Woensdag 15/07/2020

InterviewVakantieliefde

‘Ik kon me niet voorstellen dat iemand met een gezin zo’n risico neemt’

Beeld rv

Corine Koole sprak met twee mensen die in een zomer smoorverliefd op elkaar werden. Hoe ging het verder? En hoe kijken ze daar nu op terug? Vandaag: Annemieke (56) en Marco (53) en hun zomer van 2011.

Annemieke

“Het was 2011. Met mijn man, zoon en dochter maakte ik een groepsreis door Malawi en Mozambique. Onze zoon zou gaan studeren, dit was de laatste vakantie die we met het gezin maakten, we hadden er lang naar uitgekeken, en lang voor gespaard. Al op de eerste dag viel Marco me op, een vrolijke, sociale man die met iedereen babbelde.

“Op een of andere manier zocht hij het gezelschap van ons gezin, waardoor het niemand opviel dat ik steeds naast hem zat. Tijdens het eten in de grote overkapte lodges in de buitenlucht bijvoorbeeld en in de jeep die ons door de jungle reed, voelde ik zijn been tegen het mijne. Ik liet niemand merken hoe ik elke dag verliefder werd.

“Vijfentwintig jaar was ik samen met mijn man. Ik hield van hem, ons leven was fijn, we hadden veel vrienden, twee gezonde kinderen geld genoeg. En ineens was Marco daar en wist ik bijna onmiddellijk dat hij een grote liefde zou kunnen worden. Beangstigend bijna.

“Was hij iemand uit het café geweest, dan was ik hem uit de weg gegaan, maar hier in de jungle was er geen ontsnappen mogelijk. De groep bestond uit zo’n vijftien mensen, met zijn allen reden we in een verbouwde vrachtwagen door het Afrikaanse landschap. Ik werd steeds onrustiger, begon slecht te slapen, en had geen idee wat Marco over mij dacht, maar dat was niet mijn grootste zorg. Voorop stond mijn huwelijk, mijn gezin, dat ga je niet zomaar overhoophalen. Ik probeerde mezelf voor te houden: het gaat wel weer over, doe normaal met je pubergedrag, blijf nuchter.

“Drie dagen voor het einde van de vakantie kondigde Marco aan de volgende ochtend om halfzes de zonsopgang in de zee te willen fotograferen. Het hele gezelschap was uitgenodigd, maar die vroege ochtend was ik de enige die voor zijn deur verscheen. In de dagen ervoor durfde ik mezelf steeds openlijker toe te geven dat wat ik voelde voor Marco meer was dan wat gefladder in mijn buik en hoofd. Hij hoorde bij mij, zei ik tegen mezelf – een vaststelling die me even bespottelijk als onvermijdelijk voorkwam.

“Vlak voor ik naar buiten liep zei ik tegen mijn man: er is iets aan de hand. En hij antwoordde: ik denk dat ik het al weet, ga het maar even uitzoeken met Marco als het echt niet anders kan. Dankbaar voor zijn begrip liep ik onder exotisch vogelgetjilp naar de hut van Marco, die verbaasd was dat ik de enige was die gehoor had gegeven aan de uitnodiging.

“Samen liepen we naar de zee, over het strand. Her en der stonden bomen, maar wij keken naar de horizon, naar de eerste glimp van de zon. Marco pakte zijn camera, en ik zei: ik moet je iets vertellen. Hij keek me van opzij aan, en antwoordde: jij hebt gevoelens voor mij. Ja, antwoordde ik verlegen, en ik weet niet wat ik er mee aan moet. Op dat moment zei hij niet veel, behalve dat mijn verliefdheid goed een bevlieging kon zijn, want kijk om je heen, zei hij, het is moeilijk om zo ver van huis, in dit landschap niet verliefd te worden.

“Toch zoenden we even later, op een rots aan dat strand. Marco had gelijk, ik was nog nooit zo ver op reis geweest, ik stond op een kruispunt in mijn leven, mijn kinderen gingen het huis uit, was dit een midlife-­dingetje? Mijn man vond van wel, misschien was dat de reden dat hij zo laconiek reageerde, en me in alle vertrouwen liet uitzoeken wat die verliefdheid precies betekende.

“Vier dagen later landden we op Schiphol, maar thuis hield de onrust niet op. Enkele weken later zocht ik Marco op, die me zijn telefoonnummer had gegeven, met de mededeling: ook als je niks laat horen begrijp ik dat. Niemand die er rekening mee hield dat ik een 25-jarig huwelijk zou opblazen vanwege een vakantieliefde. Pas toen ik hem herhaaldelijk bleef opzoeken, zei mijn man dat ik dan maar beter helemaal weg kon blijven.

“Hij is nooit razend geworden, heeft nooit voor me gevochten. Soms denk ik: wat als hij dat wél had gedaan? Door te vertrekken heb ik drie mensen enorm verdrietig gemaakt. En toch, na negen moeilijke jaren van schuldgevoel, snap ik dat er niks anders op zat, ik kon mezelf niet langer verloochenen.

“In de ogen van velen is mijn keuze onbegrijpelijk en egocentrisch, maar zelf weet ik dat mijn man en ik de laatste tien jaar tegenover elkaar vooral een functionele rol vervulden, die van moeder en vader. Marco ziet me als compleet iemand, anders kan ik het niet zeggen. Ondanks alles, ben ik weer in balans.”

Marco

“Ik ging wel vaker mee op groepsreizen, als vrijgezel is het een leuke manier om mensen te ontmoeten. Dat jaar, 2011, leerde ik Annemieke kennen samen met haar man en kinderen, tijdens een reis door Afrika. Een aardige vrouw. Maar vanzelfsprekend haalde ik niks in mijn hoofd, want ze had een gezin.

“Op een van de laatste dagen verbleven we aan de kust van Mozambique. Ik wilde in alle vroegte de zonsopgang fotograferen, had de hele groep de avond tevoren meegevraagd en was teleurgesteld toen de volgende ochtend bleek dat niemand de moeite had genomen vroeg op te staan. Hoe vaak heb je zo’n kans om zoiets mee te maken, dit was een plek waar je eens in je leven kwam.

“Ik liep mijn huisje uit en wilde al doorlopen, toen ik toch ineens Annemieke zag. Alleen. Zonder man en kinderen. Samen daalden we de steile duinen van zo’n acht meter hoogte af naar het strand. De kustlijn was hier vlak, ideaal voor een mooie foto, zonsopgangen en zonsondergangen zijn als amateurfotograaf mijn specialiteit. Mijn gedachten werden in beslag genomen door de baai, de zon, ik was opgewonden bij het vooruitzicht van de mooie foto die ik zou maken, toen Annemieke ineens vroeg: merk je niets? Ik was verbaasd, wat bedoelde ze? Wat moet ik merken, we gaan de zonsopgang fotograferen, zei ik. Merk je echt niets, vroeg ze nog eens en keek me van opzij aan: ik ben verliefd op je.

“Haar bekentenis overviel me. Het was me wel opgevallen dat ze steeds naar me keek, maar eerlijk gezegd had ik moeite haar woorden serieus te nemen. Wat betekenden ze? Flirt- te ze met me? Waren het de woorden van een vrouw die zich ver weg van haar vertrouwde omgeving liet meevoeren door haar verbeelding? Ze was vijfentwintig jaar getrouwd en had in de weken dat ik haar had meegemaakt niet echt een ongelukkige indruk gemaakt.

“Zelf was ik allerminst verliefd op haar. Niet alleen kon ik me niet voorstellen dat iemand met een gezin zo’n risico neemt, ik was in mijn leven al zo vaak gekwetst dat ik wat betreft de liefde op mijn hoede was. Ik weet niet meer wat ik antwoordde, maar het zal iets geweest zijn in de trant van: dit moet een vakantiebevlieging zijn.

“En toch, even later, nadat we het strand verder waren afgelopen en op een steen gingen zitten om nog eens naar de zee te kijken, liet ik me gewillig door haar zoenen. Uit nieuwsgierigheid. Misschien wilde ik proeven of er mogelijk meer in zat dan alleen vriendschap.

“Een paar dagen later was de vakantie voorbij, ik maakte me geen enkele illusie, en wie weet, als haar man meer zijn best had gedaan, zou ze wellicht nooit de definitieve stap naar mij hebben gemaakt. De keuze tussen haar gezin en mij verscheurde haar. Als hij haar had gesmeekt naar huis te komen, was alles vast anders gelopen, maar hij liet haar haar gevoelens ‘uitzoeken’, zoals hij dat noemde, en dreef haar zo ongewild in mijn armen.

“Wat mijzelf betreft, ik werd pas na een half jaar echt verliefd op haar, en zelfs toen zou het nog zeker een half jaar duren voor ik niet langer bang was dat ze zou terugkeren naar haar echtelijk huis. Bewust heb ik, zeker in het begin, alle mogelijkheden voor haar opengelaten. Het was nogal wat, wat ze deed. Met haar beslissing verloor ze niet alleen haar man, maar ook haar vrienden, een huis, meubelen. Ik heb haar nooit proberen te overtuigen dat een leven met mij meer waardevol is dan dat met haar man.

“Pas nu, na negen jaar, durven we plannen te maken om te gaan samenwonen – al die jaren woonde zij in het dorp waar haar kinderen opgroeiden en ik aan de andere kant van het land. Ik merk dat ze steeds vrolijker wordt, dat haar schuldgevoel afneemt nu de pijn van haar gezinsleden over de scheiding slijt. En wij tweeën, je zou kunnen zeggen dat wij op zijn best zijn als we samen op reis zijn, als we worden wie we waren toen we elkaar ontmoetten. Ver van huis is er niet het gemis van een ontbrekende gedeelde vriendenkring en familie.

“Vorig jaar waren we in Canada met een enorme camper. Aan de rand van Lake Louise, mijn camera over mijn schouder voor de zonsondergang, sloeg ik een arm om Annemieke en zei dat ik van haar hield, en even was ik gelukkiger dan ik ooit had gedacht te kunnen worden. Vorige week hebben we samen een huis gekocht, en nu heb ik nog maar één wens: dat haar ex-man de situatie eindelijk accepteert, want zo snel als hij haar heeft laten gaan, zo moeilijk legt hij zich er, ook nu nog, bij neer.”

Beeld Saša Ostoja
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234