Zaterdag 14/12/2019

Column John John en Missy

Je vertelt de kinderen nog niet dat het de laatste keer is dat ze hier zullen zijn. Je hebt het hart niet

Beeld Damon De Backer

Bart Eeckhout is hoofdredacteur bij De Morgen en papa van John John (10) en Missy (6). 

Als windhonden die de renbaan op gestuurd ­worden, zo stuiven je kinderen de stad in. Geluk is soms erg eenvoudig, en voor John John en Missy is geluk met de trein naar Blankenberge komen.

“Ken je de weg?”, vraag je je zoon. Die kent hij beslist. Missy loopt algauw mee op kop. Ook zij kent de weg al. Want als jullie naar Blankenberge gaan, dan gaan jullie niet zomaar naar Blankenberge. Dan gaan jullie – altijd – naar Hotel Le Petit Rouge.

Dat wil zeggen. Dan gaan de kinderen altijd naar Le Petit Rouge met hun ­grootmoeder. Nu is oma er niet bij.

“Kijk, dat is typisch”, vertelt je zoon apetrots het mopje van zijn oma na. “Hier aan het begin van de Kerkstraat staat het molentje. En aan het begin van de Molenstraat staat de kerk.” Hij lacht omdat jij lacht.

Missy straalt. Voor altijd zal Le Petit Rouge de plek zijn waar ze heeft leren zwemmen. Je kent, als buitenstaander, alle verhalen die je kroost met dit hotel verbindt. Drie keer daags gaan zwemmen, elke dag weer; de avondwandeling naar de pier, elke avond weer; de dagelijkse keuzestress tussen go-cart en minigolf.

Als een gids leidt John John jullie door de stad. Bij een Italiaans ­restaurant houdt hij halt. “En hier is het restaurant waar oma voor het eerst haar kanker heeft gevoeld.” Hij klinkt informatief, alsof hij net de gotische bouwstijl van een kerk toegelicht heeft. Jullie weten: daarom zijn jullie hier. Daarom is oma er nu, voor het eerst, niet bij.

Als je samen met je geliefde in een genadige laatste herfstzon plaatsneemt in de zetels bij het verkeersplein met de go-carts, besef je: hier heeft oma ook, jaar na jaar, vakantie na vakantie, geduldig zitten wachten tot het halfuur rijplezier voorbij was. Dat je ook op het terras even verderop kunt wachten bij een biertje, opper je. Je kinderen schudden neen. “Zo doen wij dat hier niet.”

In gedachten zie je ze ­wandelen over de dijk. Een kleine, oudere vrouw en twee kinderen om haar heen. Drie stipjes die ­lijken rond te zwerven, maar eigenlijk doel­gericht hun traject van alledag volgen. Eerst een strandwandeling, dan een slush puppy. Voor de kinderen is niets ­heerlijker dan telkens weer datzelfde afgesproken ­traject te volgen. Rituelen van hun banaal geluk.

Nu niet meer. Begin volgend jaar sluit Hotel Le Petit Rouge de deuren. Voorgoed. De eigenaar, de socialistische mutualiteit, heeft het gebouw verkocht aan een projectontwikkelaar. De plannen voor een nieuw banaal appartementsblok zijn al gemaakt. Met een vorm van toerisme verdwijnen straks ook alle herinneringen van je kinderen aan hun ­vakantiegeluk. Vooruitgang vreet soms de ziel op.

“Als oma er niet meer is, komen wij nog altijd naar hier om aan haar te denken”, zegt Missy, terwijl ze van een pistolet bijt die ze thuis nooit op zou krijgen.

Jullie knikken. Je hebt het de kinderen nog niet verteld dat het de laatste keer is dat ze hier zullen zijn.

Je hebt het hart niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234