Maandag 18/11/2019

lust & liefde

Jacqueline (69): "Ik wist niet dat je zo kon verlangen naar het lichaam van een ander"

Beeld Getty

Jacqueline is getrouwd, maar heeft al drie decennia een verhouding met een ­andere man. Spijt heeft ze daar niet van want, zo zegt ze, "niet kiezen is ook een keuze, en niet per se een negatieve".

Als je me zou vragen, hou je van je man, dan zou ik ­antwoorden: ik hou van hem als van mijn zwager. Ik ben gesteld op hem, en ja, natuurlijk hou ik van hem, maar in zekere zin zou je kunnen zeggen dat routine en gemakzucht en financiële zekerheid een belangrijker rol spelen in ons gezamenlijk leven dan liefde. Ik weet niet of dat voortkomt uit hardheid, misschien komen termen als afhankelijkheid of zelfs lafheid meer in de buurt. Hard zou het zijn als ik hem in de steek zou laten nu hij steeds vergeetachtiger wordt, hard zou het zijn geweest als ik ervandoor was gegaan met mijn minnaar.

“Op een of andere manier heb ik altijd vaag begrepen dat mijn man erotisch niet echt geïnteresseerd in me was en toen ik meer dan dertig jaar geleden een andere man ontmoette die naar me keek alsof hij me echt wilde, die me liet voelen dat ik mooi was, ging ik voor de bijl en begon ik op mijn 36ste een verhouding die, op vijf jaar onderbreking na, tot op de dag van vandaag duurt. Voor iemand als ik die bang is voor onzekerheden, een vreemde keuze. Ik liet bewust mijn verliefdheid voor die andere man groeien, ook al wist ik dat hij iemand was die ook soms andere vrouwen had. Ik koos voor de zekerheid van het huwelijk en tegelijk voor de ­onzekerheid van een verhouding. Als ik het over moest doen, zou ik precies dezelfde keuze maken.

“Zo kan een liefdesleven lopen, voortgestuwd door hang naar constanten enerzijds en hang, nee, niet naar seks, maar de daaraan verbonden ‘erkenning van wie ik ben’, anderzijds. Deze tweede man zag me als een vrouw. Waar mijn goedhartige echtgenoot me zag als een betrouwbare partner. Ik wist niet wat ik meemaakte toen ik voor het eerst met die andere man in bed lag. Hij raakte me aan zoals ik nooit eerder was aangeraakt en ineens begreep ik hoeveel meer er kan zijn dan functioneel vrijen. Ik wist dat niet in 1988, ik wist niet dat je zo kunt verdwijnen in de armen van een man, je neus kunt ophalen in zijn hals, zijn oksel, en daarvan kunt genieten, ik wist niet dat het bestond: zo diep verlangen naar het lichaam van een ander. En bovenal was het heerlijk om van het ene op het andere moment iemand te worden naar wie verlangd wordt. Door hem werd ik een seksueel wezen, dat in mijn ogen vele treden hoger staat dan bijvoorbeeld moeder en echtgenote. Het was of ik met hem op een grote golf zat die ons afschermde en enig maakte. Die uniciteit, die deed het hem. Wie eenmaal geproefd heeft van dat gevoel, gewild zijn, gezien worden met volle aandacht, kan nooit meer zonder. Ik wist ook dat ik altijd op mijn hoede moest zijn voor andere vrouwen en uiteindelijk is het daar ook tijdelijk op stukgelopen. In 2005 scheidde hij van zijn vrouw en koos hij een vriendin die in tegenstelling tot mezelf wel vrij was.

“Toch ging ik in die vijf jaar van de breuk soms naar de tennisbaan om een glimp van hem op te vangen. Scheiden had ik niet gewild en gedurfd, het zou ten koste gegaan zijn van de continuïteit van mijn gezin, maar toen mijn minnaar voor een ander koos, kon ik hem toch niet loslaten. Het had voor de hand gelegen dat ik zijn keuze had opgevat als een stimulans om de draad van mijn eigen huwelijk weer op te pakken. Met eenzelfde aandacht als degene die mijn minnaar en ik voor elkaar hadden getoond, had ik mijn huwelijk wellicht nog nieuw leven kunnen inblazen. Maar ondanks mijn innerlijke hang naar veiligheid en materiële zekerheid wist de ontwrichtende verliefdheid van geen wijken. De hunkering, het snakken dreven mij tot zotheid. Zeker vier keer ben ik in die jaren de tennishal binnengelopen. Ik liep door de gang en ging in de kantine voor de ramen staan en keek naar zijn armen, zijn schouders, zijn rechte rug. De pijnscheut die ik voelde hinderde me niet, want pijn was er altijd. Veel belangrijker was het om hem even te kunnen zien zonder zelf te worden gezien. Twee minuten, dan vertrok ik weer.

“In 2010 kwamen we, na een toevallige ontmoeting in de sauna, weer bij elkaar, ook al was ik nog steeds getrouwd. Nu, in deze tweede termijn is het anders. Hij is inmiddels 78. Naar andere vrouwen taalt hij niet meer. Hij is zachter, minder gericht op de geslachtsdaad, en nog meer op aanraken, op het kleine attente gebaar. Ik merk hoe fijn hij het vindt als ik er ben, die macho van vroeger is naar de achtergrond verdwenen. Toen ik laatst voor hem had gekookt, stond hij meteen na het eten op om voor mij een kopje koffie te zetten. Zo simpel kan liefde zijn: hij weet dat ik graag meteen na de maaltijd mijn koffie drink en daar dacht hij aan.

“Gisteren fietste ik even bij hem langs. Hij stond in een oude jas gebogen boven een enorm hakblok te midden van zijn scharrelende kippen. Om hem heen, verspreid, de boomstronken die hij een voor een spleet met een krachtig gebaar. Ik zag hem en dacht: ha, deze man is van mij. We gingen naar binnen, zaten even aan tafel, ik kroop op zijn schoot, we knuffelden wat en toen ging ik weer naar huis om te koken voor mijn man.

“Ik ben happy met mijn leven en hoe het is verlopen. Ook niet kiezen is een keuze, en niet per se een negatieve. Al heb ik soms wel een beetje spijt dat ik niet iets onafhankelijker ben geweest. Ik heb mezelf lang gezien als een vrije vrouw die alles had: een man en een gezin en een buitenechtelijke verhouding. Maar je zou met ­evenveel recht kunnen zeggen dat ik me al die jaren heb laten ringeloren. Door de nietsontziende, zuigende kracht van ­verliefdheid aan de ene kant, en door mijn onvermogen echt voor het avontuur te kiezen aan de andere kant.” 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234