Maandag 17/06/2019

Caroline Vereenooghe

“Ik wilde niet op mijn 40ste wakker worden en beseffen dat ik mijn kans op een gezinsleven had gemist”

Beeld Saskia Vanderstichele

Op het WK veldrijden in Denemarken kon niemand naast de draak van een muts kijken die Karl Vannieuwkerke op het hoofd had. Daar moest wel een weddenschap mee gemoeid zijn, leek het, en dat was ook het geval. De uitdager heette Caroline Vereenooghe, dierenarts van professie en de nieuwe liefde van het sportanker, en de inzet was sushi en een voetmassage: “We zouden nooit bij elkaar gepast hebben als we even oud waren geweest.”

Kort nadat het nieuws van hun relatie in de kranten had gestaan, raakte bekend dat Karl Vannieuwkerke en Caroline Vereenooghe hun eerste kindje verwachten. Als het ook maar een béétje op de ouders lijkt, zal het bij de geboorte meteen een paar Belgische records scherper stellen.

Caroline Vereenooghe: “Karl en ik kunnen erg competitief zijn (lacht). Toen we nog maar pas samen waren, heb ik hem er eens tijdens een fietstochtje af gereden: hij is meteen beginnen te trainen zodat dat nooit meer zou gebeuren. We hadden een gezamenlijk trainingsschema met ook lange, trage ritten: we hebben er niet één kunnen afwerken zoals bedoeld was. Elke keer begon wel één van ons tweeën te versnellen. Als we samen gaan fietsen, rijdt Karl altijd een half wiel voor mij uit, om toch de eerste te zijn.” (lacht)

Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?

“Op een culinaire avond in Diksmuide. De neef van Karl, die er die avond ook was, heeft paarden. Aangezien ik dierenarts ben, raakte ik in gesprek met het groepje waar hij bij stond. Een heel leuk gesprek, weet ik nog. Na afloop moet ik tegen een vriendin gezegd hebben: 'Kom dat tegen, een interessante persoon die iets te vertellen heeft. En dat in Diksmuide!’” (lacht)

Je kende Karl niet?

“Nee, en ik wist dus niet dat hij een BV was. Ik had thuis geen tv, en ik heb jaren in het buitenland doorgebracht. Een vriendin heeft me eens zijn Wikipedia-pagina helemaal voorgelezen (lacht). Mijn ouders wisten wel goed wie hij was, mijn moeder heeft zelfs een paar boeken van Vive le vélo.

“Na dat etentje heb ik hem anderhalve maand later opnieuw ontmoet. En daarna zijn we blijven afspreken. Toen we eens aan de kust wandelden, vroeg hij plots: 'Waarom ben je hier eigenlijk?' Ik begon te blozen: ik had zelf niet door dat we in die korte tijd zo snel naar elkaar toe gegroeid waren.”

Karl was van plan om na zijn scheiding twee jaar alleen te blijven om te bezinnen. Tot hij jou tegenkwam.

“Ik wist niet eens dat hij net uit een scheiding kwam. Het heeft vrij lang geduurd voor we het met elkaar over onze gevoelens hadden: tijdens onze eerste ontmoetingen hebben we uren gepraat over reizen, en over hoe we in het leven staan.”

Jullie hebben je relatie tegelijkertijd bekendgemaakt op Instagram. Dat leek nauwkeurig gepland.

“We zaten op dat moment in Spanje, waar we op reis waren met onder anderen Imke Courtois om ons voor te bereiden op de 1.000 kilometer voor Kom op tegen Kanker. Het begon steeds meer mensen te dagen dat er iets was tussen ons, dus hebben we daar die berichten gemaakt om het nieuws op onze manier te kunnen brengen. Beter dat dan het overlaten aan de fantasie van sommige journalisten, dachten we. 'Je weet toch dat die foto morgen in de krant staat?' zei Imke toen. Daar had ik niet eens bij stilgestaan. Ik neem graag mijn tijd in een relatie, zie je. Maar dat ging deze keer dus iets moeilijker.

“Met het nieuws over mijn zwangerschap is het ook ongeveer zo gegaan. We kwamen net terug uit Miami en toen we van het vliegtuig stapten, kregen we plots telefoon van een journalist. Hij was te weten gekomen dat ik in verwachting was en belde om te vragen of het klopte. 'Ja, maar kun je twee uur wachten om dat nieuws te brengen?' vroeg Karl. Toen hebben we snelsnel die berichten gemaakt en online gezet. En daarna hebben we onze gsm uitgeschakeld. Het hielp niet veel: ik heb die nacht superslecht geslapen.” (lacht)

Plots stond je in de krant.

“In het begin voelde dat heel raar aan. Mijn gsm stond geen moment stil, en ik voelde me bloot door al die aandacht. Vroeger vond ik het best comfortabel dat niemand iets over mij wist (lacht). Ik heb altijd een anoniem leven geleid. Als ik in het buitenland zat voor mijn werk, wist zelfs mijn familie het niet altijd. Nu weet iedereen waar ik ben, want ik loop naast Karl Vannieuwkerke (lacht).

“Het is verbazend hoe vaak hij wordt aangesproken op straat. En hoe vriendelijk hij altijd blijft, terwijl mensen in hun enthousiasme soms onbeleefd uit de hoek kunnen komen, vaak zonder het te beseffen. Als we uit de groentewinkel komen en iemand vliegt op hem af voor een selfie, dan gaat hij breed lachend op de foto, met prei en al. Ik denk dat hij het wel leuk vindt. Het is ook een blijk van appreciatie voor zijn werk, hè.”

Als je Karl een show als Vive le vélo ziet presenteren, is het soms moeilijk je in te beelden dat er naast hem nog genoeg plaats is voor een vrouw.

“Ik ben ook redelijk aanwezig, hoor (lacht). Maar ik snap wat je bedoelt: omdat hij zoveel weet en verbaal zo sterk is, kan hij soms onbedoeld iemand opzijduwen. Ik begrijp dat mensen zich soms overrompeld voelen door hem.

“Karl krijgt veel applaus voor wat hij doet, en terecht, maar dat kun je op den duur normaal beginnen te vinden. Ik heb hem tijdens discussies al een paar keer gezegd: 'Je bent niet gewend dat iemand je op je plaats zet.' Toen ik hem in het begin weerwerk bood, moest hij daar duidelijk aan wennen. Maar nu is hij me dankbaar. We beslissen alles samen: zelfs over de opvoeding van zijn kinderen laat hij me meebeslissen.”

Nanny’s en luxe

Je vliegt als dierenarts geregeld naar het buitenland. Dat doen niet al jouw collega's, vermoed ik.

“Wel als je gespecialiseerd bent in sportpaarden, zoals ik. Ik heb eerst voor orthopedist gestudeerd om paarden te kunnen behandelen, maar tijdens mijn studie heb ik een rugblessure opgelopen en kon ik het zware praktijkwerk niet altijd meer aan. Plots was mijn grote droom weg, maar daarna kreeg ik het idee om mijn passie op een andere manier te beleven. Ik heb toen producten ontwikkeld voor de behandeling van pezen en gewrichten van sportpaarden, en daarvoor moet ik geregeld naar het buitenland.

“De paardenwereld is heel klein: als iemand tevreden is over jouw werk, dan krijg je snel nieuwe klanten door mond-tot-mondreclame. Ik ben twee jaar in Dubai gaan wonen om mijn producten daar voor te stellen en zelf af en toe paarden te behandelen. Dankzij de grote budgetten floreert de paardensport daar enorm, en de mogelijkheden om de dieren te behandelen zijn er nagenoeg onbeperkt.”

Beeld Saskia Vanderstichele

Hoe was het leven daar?

“Als je een passie hebt voor de paardensport, is Dubai het paradijs – of toch in de sportpaardenstallen: daar draait alles om het welzijn van de dieren. Als toerist krijg je er vaak alleen maar de clichés te zien, de hotels en de stranden, maar ik moest de woestijn in. De meeste sportpaarden zijn in handen van sjeiks, en zij waren mijn belangrijkste klanten. Vijftig jaar geleden waren ze nog nomaden, en ze lopen nog altijd in lange witte gewaden rond en bespreken gewichtige zaken rond de thee in de majlis, een vergadering waarin uitsluitend mannen zitten, maar ik mocht er als doctor Caroline altijd mee aanschuiven. Veel mensen zeggen me: 'Het moet er vast niet makkelijk geweest zijn voor jou als vrouw.' Maar ik werd er hoffelijker behandeld dan hier.” (lacht)

Waarom ben je terug in West-Vlaanderen gaan wonen? Er zijn vast minder sjeiks in Oostduinkerke.

“Dat wel, maar als je elke dag met paardengeneeskunde bezig bent, is ook dat op den duur gewoon werken. Het was er ook een totaal andere wereld dan hier: alles in Dubai is gericht op luxe en carrière, nanny's houden er de gezinnen draaiende. Je rustig settelen is daar niet bij.

“Toen mijn jongere zus zwanger werd en me vroeg of ik meter van haar kind wilde zijn, zei ze dat het wel de bedoeling was dat het mij dan ook zou kennen. Dat heeft me doen nadenken: de meeste van mijn vriendinnen waren getrouwd, en ik wilde niet op mijn 40ste wakker worden en beseffen dat ik mijn kans op een gezinsleven had gemist. Niet lang daarna ben ik teruggekomen. En zeggen dat ik gezworen had nooit meer in West-Vlaanderen te gaan wonen.” (lacht)

Een nieuwsgierige journalist die jouw naam intypt op het internet, krijgt door Google meteen 'leeftijd' en 'geboren' als aanvullingen aangereikt. Mensen vragen zich duidelijk af hoe oud je bent.

“Dat heb ik ook gemerkt. Raar is dat. Waarom zou dat relevant zijn?”

Waarschijnlijk omdat Karl een stuk ouder is dan jij.

“Mja. We schelen zestien jaar, maar daar heb ik nooit bij stilgestaan. Tot we lieten weten dat ik zwanger was, en Karl naast Daan en Peter Van de Veire in artikels stond over mannen die op latere leeftijd opnieuw vader werden. Dat leeftijdsverschil voelen we helemaal niet, maar ik zou redelijk volwassen zijn voor mijn leeftijd, dat kan ook helpen.” (lacht)

Of Karl gedraagt zich opmerkelijk jong voor zijn leeftijd?

“Je moest eens weten. Wérk dat ik met hem heb. (lacht)

“Ik denk dat we nooit bij elkaar gepast zouden hebben als we even oud waren geweest. Ik kende hem toen natuurlijk niet, maar als Karl vertelt hoe hard hij vroeger werkte... We zijn allebei niet gemaakt om een grijze muis te zijn, en het had vast en zeker gebotst tussen ons.

“We hebben alleen maar positieve reacties gekregen op het nieuws van onze relatie: blijkbaar storen mensen zich er niet aan dat Karl iets ouder is, en het valt ook helemaal niet op. Ik dacht dat, als we al commentaar zouden krijgen, die eerder zou gaan over hoe snel we met onze relatie naar buiten zijn gekomen.”

Beeld Saskia Vanderstichele

Het nieuws dat Karl gescheiden was, had nog maar een maand eerder in de kranten gestaan. Had je niet liever wat langer gewacht?

“In een ideale wereld had ik het gewoon níét bekendgemaakt (lacht). Maar dan gaan mensen vissen, en dat is nog veel erger. Ik snap wel dat ze zoiets willen weten. Karl is die aandacht gewend, maar als hij in het nieuws komt, maakt hij zich vooral zorgen over de mensen rond hem. Onlangs wilde de weduwe van Erik De Vlaeminck hem voor de rechter dagen omdat de reputatie van haar man op tv beklad zou zijn. Karl werd al snel buiten vervolging gesteld, maar dat heeft het gerecht verkeerd gecommuniceerd, waardoor er artikels verschenen als 'Vannieuwkerke voor de rechter gesleept'. Daarop stuurde zijn zoon hem een bericht met de vraag waarom dat was gebeurd – andere leerlingen hadden hem daarover aangesproken op school.”

Softies bij elkaar

Volgens Karl waren hij en zijn ex-vrouw uit elkaar gegroeid. Jullie hebben allebéí drukke agenda's.

“Als we niet opletten, lopen we elkaar mis, ja. Maar daarom praten we heel veel op de momenten dat we wel samen zijn. We kunnen makkelijk drie uur aan een stuk babbelen. Maar we proberen vooral zo veel mogelijk bij elkaar te zijn. Toen ik naar Miami moest, is Karl meegereisd, en toen hij vorige zomer Vive le vélo presenteerde in Frankrijk, ben ik met hem meegegaan.

“Gek genoeg passen we door die drukke agenda's net goed bij elkaar: mocht één van ons een nine-to-fivejob hebben op een kantoor, dan zou het snel botsen. Maar de zomer van 2020 belooft wel pittig te worden: dan heb je de Tour, de Olympische Spelen én het EK voetbal. Goed dat ik snel zwanger ben geraakt, anders zou Karl er niet veel van meegemaakt hebben.” (lacht)

Was het zo strak gepland?

“Min of meer. We hadden allebei een duidelijke kinderwens, dat was al vlug duidelijk, en we wilden geen drie jaar wachten. Maar dan weet je nog niet of het wel zal lukken, hè. Ik had al bij een paar vriendinnen gezien dat het niet altijd makkelijk gaat, dus leek het ons beter om niet te lang te wachten.

“Het was even schrikken toen ik plots zwanger bleek te zijn. Natuurlijk zijn we supertevreden, maar Karl wilde dit jaar met de fiets naar Compostela rijden en ik was nog van plan om een halve Iron Man te doen in Dubai. Dat zal dus voor later zijn.”

Is hij van plan om een andere vader te zijn dan in zijn huwelijk?

“Dat lijkt me normaal, mensen evolueren. Voor zijn twee andere kinderen is hij er ook altijd geweest, maar in die jaren timmerde hij nog volop aan zijn carrière. Nu kan hij het zich veroorloven om gas terug te nemen, zijn naam is gemaakt. Hij zegt nu bijvoorbeeld afspraken af als hij vreest dat hij het te druk krijgt, dat zou hij toen niet zo snel gedaan hebben.

“Het eerste wat Karl zei toen we hoorden dat we een kindje verwachtten, was: 'Ik wil er echt zijn voor ons kind.' Maar hij is nu al allesbehalve een afwezige vader. Zelf kom ik uit een gezin van twee huisartsen, daar moest je af en toe jezelf uit de slag zien te trekken. Karl is anders: hij werkt keihard, maar als zijn kinderen er zijn, is hij er alleen voor hen. Dan kookt hij, gaat hij hen van school halen... Hij wil hen zien opgroeien, zegt hij.”

Karl heeft al twee kinderen, die kreeg je er meteen bij toen je iets met hem begon.

“Dat ik in een nieuw samengesteld gezin zou belanden, had niemand van mijn vrienden gedacht (lacht). Zij staan met open mond te kijken hoe ik meedraai in ons gezin. 'Vroeger was je zo vrijgevochten!' zeggen ze dan. Dat was ook zo: mensen konden me bellen voor een opdracht in het buitenland en de volgende dag zat ik al op het vliegtuig. Dat gaat niet met twee kinderen die om de week bij ons wonen: ze moeten op vaste uren gaan slapen, op tijd opstaan, dan naar school... Die regelmaat kende ik niet, tot ik Karl ontmoette en er plots drie mensen bij mij kwamen wonen met hun eigen systeem, en die tot in de kleinste details op elkaar ingespeeld zijn.”

En de kinderen moeten door dezelfde deur kunnen met de vriendin van hun vader.

“Het lijkt niet ideaal, een man met kinderen uit een vorig huwelijk, die op de koop toe ook een BV is (lacht). Gelukkig heb ik de beste pluskinderen die je je kunt indenken. Je hoort vaak horrorverhalen over nieuw samengestelde gezinnen waarin het niet zo klikt met de nieuwe partners, maar wij mogen van geluk spreken: de kinderen zijn doodbraaf, het werkt tussen ons, en hun papa en hun mama maken ook geen ruzie.”

Toen bekend werd dat je zwanger bent, zei Karl: 'We hopen dat min en min plus is en dat het dus geen huilbaby wordt.' Vloeien er vaak tranen bij jullie?

“We zijn allebei softies, ja (lacht). En we waren huilbaby's: mijn ouders zetten me destijds met wieg en al buiten zodat ik mijn broer niet wakker zou maken.

“Karl en ik lijken erg goed op elkaar. We zijn allebei heel gepassioneerd in wat we doen, en dus zijn we ook erg emotioneel. Op het werk kan ik goed onderhandelen, maar in privédiscussies geldt dat niet. Ik kan me iets erg aantrekken, en Karl ook. We weten ondertussen dat we soms de ratio uit het oog verliezen en emotioneel dreigen te worden. 'Het is weer van dat, hè?' zegt één van ons dan. 'Bon, dan ga ik maar even wandelen.' (lacht) Dat moet, anders blijven we doorgaan. Karl is verbaal heel sterk, maar ik ook. En als hij merkt dat hij zijn gelijk niet kan halen met argumenten, gaat hij soms de emotionele toer op. Maar onze discussies zijn wél altijd leerrijk.

“Onlangs heeft hij een interview gegeven in Het Laatste Nieuws, en daarin zei hij: 'Ik zal mee voor de baby zorgen, ik wil dat Caroline kan blijven werken.' 'Excuseer?' zei ik toen ik dat las. 'Je moet het eens wagen om dat niet te doen! En het is niet aan jou om te bepalen of ik mag blijven werken of niet!' Terwijl ik natuurlijk weet dat hij dat niet zo heeft gezegd, laat staan dat hij zou beslissen hoeveel ik mag werken. Maar op zulke momenten krijgt de emotie even de bovenhand.” (lacht)

Beeld Saskia Vanderstichele

Heeft Karl het soms nog over de speekselklierkanker die hij enkele jaren geleden heeft gehad?

“Als we een discussie hebben, durft hij dat wel op tafel te gooien: 'We moeten daar nu niet over vitten, ik weet dat er ergere dingen zijn in het leven.' (lacht) Maar anders begint hij er zelf nooit over. Hij wordt er wel nog vaak over aangesproken, en dan doet hij zijn verhaal. Dat doet hij graag, want hij weet dat hij die mensen daarmee helpt. Speekselklierkanker komt niet zo vaak voor, en door zijn verhaal zijn er meer mensen op controle gegaan. Een paar van hen hebben zelfs van Karl zijn dokter te horen gekregen dat er iets gevonden was.”

Karl vindt dat hij als een andere mens uit die periode gekomen is. Ben je niet benieuwd naar wie hij daarvoor was?

“Daar heb ik wel een goed beeld van. Door zijn ziekte heeft hij gezien hoe snel het kan gaan in het leven. Genieten van kleine dingen – ook de naam van de hashtag die hij toen heeft gelanceerd – doet hij nu elke dag. Ik ben van nature iemand die de lat heel hoog legt – zó hoog dat ik er vlot onderdoor kan gaan, volgens mijn vrienden. Maar Karl zegt mij het soms kalmer aan te doen: 'Kijk af en toe rond en geniet van wat je hebt.' En het rare is: ik luister nog ook (lacht).

“Voor de kerstdagen had hij als verrassing een reis naar mijn vader gepland. Die woont sinds een jaar in Frankrijk, maar ik heb hem door tijdgebrek nog niet kunnen bezoeken. We hebben er alleen maar in de bossen gewandeld, hout gehakt en aan tafel gezeten: heerlijk. Karl weet dat ik daar niet genoeg tijd voor maak, dus doet hij het voor mij.

“Hoe gepassioneerd hij ook bezig is, hij windt zich nog maar zelden op. Alleen als het over het voetbal van Diksmuide gaat, duldt hij geen tegenspraak.” (lacht)

©Humo

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden