Dinsdag 19/11/2019

Oe is 't?

"Je moet als mens blijven vechten tegen polarisering. Er is geen andere optie"

Harts­vriendinnen Cécile (l) en Melanie: ‘Ons pad was al geplaveid. Maar we kwamen in opstand.’ Beeld Jonas Lampens

Matthias M.R. Declercq en Jonas Lampens rijden voor deze rubriek lukraak door het land en klampen mensen aan met de simpele vraag: ‘Meneer, mevrouw, oe is’t?’ Vandaag: vechtlust in Bois-et-Borsu.

“Bon, ’t is goed, op het gevaar af dat deze foto ons gaat achtervolgen”, zegt Cécile Cornet. “Twee Walen die op een werkdag in een hangmat ­liggen, zo’n foto valt makkelijk te generaliseren, niet?”

Cornet werkte in een recent ­verleden nog voor Ecolo en is nu als coach verbonden aan de Waalse tegenhanger van vakbond ACV. “We geven hier munitie aan de N-VA. Wat denk je, Melanie, moeten we ons nu verantwoorden? Zeggen dat ik een dag verlof heb en dat jij 4/5de werkt?” (lacht)

De zon schijnt in Bois-et-Borsu, een dorp zo’n 40 kilometer ten zuidwesten van Luik, en het felle licht benadrukt het aansterkende groen van de glooiende Ardennen. Hier woont Melanie, een harts­vriendin van Cécile, en dat al sinds het middelbaar. De voorbije twintig jaar is er veel veranderd in hun leven. Een man, een huis, kinderen en dan helpt een tas koffie om twee ­decennia te overzien.

Op de vraag hoe het met hen gaat, zeggen zowel Cécile als Melanie ‘goed’ en dat antwoord klinkt overtuigd.

Cécile: “Het is de rebellie die ons twintig jaar geleden naar elkaar toe dreef. En het is diezelfde rebellie die ons nog altijd bindt. Wij zijn opgegroeid in een traditioneel, ja ook wel bourgeois milieu en wilden als tiener uitbreken.”

Melanie: “Ons pad was al geplaveid. Maar we kwamen in opstand. Niet dat we van huis wegliepen en huizen kraakten, maar we weigerden zomaar aan de leiband te lopen.”

Cécile: ‘In de jaren 90 liep ik als studente van de Universiteit Luik met een megafoon door de straat bij de studen­ten­betogingen. Ik wilde de wereld toen al veranderen, en ik wil dat nog altijd. ‘Société tu m’auras pas’, het nummer van de Franse zanger Renaud, was destijds mijn lijflied.”

J’ai chanté dix fois, cent fois

j’ai hurlé pendant des mois,

j’ai crié sur tous les toits

ce que je pensais de toi,

société, société,

tu m’auras pas.

“‘Cécile, je bent een idealist’, zei men toen. ‘Dat gaat wel over. Als je ouder wordt, blijft daar niks meer van over.’ Wel, dat is nonsens. Ik heb mijn waarden en principes uit mijn jeugd behouden. In de jaren 90 kwamen we al op voor onze rechten, het komt er nu op aan voor de rechten van anderen op te komen.

“We leven in een wij-zij­tijdperk. Er is geen empathie meer. In onze samenleving wordt er iedere dag wel een of andere bevolkings­groep beschuldigd, wordt dagelijks gerefereerd aan onze ‘identiteit’, wat die ook mag inhouden. Het is lastig om de verrechtsing van onze maatschappij te aanzien, ik word er alleszins niet vrolijk van.

“Maar je moet als mens blijven opkomen tegen polarisering. Er is geen andere optie. Société tu m’auras pas.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234