Zondag 20/09/2020

InterviewLust & liefde

‘Ik was zo verrukt dat ik besloot hen niet te vertellen over mijn blanke vriend’

Beeld Pixabay / adamkontor

Ze had voor zichzelf een heel stoere man in gedachten, maar hoe hard Hasna (40) ook probeerde om de eerder timide Lex weg te jagen, het lukte haar niet. ‘Ineens besefte ik hoe lief en geduldig deze jongen was.’

De eerste keer dat ik Lex ontmoette, was in de kelder van het enige café dat die nacht nog open was. Ik had me laten overhalen door een vriendin en kende een van de jongens met wie hij stond te praten. Hij was een aardige jongen, dat was mijn eerste indruk. Maar toen we na afloop dezelfde richting op fietsten, dacht ik, hij zal er toch niet van uitgaan dat hij mee mag?

“Onderweg vroeg hij naar mijn Marokkaanse achtergrond en als vanzelf begon ik te huilen en vertelde over mijn inmiddels geremigreerde ouders die mij mijn westers leven verweten en die ik al een tijd niet meer zag. Of zijn ­bevrijdende reactie me toen al opviel, weet ik niet, maar onbewust moet die toch tot mijn benevelde hoofd zijn doorgedrongen, want toen we voor mijn deur stonden vroeg ik hem alsnog mee naar boven. Anders dan veel anderen had hij niet gezegd: ‘Wat een stomme ouders, wat een bekrompen lui’. Hij luisterde naar me en praatte niemand naar de mond. Ook mij niet.

“Die nacht gebeurde er niks tussen ons, maar in de dagen erop speculeerde hij op een nieuwe ontmoeting, hij verstond de kunst te volharden zonder brutaal te worden. Maar ik had voor mezelf een heel andere man in gedachten. Een lange en sterke, en ik beklaagde me bij mijn vriendinnen: hoe kom ik van deze jongen af? Totdat een van hen zei: ‘Ik weet dat je in God gelooft, misschien heeft Hij hem gezonden. Geef die jongen een kans, hij lijkt me iemand die voor jou zorgt.’

Vitzucht

“Een beetje hoogdravend misschien, maar toen ik afstand deed van dat kinderlijke sjabloon waarmee ik tot dan toe ook nog eens altijd de verkeerde mannen had aangetrokken, zag ik pas hoe lief en geduldig deze jongen was. Door met hem te daten bewees ik niet zozeer hem, maar mezelf een dienst en bij elke ontmoeting werd ik iets verliefder, al duurde het even voor ik er helemaal in durfde geloven. Hield hij echt van mij? Uit onzekerheid maakte ik ruzies over de kleinste dingen. Een cherrytomaat sneed hij in de breedte in plaats van in de lengte, belachelijk. En een ui pakte hij niet zoals ik geleerd had in een hand om hem met de andere hand twee keer doormidden te snijden, maar hakte die op een plank in dikke plakken. Telkens als ik daar een punt van maakte en riep: ‘Zie je wel dat wij niet bij elkaar passen!’, wachtte hij tot ik bedaard was, en zei pas de volgende ochtend dat ik hem kwetste met mijn vitzucht en het gebrek aan vertrouwen. Het had meer voor de hand ­gelegen als hij had gezegd: ‘Je bent gestoord en ik heb er helemaal genoeg van.’ Ik verklaarde omstandig dat een lap stof maar op één manier gevouwen kon worden en dat je tijdens het afwassen niet zoals hij tussendoor je handen droogt. Maar nog had hij niet genoeg van me, en telkens was er weer die opluchting: hij blijft echt bij mij.

“We werden hechter en hechter en mijn zelf­vertrouwen dat groeide bracht me ertoe een verzoeningspoging te doen bij mijn ouders en hen op te zoeken. Het werd een ontroerende ontmoeting van zes mooie dagen en ik was zo verrukt dat ik besloot hun niet te vertellen over mijn blanke vriend om het niet extra gecompliceerd te maken. Hier thuis wist iedereen van mijn relatie, mijn traditionele zus ook, maar zij en ik spraken daar samen niet over. Tot hij en ik gingen samenwonen.

“Ineens had ik helemaal genoeg van te leven in de schaduw en heimelijkheid. Ik besloot haar te schrijven. Ik was inmiddels zo zeker van Lex dat ik hem en ons alle daglicht gunde. Deze man had mij stabiliteit gegeven, dat mocht iedereen weten. In diezelfde weken zette ik een foto van ons op Facebook die binnen een paar uur via een tante mijn vader bereikte. Toch nog in paniek, wachtte ik op zijn telefoontje. Dat kwam pas na vier dagen. Ik hoorde hem huilen. ‘Waarom heb je niks verteld toen je hier was?’, vroeg hij. ‘Heb je dan al die dagen geacteerd?’ ‘Papa,’ zei ik, ‘ik was zo bang.’ En toen ­antwoordde mijn vader even plechtig als ­vanzelfsprekend: ‘Wie zegt dat ik beter ben dan die man? Wie ben ik om over hem te oordelen?’

“Hoe was het mogelijk? Wie had ooit gedacht dat deze vrome man deze woorden uit zou ­spreken? Hij was echt veranderd. Vervolgens belde mijn vader mijn zus die mij na het nieuws van mijn samenwonen niet meer had willen zien of spreken. ‘Wie ben jij?’, vroeg hij haar. ‘Ik ben de vader en ik keur dit goed. Nodig hen uit om te eten.’

“En zo gebeurde. Nieuwsgierig kropen mijn kleine neefjes bij mijn vriend op schoot, zo vaak zagen ze geen ‘vreemden’ bij hen in huis. Vlak voor hij ons telefoongesprek beëindigde, had mijn vader nog wel gezegd: ‘Maar jullie gaan wel trouwen’. Ik keek Lex aan, en met de inmiddels zo bekende en kenmerkende kalmte zei hij: ‘Dan doen we dat toch?’ Nog ­diezelfde maand trouwden we, mijn vroegere docent en zijn vrouw waren mijn getuigen en daarna zijn we met de ouders van mijn vriend naar Marokko gegaan. Een dodelijk vermoeiend soort koorddansen was het om de twee culturen in evenwicht te houden. Want hoe vertel je je vrijgevochten schoonmoeder dat ze beter een beha kan aantrekken? En hoe beweeg je je vader tot begrip als iedereen inclusief hijzelf bij de auto wacht tot zij zich heeft opgemaakt? Uiteindelijk liep alles goed af. Mijn vader kuste de wangen van mijn man en zei: ‘Ik heb er een zoon bij.’

“Nu zijn we enkele jaren verder. Ik haal mijn schouders op over zijn manier van tomaten en uien snijden. En opmerkelijk genoeg is het de laatste tijd vooral hijzelf die de schraalheid van zijn vriendenkring bekritiseert en schamper doet over de verjaardagen van zijn familie met een colaatje en een bakje chips. En dan antwoord ik wat hij mij vroeger antwoordde: laat hen toch, dat is hun cultuur, respecteer het.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234