Woensdag 15/07/2020

InterviewLust en liefde

‘Ik voelde me zo verraden dat ik bijna gek werd en het was mijn andere liefde die me naar een therapeut stuurde’

Beeld ter illustratie.Beeld rv

Susanna (59) zat in een slecht huwelijk, maar wel één met een paar comfortabele kantjes. Een allesverzengende verliefdheid was nodig om haar te doen inzien dat ze moest scheiden. Maar of haar nieuwe liefde dan wél een eindhalte was?

“Meestal besluit ik in bed al wat ik wil aantrekken, en deze keer was ik er meteen uit. Het zou een witte zomerblouse worden met een witte linnen broek. Ik had die middag een afspraak met de man die ik had leren kennen op de Italiaanse les, een man in een fleecetrui; het had dan ook even geduurd voor hij mijn aandacht had. De hele winter waren we na afloop van de les samen naar huis gefietst. Een keer merkte ik dat hij me wilde kussen, op een kruising waar onze wegen scheidden. Maar hij durfde niet, de fietssturen zaten een beetje in de weg en ik had toen geen zin. Dat veranderde naarmate we elkaar meer over onszelf vertelden, het uitwisselen van de dingen van alledag leidde tot een wekelijks terugkerende verbale intimiteit die nieuwsgierigheid wekte. Zijn moderne hoekige bril en de fleecetrui ten spijt, begon ik anders naar hem te kijken en hoewel ik weleens had gezegd dat ik nooit een affaire wilde, begon ook dat voornemen langzaam te kantelen.

“Rond diezelfde tijd las ik toevallig een stukje van een vrouw die een verhouding was ­begonnen om haar huwelijk te redden. De minnaar in kwestie vulde de tekortkomingen van haar man perfect aan. Dat leek me wel iets en die ochtend stopte ik het uitgeknipte artikel in mijn tas. Deze man was wel vaker vreemd­gegaan, wist ik, en in mijn eigen huwelijk was onze grootste gedeelde passie ons huis in Italië. Misschien was een affaire iets goeds voor ons beiden? We ontmoetten elkaar in het park en begonnen te kussen met een verbazingwekkende vanzelfsprekendheid. Later merkte ik dat de bovenste knoop van mijn bloes was open­gesprongen, maar de hoveniers die tegenover ons aan het werk waren, zeiden niets. Misschien waren we te oud om aanstootgevend te kunnen zijn. Het krantenartikel dat ik mijn nieuwe vriend gaf, kon wel bekoren en geamuseerd stemde hij in met mijn voorstel.

“Achteraf was hij misschien het duwtje dat ik nodig had om mijn huwelijk te beëindigen, want om te scheiden heb je moed nodig. Immers: ook een slecht en onbevredigend huwelijk heeft zijn comfortabele kanten. Ineens bevond ik me ­stapelverliefd op een bankje in het park. In de periode die volgde, begon hij mooie brieven te schrijven waarin hij mij autonoom noemde, ik zag in hem de nieuwe man van mijn leven en ging, weer wat later, scheiden. Dat hij op zijn beurt niet wilde stoppen met zijn relatie, vond ik niet leuk, maar begreep ik wel. Mijn scheiding was een autonome beslissing. Het was geweldig met de fleeceman maar tegelijk heel onzeker. Naast mij zag hij echter ook andere vrouwen. Hij was er heel vaak niet voor me. Ik deed ­dapper mijn best de consequenties te dragen van mijn eigen besluit, maar kon niet ­voorkomen dat ik op hem begon te wachten.

Uithuilen

“Op mijn werk was er een man met wie ik daarover kon praten. Ook hij was net gescheiden en samen gingen we soms naar de film of maakten wandelingen. Hij was een stabiele, ­rationele, slimme man die een goede relatie had met zijn kinderen, waar mijn minnaar een potje had gemaakt van het ouderschap. Waarom koos ik toch achteneenhalf jaar voor spanning en ­verdriet, voor iemand die mij op afstand hield terwijl ik toen al domweg gelukkig had kunnen zijn met die ander?

“Als ik uithuilde bij die collega-vriend, die altijd geduldig de deur voor me opende, zei hij nooit: jouw man is een narcistische gek. Hij nam het woord ‘manipulatief’ niet één keer in de mond. Hij luisterde naar me. Op de dag dat mijn minnaar het weer eens uitmaakte, vroeg hij: zoek je rust of zoek je wraak? Ga je hem nog sms’en of laat je het erbij? Hij voelde aan dat ik hem niet langer in vertrouwen zou nemen als hij mijn keuzen zou bekritiseren. En gevoed door die behoedzaamheid groeide langzaam een tweede parallelle liefde. Een die niet ­gebaseerd was op extase en hyperalertheid, op verliefde buikkrampen of juist peilloos verdriet.

“Toen mijn wispelturige minnaar zomaar ineens schreef: ‘ik wil de vriendschap ­verbreken, ik heb nooit interesse in je gehad’, voelde ik me zo verraden dat ik bijna gek werd en het was mijn andere liefde die me naar een therapeut stuurde. Hij maakte geen geheim van zijn gevoelens voor mij, en ik genoot van de verbondenheid die wij hadden, van het samenzijn zonder pieken en dalen. Na een tijdje stelde hij voor om te gaan samenwonen en ik stemde toe, maar wel met de voorwaarde dat ik mijn minnaar gewoon zou kunnen blijven zien. Nog steeds wilde ik niet toegeven dat de felheid van verliefdheid niet opweegt tegen de warmte en trouw die mijn inmiddels oud-collega mij bood. Ik waardeerde de man met wie ik inmiddels woonde, hield van hem, maar deed er alles aan om ook die andere man te blijven zien.

“Pas onlangs kwam daar, na een paar jaar, een einde aan. En beschamend genoeg slechts gedeeltelijk door mijn eigen toedoen; de man met de lelijke bril en trui die eigenlijk nooit mijn type was, was met zo veel vrouwen tegelijk aan het rommelen dat ik wel móést stoppen. Nu pas, nu de ziekmakende tinteling bedaart, zie ik de man met wie ik woon in al zijn pracht. Die ander deed alsof hij mij zag met taal en drama. Deze man ziet mij echt.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234