein beschadigd is. Een veeleisende baan als bondscoach zit er niet meer in. De Leeuw zegt het voetbal vaarwel.

Vanaf het moment dat hij besloot alles los te laten, werd hij een andere persoon, meent zijn jongste zoon. "Heel open en empatisch."

Verplicht om het door zijn hersenbloeding kalmer aan te doen, verbreedt Gerets senior zijn perspectief. Plots ziet hij dat er ook buiten het voetbalwereldje heel wat moois op hem wacht.

"Ik merk echt dat hij vriendschappen en vertrouwensbanden die hij vroeger voor vanzelfsprekend nam, meer waardeert", zegt Johan daarover. "Hij belt me nu zomaar op, zonder aanleiding. De eerste keer schrok ik me rot. Ik dacht meteen dat ik iets fout had gedaan. Wilde hij gewoon even horen hoe het met me ging. Vroeger was zoiets ondenkbaar."

Vandaag woont Eric Gerets samen met zijn hond op de Maasmechelse boerderij die hij vijftien jaar lang eigenhandig verbouwde. In de schuur van die hoeve zit nu de fitnessstudio van Eat Good Feel Good: The Functional Barn, die Johan samen met zijn vrouw runt.

"Wanneer ik lesgeef, wandelt mijn vader minstens een keer of vier naar binnen, even goeiedag zeggen tegen de mensen. En telkens als ik de sterkste boys uit Limburg train, zet hij zichzelf een uurtje op de loopband. Misschien krijgt hij dan even die kick van vroeger terug, ik weet het niet. Maar hij komt altijd net dan binnen."

Eat Good Feel Good werd vijf jaar geleden opgericht door Gerets' vrouw, voedingadviseuse Marlies Huysentruyt. Haar groene smoothies en rainbowsalades hadden zo veel succes dat Johan besloot zich om te scholen tot personal trainer om zo de sportieve begeleiding op zich te nemen.

"Al die stoere fitnessbinken kwamen bij mijn vrouwtje hun diensten aanbieden, dat kon ik niet zomaar laten gebeuren. Ik zeg, weet je wat, voor mijn vrouw er met zo'n PT (personal trainer, JA) vandoor is, word ik er zelf wel een."

Op de dag dat de metamorfose van de Limburgse schuur in een hippe gym voltooid is, rinkelt de telefoon. Lieven Maesschalck aan de lijn. "Johan, ik wil dat je morgen bij mij begint."

Twintig jaar eerder had de topkinesist hem van een voetbalblessure afgeholpen, nu wil hij hij Johan aanwerven. "Binnen de twee maanden stond mijn agenda bij Move to Cure bomvol. Toen zijn we maar naar Antwerpen verhuisd."

Is je vader trots op je?

"Ja, maar dat zal hij mij nooit zelf vertellen. Tegen anderen kan hij wel opscheppen over hoe ik mezelf de pleuris werk, over hoeveel volk er in de fitness komt. Maar zodra ik binnen gehoorsafstand verschijn, begint hij over iets anders. Of dan moet hij plots dringend gaan vissen. Daar kan hij blijkbaar toch niet helemaal in veranderen. Maar dat geeft niet. Nu merk ik tenminste dat hij fier is, vroeger had ik daar geen idee van."

Staat hard werken gelijk aan een geslaagd leven?

"Zowel mijn vader als moeder heeft nooit getolereerd dat wij zomaar wat rondhingen. Mijn broer en ik weten dat mijn vader fantastisch veel verdiend heeft, maar wij zijn wel de laatste twee die daarvan zouden willen profiteren door de flierefluiter uit te hangen. Zo zijn we niet opgevoed. Toen ik dagelijks op en af naar Brugge moest, heb ik de kleinste Opel Corsa gekregen die er bestaat. Maar voor mij was dat hetzelfde als een Ferrari krijgen, het was mijn eigen auto, waarmee ik zelf naar de training kon rijden."

"Veel voetballers pakken groot uit met hun luxe, maar mijn vader heeft dat nooit gedaan. Toch nam iedereen aan dat ik het als 'zoon van' wel breed kon laten hangen. Op café werd altijd verwacht dat ik zou betalen. Even ga je daarin mee, maar zodra je als zelfstandige hard begint te werken om jezelf een loon uit te betalen, hou je daar toch mee op. Niet dat ik gierig ben, maar wel bewust van de waarde van hard werk."

Jullie werken zes dagen op zeven voor je eigen zaak, en pendelen tussen Antwerpen en Limburg. Blijft er nog tijd over voor jullie dochter?

"Door de combinatie van Eat Good Feel Good met Move to Cure werk ik gemiddeld tien tot twaalf uur per dag, met af en toe een uitschieter van vijftien uur. Ik doe het allemaal heel graag, maar aangezien mijn vrouw ook zoveel werkt, moeten we onze agenda's goed op elkaar afstemmen. Van maandag tot en met zondag is elk uur tot in detail gepland. Wanneer ik bijvoorbeeld Sienna 's ochtends naar school breng, begin ik wat later te werken, maar dan doe ik wel in één ruk door tot negen uur 's avonds. De volgende dag wisselen Marlies en ik dan om. En sommige uren zijn untouchable, zoals woensdagavond, dan eten we alledrie samen."

"Tot nu toe werkt die regeling best goed. Maar blijkbaar kopieer je toch een beetje wat je in je verleden hebt meegekregen. Bij mijn broer hetzelfde verhaal: hij heeft zijn eigen horecazaak in Leuven, De Spuye, en werkt ook keihard. Die angst om vader teleur te stellen zit er diep in."

Waar droom jij nog van?

"Mijn limiet als personal trainer is nog lang niet bereikt, maar toch droom ik ervan ooit terug in de voetbalwereld actief te zijn, als performance trainer van een topploeg. Twee clubs hebben me al gevraagd, maar die waren net niet overtuigend genoeg. Maar met het netwerk dat ik nu aan het uitbouwen ben, ben ik ervan overtuigd dat er vroeg of laat een aanbod van een topclub komt."

Toch niet van AC Milan?

(lacht) "Nee, dat is off the charts, met hun niet te evenaren Milan Lab. Ik moet opletten dat ik niet weer uitspraken doe die achteraf als naïef bestempeld worden, maar in Duitsland en Engeland zitten toch een aantal ploegen, ook in tweede klasse, waar ik mijn steentje zou kunnen bijdragen. Misschien omdat ik merk dat ik met voetballers de beste resultaten boek."

"Maar ik ben altijd op zoek naar nieuwe uitdagingen; mijn vrouw weet dat. Als ik het morgen in mijn hoofd haal om ochtendgymnastiek te gaan geven op Miami Beach, dan vertrekken we gewoon."

"Amerika is voor mij het beloofde land voor personal trainers, ik sluit niet uit dat ik daar eindig. Dat maakt mijn leven zo leuk: ik heb geen idee wat er nog allemaal komt."

VADER: Eric Gerets

- geboren op 18 mei 1954 in Rekem
- speelde als profvoetballer bij Standard Luik, AC Milan, MVV Maastricht en PSV Eindhoven
- Rode Duivel van van 1975 tot 1991
- won in 1982 de Gouden Schoen
- trainde onder andere Club Brugge, Lierse SK, PSV, Wolfsburg, Marseille, Galatasaray, Al-Hilal, Al-Jazira en het nationale team van Marokko
- ging in 2015 met pensioen

ZOON: Johan Gerets

- geboren 15 augustus 1981 in Rekem
- studeerde af als leerkracht L.O.-Engels
- speelde als prof in tweede klasse bij o.m. MVV Maastricht en KSK Hasselt, en één seizoen in eerste klasse bij FCV Dender
- startte in 2012 met zijn vrouw Marlies Huysentruyt de praktijk Eat Good Feel Good, voor personal training en voedingsadvies
- stopte in 2013 met voetbal
- begon in 2014 bij MoveToCure, de praktijk van kinesist Lieven Maesschalck

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234