Woensdag 19/06/2019

Vraag van de Week Bijzondere bijstand

Ja, mensen met burn-out hebben recht op plezier in de buitenlucht

Beeld Sven Franzen

Mijn collega is al zes weken thuis met een burn-out. Vorige week zag ik haar echter gezellig wandelen met een vriendin en een smoothie in de hand. Moet ik haar er zelf op aanspreken of stap ik beter meteen naar HR? Zullen wij wel werken… 

Anoniem, Geraardsbergen

Beste Anoniem,

Ik begrijp waarom je dit anoniem wilt houden. Ergens besef je wel dat je vraag niet zo helemaal mega-oké is, maar blijkbaar kon je het toch niet nalaten haar te­ ­stellen. Het voorbije zonnige weekend iets te veel citroenschijfjes in je ijskoude drankje gedaan, wellicht. Een zonnig weekend dat je collega misschien voor een groot deel huilend op de sofa heeft doorgebracht. Of intens duttend in bed. Je weet het niet, omdat je vermoedelijk ook niet de moeite doet die collega te sms’en om te vragen hoe het gaat. Je baseert je op een momentopname die ­verschillende invullingen kan hebben.

Misschien heeft die vriendin jouw collega wel uit bed moeten slepen voor deze wandeling. Heeft ze haar onder de douche moeten duwen en de ­korsten uit haar ooghoeken moeten krabben. Misschien heeft je collega al dagen geen gezonde maaltijd voor zichzelf klaargemaakt, en lokte haar vriendin haar naar ­buiten met de belofte dat ze zou trakteren op een vitamine­shot. Of misschien hebben ze ­inderdaad gewoon afgesproken voor een gezellige walk and talk. Dat mag. Dat moet zelfs.

Wist je dat zoveel mogelijk tijd in openlucht doorbrengen een remedie voor burn-out is, die zelfs door de meest ernstige artsen wordt aanbevolen? Dat, wanneer je lichaam en geest het opgeven, elke manier om die opnieuw te kickstarten een overwinning op jezelf is? Je collega kan er ook niets aan doen dat ze, naast ­medicatie, rust en therapie, ‘een leuke tijd proberen te hebben’ voorgeschreven heeft gekregen. Zou je je iets beter voelen als ik je zeg dat ze het leeuwendeel van haar tijd vermoedelijk absoluut niet leuk vindt?

Ik zou medelijden willen hebben met zo weinig begrip voor je medemens, Anoniem, maar eigenlijk benijd ik je. Ik benijd je dat je nog nooit op een ­dusdanige manier ziek bent geweest dat de simpele daad van een wandeling door de buurt al zo’n ­beproeving kan zijn dat je daar drie dagen van moet bekomen. Sommige ziektes bestrijd je met antibiotica, andere met een gipsverband. Met een operatie, hoest­siroop of jawel, met een geut buitenlucht. Geloof me, het is niet omdat een deel van het genezingsproces je bevalt dat je de ziekte ook wilt hebben.

Gehandicapten hebben voorbehouden parkeerplaatsen. Sommige patiënten met chronische depressie krijgen onder medisch toezicht een lage dosis XTC toebedeeld. Wie chemotherapie ondergaat, valt wat kilootjes af. En mensen met een burn-out maken strandwandelingen op doktersvoorschrift. Maar allemaal hebben ze één ding gemeen: ze ­zouden maar wat graag willen dat ze hun slaap slechts ­moeten laten voor de pietluttige zaken waar jij van wakker ligt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden