Zondag 29/03/2020

InterviewNatassia Van Kerkvoorde

‘Ik heb jaren over die sekstape gezwegen, omdat ik dacht: het waait wel over. Maar het stopt nooit’

Beeld Joris Casaer

Opmerkelijke kandidate in Expeditie Robinson dit jaar: fotomodel Natassia Van Kerkvoorde (28). Ze was ooit het liefje van Romelu Lukaku, sierde de cover van P-magazine en is nu de wederhelft van Wout Bru (50), voormalig sterrenchef. Net als haar partner kent de half Congolese de keerzijde van een leven in de spotlights. Terwijl Bru zijn mediacarrière zag eindigen door een internetfilmpje van een vechtpartij, kreeg Natassia in 2016 met wraakporno te maken. ‘Wat ze over ons schrijven, kan me niet meer schelen. Erger kan toch niet: we hebben de bodem bereikt.’

De openingsscène van Expeditie Robinson was best spectaculair. Jullie werden ingegraven op het strand, met alleen jullie hoofd nog boven het zand. Een krab maakte aanstalten om met z'n scharen in je ogen te prikken. Bang geweest?

“Niet van die krab, wel van het ingegraven zitten. Het leek alsof ik ingemetseld werd. De tonnen zand drukten op mijn borstkas, ademhalen lukte moeilijk: heel beangstigend. Tijdens een andere proef ben ik beginnen te hyperventileren, dat zul je de komende aflevering nog wel zien.

“Fysiek is Expeditie Robinson niet te onderschatten. Door de honger voel je na verloop van tijd de energie uit je lichaam vloeien. Slapen is ook al geen sinecure. Dat doe je op harde bamboestammen met wat bananenbladeren als matras. We lagen met acht naast elkaar, als sardienen gestapeld. Je rug is 's morgens geradbraakt.”

Ik zag dat er ook slangen over het strand kronkelden. Was je niet bang?

“Er krioelt daar wel wat ongedierte: spinnen, slangen, schorpioenen. Het deed me niet veel. Ik dacht: eindelijk ben ik verlost van mijn insectenfobie. Maar toen ik terug in mijn hotelkamer kwam, krijste ik het hotel bijeen toen ik een kakkerlak zag. Het is precies enger als je zulke ongure beesten in de bewoonde wereld tegenkomt.”

Wat aten jullie zoal?

“Vooral rijst, ananassen en kokosnoten. Niet ideaal. Ananassen zijn zuur: na een tijdje lag mijn tong open. En door de kokosnoten zat iedereen constant op de pot. Vervelend, want je hebt daar geen wc-papier.

“Eten vinden was zeer moeilijk. We vingen zelden een deftige vis, enkel wat klein grut dat we rauw opaten. Normaal zou ik dat nooit doen, maar honger is de beste saus. Het moment waarop we eindelijk weer konden schransen, vergeet ik nooit meer. Kip met rijst was het, en ik kon niet stoppen met eten. Het was alsof mijn hersenen het signaal gaven om het gebrek aan voedsel te overcompenseren. Ik dacht: eten, eten, eten! Maar je spijsverteringsstelsel kan dat niet aan. Gevolg: krampen en opnieuw uren op de pot.”

Zijn dikkere kandidaten in het voordeel omdat ze meer vetreserves hebben?

“Ja, ik had te weinig reserves: na een week begon ik af te zien. Mijn geheugen ging bijvoorbeeld achteruit. In het spelletje ‘Ik ga op reis en ik neem mee...’ dat we speelden om de tijd te doden, raakte ik maar half zo ver als anders.”

Wat me opvalt: de schroom om het spel hard te spelen, is weg. Ik schrok hoe kandidaten, vooral de Nederlanders, zich aan de kijker voorstelden: 'Ik ga over lijken, ik plant met plezier een mes in je rug.'

“Het spel werd door sommigen snoeihard gespeeld. De Hollanders zijn iets rechter voor de raap, maar ook de Belgen zijn geen doetjes, hoor. Omdat iedereen voor de overwinning gaat, wordt het op den duur erg bitsig. Blijven kijken, zou ik zeggen.

“Naast de fysieke ontberingen is Expeditie Robinson vooral een mindfuck. Iedereen manipuleert iedereen en op den duur weet je echt niet meer wie nog te geloven. Op voorhand vreesde ik dat ik mijn moeder de hele tijd zou missen, maar dat bleek niet het geval: mijn gedachten werden volledig ingenomen door het spel.”

Jij moest al na één dag als enige Vlaming bij de Nederlanders gaan logeren en dat viel je duidelijk zwaar. 'Ik vind hen achterbaks,' zei je na 30 seconden.

“Ja, al heb ik achteraf vastgesteld dat de Vlamingen qua achterbaksheid niet voor hen moesten onderdoen.

“Vlamingen zijn wel gastvrijer. Ik was niet welkom en dat lieten die Hollanders mij meteen voelen. Terwijl de Nederlandse kandidate Nelleke wél met open armen door de Vlamingen werd ontvangen.”

Misschien omdat ze de hormonen van de Vlaamse mannen bespeelde. 'Schuune voorgevel,' zei Koen al na twee minuten. Hebben er avontuurtjes plaatsgevonden op dat eiland?

“Ook ik kreeg complimentjes, hoor, van de Nederlandse mannen. ‘Als mijn vriendin op tv ziet dat jij in ons kamp zit, zal ze jaloers zijn.’ (lacht) Maar van gefoefel was geen sprake. Je bent bezig met het spel, verleiden is wel het laatste wat in je opkomt. Bovendien staat je libido op een laag pitje, wellicht door de honger.”

Heb je tijdens je deelname iets over jezelf opgestoken?

“Ik heb geleerd me low profile te gedragen. Normaal ben ik iemand die weinig kritiek kan verdragen en er snel dingen uitflapt. Nu weet ik dat je beter af en toe je mening voor jezelf kunt houden: wie het hardst riep, werd als eerste weggestemd. Ook in het dagelijkse leven merk ik nu dat het hoogste woord voeren in een discussie zelden tot succes leidt.”

‘‘Expeditie Robinson' is een mindfuck. Iedereen manipuleert iedereen en op den duur weet je echt niet meer wie nog te geloven.’Beeld VIER

VERBODEN VRUCHT

Hoe heb je Wout Bru leren kennen?

“In 2017 werd ik door discotheek Versuz uitgenodigd op een partyboot op de Middellandse Zee. Mijn zus was net 18 geworden en ik wilde haar een leuke vakantie bezorgen. Wout was daar ook. Toen mijn zus ging slapen, ben ik met hem beginnen te praten. (Glimlacht) Het was een mooie avond, er heerste een losse sfeer, ik had een drankje op en dacht: ik wil die gast weleens kussen.”

Het was dus liefde op het eerste gezicht?

“Daar was het te donker voor, ik zag hem amper (lacht). Neen, die kus was gewoon iets waar ik zin in had. Verder zijn we toen niet gegaan. Ik wist trouwens niet dat hij dé Wout Bru was. Omdat ik vooral in Zuid-Afrika verbleef, was ik niet zo vertrouwd met het BV-wereldje. Mijn zus kende hem wel. ‘Je gaat toch niks met die oude vent beginnen?’, vroeg ze. ‘Ben je gek?’, antwoordde ik (lacht).”

Was hij qua uiterlijk je type?

“Ik val eigenlijk op mulatten – zoals die Niels van Expeditie Robinson – maar ik vind ze vaak nogal vol van zichzelf. Ze weten dat ze knap zijn en daar knap ik op af.

“Wout vind ik een knappe man. Je verdwaalt meteen in zijn groene ogen. En hij is mooi gebouwd, als een echte vent. Ik val niet zo op die afgelikte 'Temptation Island'-types.”

Hoe gaat het verhaal verder?

“De dag na de kus moest Wout weg, maar hij had zijn zinnen op mij gezet. Hij volgde me plots op Instagram en vroeg me of hij me na de cruise op de luchthaven mocht ophalen. Hij was dus van plan om van Durbuy naar Zaventem te rijden, mij vervolgens naar Knokke te brengen en dezelfde dag terug te keren. Ik heb zijn voorstel afgewimpeld, maar ik was wel door hem geïntrigeerd. Wie wil er nu 500 kilometer rijden voor iemand die hij amper kent? Hij loste me niet en bleef me sms’en. Uiteindelijk heb ik toegezegd voor een etentje in Brugge. We hadden een zot goed gesprek en ik was verkocht. Bij mij moet het meteen klikken. Ik geloof niet in een lange opbouw. De vonk moet er onmiddellijk zijn.”

Wat trok je in dat gesprek over de streep?

“Voor het eerst in mijn leven had ik het gevoel dat iemand me begreep. Ik heb vroeger nog vriendjes gehad, maar nooit had ik de indruk dat ze écht naar me luisterden. Ik voelde me op mijn gemak. Normaal vertel ik tijdens een eerste date nooit persoonlijke zaken, maar hij mocht meteen mijn diepste zielenroerselen weten. Over mijn papa die op mijn 12de stierf, bijvoorbeeld. Dat kreeg ik vroeger pas na een paar maanden over mijn lippen.

“Ook Wout sprak toen al over de ups en downs in zijn leven. We voelden beiden: wat wij hier nu meemaken, is uniek. En daarna is het snel gegaan. Ik ging datzelfde weekend met hem mee naar Durbuy. En voor je het vraagt: ja, ik had gehoord van zijn reputatie als casanova. Maar ik laat me niet leiden door roddels. Laat me zulke dingen zelf maar ontdekken. Na tweeënhalf jaar heb ik er nog niks van gemerkt.”

Ben je jaloers?

“Ja. Als er vrouwen met foute intenties rond hem hangen, kan ik hen met een blik neersabelen. En ze zijn bang van mij, geloof me. Voor mij is dat een manier om te tonen hoe graag ik hem zie. Pas op, ik ben geen bezitterige vrouw. Wout mag zonder mij de bloemetjes buitenzetten. Want hoe meer je iemand iets verbiedt, hoe aanlokkelijker de verboden vrucht lijkt.

“Ik waarschuw hem wel voor bepaalde dames, want door zijn amicale gedrag kan hij hun de indruk geven dat hij interesse in hen toont. Hij heeft vaak niet door dat hij onbewust het hoofd van die vrouwen op hol brengt. Vandaar zijn reputatie van vrouwenzot. Hij is heel sociaal, maar dat heeft niks met flirten te maken.”

‘Als ze een sekstape van jou online zetten, stort je wereld in. Zonder de steun van mijn mama, had ik mezelf wellicht van kant gemaakt.’Beeld Joris Casaer

Ik heb hem één keer geïnterviewd en op het einde van het gesprek had ik het gevoel zijn beste maat te zijn. Is daar nooit misbruik van gemaakt?

(ferm): “Ja, vooral financieel. Hij gelooft te hard in de goedheid van mensen, waardoor hij al een paar keer serieus in de zak is gezet. En ik zie hem die fout nog steeds maken. Zelf doorzie ik de praatjes van die zogezegde vrienden, maar hij is daar stekeblind voor. Hij denkt écht dat hij omringd is door duizenden kameraden. ‘Dat trouwen wordt een probleem, wie moet ik dan allemaal op het feest uitnodigen?’ zei hij onlangs. Ik werd kwaad en heb het er eens goed ingewreven: ‘Man, je vergist je zo hard. Je hebt zeer weinig vrienden.’”

Zijn die vrienden niet een soort levenselixir voor hem? Hij wil ze rond hem omdat hij graag in de belangstelling staat.

“Neen, hij is de aandacht net beu. Geloof me, wanneer je een paar keer met je hoofd op de cover van Dag Allemaal hebt gestaan, heb je daar niet zoveel behoefte meer aan. Nu heeft hij rust gevonden.

“Al die aandacht is niet gezond, dat zag ik ook toen ik in het voetbalwereldje vertoefde. Het maakt ook geen gelukkiger mens van je. Helaas moet er eerst iets fout lopen, eer je je zoiets realiseert.”

‘Wout was een beetje op de dool’, zei Marc Coucke toen hij hem naar Durbuy haalde om daar de horecapoot van zijn hotel-restaurant-avonturenpark La Petite Merveille te leiden.

“Wout had nog wel enkele pop-ups in Antwerpen en een restaurant in Schilde met zijn ex-vrouw, maar dat gaf hem te weinig voldoening. Hij is een topchef en had ooit twee Michelin-sterren in zijn restaurant in de Provence. Die reputatie wilde hij terug door met Marc Coucke in zee te gaan. Wout is ambitieus en een workaholic, ik kan me niet voorstellen dat hij ooit met pensioen gaat.”

Hij presenteerde op VTM de kookwedstrijd ‘MasterChef’. Mist hij dat tv-werk niet?

“Hij zal het nooit toegeven, maar ik denk het wel. Ik weet dat hij het heel graag deed. Hij is er ook niet vrijwillig mee gestopt. Dat filmpje dat werd verspreid via Clint.be (Bru werd gefilmd tijdens een vechtpartij na een verkeersongeval, red.) was de aanleiding. ‘We gaan je een tijdje van het scherm halen, tot de rust wat is weergekeerd’, zeiden ze bij VTM. Maar er is nooit een vervolg gekomen. Jammer, want hij pakte op televisie. Niks tegen Sergio Herman, maar ik vind dat Wout dat beter doet. (Mijmerend) Hoe één filmpje op een roddelsite een hele carrière kan verwoesten.”

IN BED BELAND

Jij maakte iets soortgelijks mee. Drie jaar geleden lekte er een erotisch getinte video van jou op het internet. Ik veronderstel dat je daar liever niet meer over spreekt?

“Ik wil het er net wel over hebben, want ik heb veel te lang gezwegen. Daardoor kon ik het niet verwerken. Bovendien denk ik dat mijn verhaal anderen kan helpen.”

Wat is er gebeurd?

“Het was mijn eerste dag als studente in Gent. Ik was een topturnster en dronk amper alcohol. Maar die eerste keer dat ik uitging in de Overpoortstraat, liet ik me gaan. Na een nachtje stappen ben ik samen met een vriendin en haar vriend in bed beland (stil). Het was de eerste en enige keer dat ik zoiets met een vrouw heb gedaan. Ze heeft me gepusht. Je denkt dat je moet meedoen om de vriendschap niet te verbreken. Maar de raad die ik wil meegeven, is: durf nee te zeggen. Als dat een vriendschap kost, dan is dat maar zo. Je bent beter af zonder zo iemand.”

Beeld Joris Casaer

Toen jullie naakt in bed lagen, is die jongen jullie beginnen te filmen met een iPhone. Bekroop je op dat moment nooit het gevoel: deze beelden kunnen misbruikt worden?

“Ja, daarom vroeg ik om het filmpje te verwijderen. Ik zag het hen wissen op de iPhone, maar wellicht was er al een back-up gemaakt.

“Nu, ik maakte me toen nog geen zorgen. Dat meisje, dat later bekend zou worden door haar deelname aan ‘Temptation Island’, was mijn beste vriendin. Tot de beelden vijf jaar later ineens op het internet verschenen... Van wat in die slaapkamer is gebeurd, heb ik geen spijt. Iedereen heeft seks. Maar daarom wil je nog niet dat de hele wereld dat ziet. Dat je beste vriendin je zoiets flikt, doet nog het meeste pijn. Op het moment dat ik het nieuws vernam, werd de bodem onder mijn voeten weggeslagen.”

Waarom ben je zo zeker dat jouw vriendin die sekstape gelekt heeft?

“Omdat het filmpje met haar telefoon is opgenomen. En omdat ze in haar zoektocht naar aandacht nog andere video’s van zichzelf had gedeeld. Onze vriendschap was aan het verwateren en daar kon ze niet mee om. Het was haar wraak.”

Sp.a-parlementslid John Crombez heeft een wetsvoorstel ingediend om wraakporno te bestraffen.

“Dat is rijkelijk laat. Ik ben een rechtszaak gestart tegen haar, maar dat haalde niks uit. Je kunt nooit bewijzen wie zo’n filmpje heeft gepost. 10.000 euro heeft die zaak me gekost.”

Wat waren de gevolgen voor jou?

“Veel vriendinnen verbraken het contact, omdat ze zich voor mij schaamden. Wat zoiets met je leven doet, kun je je maar voorstellen als je het zelf hebt meegemaakt. Gisteren zag ik in ‘Help! Mijn borsten staan online’ op VIER een herkenbaar tafereel. Een vrouw kon, dertien jaar nadat er naaktfoto's van haar waren verspreid, nog steeds niet praten met haar naasten over wat haar was overkomen. Je wereld stort in, je schaamt je te pletter.

Nood aan een gesprek?

Praten helpt, dat kan bij Tele-Onthaal: bel 106 of ga naar de website tele-onthaal.be.

Wie met vragen zit over zelfdoding, kan terecht bij de Zelfmoordlijn op het gratis nummer 1813 en op de website zelfmoord1813.be

“Ik had geluk dat ik voor mijn modellenwerk naar Zuid-Afrika kon vluchten en dat mijn moeder achter mij bleef staan. Mocht ik haar niet gehad hebben, had ik mezelf wellicht van kant gemaakt (begint te huilen). Ik voel me enorm schuldig dat ik mijn mama dat aangedaan heb. Alles hebben mijn zus en ik aan haar te danken. Haar hele leven heeft ze zich als poetsvrouw uit de naad gewerkt om ons te laten studeren. (Snikkend) Ik wilde haar zoveel teruggeven, ik wilde dat ze trots was op mij. En dan gebeurt er zoiets. De dood van mijn papa heb ik verwerkt, maar dit nog steeds niet.

“Ik heb er jaren over gezwegen, omdat ik dacht: het waait wel over. Maar het stopt nooit. Op een dag zal ik een uitleg aan mijn kinderen verschuldigd zijn, want de beelden circuleren nog steeds op het web. En de mensen hebben een olifantengeheugen als ze je kunnen pesten. Nu ik weer met Expeditie Robinson in de belangstelling sta, kunnen sommigen het niet laten om op mijn Instagram de link naar het filmpje te posten.”

Was het dan wel een goed idee om aan Expeditie Robinson mee te doen? Er werd in een roddelblad ook verwezen naar een ruzie met een BV een paar jaar geleden.

“Moet ik dan al mijn dromen opgeven voor die ene stommiteit? Zal ik dan maar de rest van mijn leven in een donker hol wegkwijnen? Ik moet uitdagingen hebben, avonturen beleven, onder de mensen komen. Anders leef ik niet. Weet je, erger kan toch niet meer. Van mij mogen de boekskes schrijven wat ze willen. Het maakt niet meer uit. Voor Wout geldt hetzelfde: de bodem is toch al bereikt. Vanaf nu kijken we alleen nog naar onszelf. Dat mensen hun zinloze bestaan moeten vullen door over ons te roddelen? Ze doen maar.”

Wist Wout van die tape toen hij je leerde kennen?

“Niet meteen. Ik wilde hem dat te gepasten tijde vertellen. Maar iemand vond het nodig om hem dat filmpje door te sturen. Hoe diep kun je als mens vallen? Wout heeft er fantastisch op gereageerd. We hebben toen tot zeven uur 's ochtends gebabbeld. 'Het interesseert me niet wat anderen over je zeggen of denken. Van mij zul je ook nog pikante verhalen horen,' zei hij. Sindsdien hebben we nooit meer over het verleden gesproken.

“Ik wil ook niet overkomen als slachtoffer. Ik ben er sterker uitgekomen. Soms moet je een fout maken om te ontdekken hoe het leven écht in elkaar zit. De spijtige les die ik geleerd heb: vertrouw nooit iemand voor de volle 100 procent.”

Mag Wout filmpjes in de slaapkamer maken?

(lacht): “Ben je gek? Waarom zou hij dat doen? Als hij me naakt wil zien, moet hij dat toch maar vragen? Ik weet dat zo’n filmpje allang geen groot taboe meer is, maar bij mij was het een trauma. Soit, het lucht op dat ik erover heb kunnen praten.”

PINTEN PAKKEN

Laten we het over luchtiger zaken hebben. Is Wout nog steeds zo’n fuifbeest?

“Hij is wat gematigd. In het begin van onze relatie had ik geen idee wanneer hij na een nachtje feesten weer zou opduiken. Eén keer kreeg ik pas ’s middags telefoon. ‘Hey schat, het zal nog een tijdje duren voor ik thuiskom, ik zit in Spanje.’ Hij was ’s nachts met een privéjet van vrienden naar Alicante gevlogen, zonder dat ik van iets wist. Dat heeft hij zich beklaagd: zijn reisje was na dat telefoontje een pak minder plezant (lacht). Als het moet, kan ik een trut zijn.

“Nu, die impulsiviteit van Wout is soms wel leuk. Hij kan zomaar zeggen: 'Kom schat, pak je koffers, we vertrekken naar Thailand.' Vaak moet hij dan voor een feest van een rijke industrieel wat culinaire tips geven en mogen we een week in een poepchic resort verblijven.

“Pas op, ik ben geen luxepaardje en werk voor mijn centen: ik heb een ontharingssalon.”

Je bent net als verpleegster afgestudeerd. Waarom ga je niet in de zorgsector aan de slag?

“In een ziekenhuis wil ik momenteel niet werken. Ik vind dat veel verpleegsters te weinig respect tonen voor hun patiënten. Dat kan ik niet aanzien. Elke mens heeft zijn waardigheid, en al zeker als hij terminaal is. Wanneer je iemand wast, doe dat dan met respect, en niet zoals je thuis de vaat doet.”

Daarvoor hoef je inderdaad niet naar een ziekenhuis: over twintig jaar kun je Wout thuis wassen.

“Ik was hem nú al (schaterlacht). Nee grapje, maar ik verzorg hem wel goed.”

In één van zijn restaurants werken, was dat geen optie?

“Neen. Nu kunnen we ’s avonds over onze werkdag praten. Als hij een slechte dag heeft gehad, kan ik hem opbeuren. Als we samen in de zaak staan, zouden we allebei een kutdag hebben, want we hebben allebei een kort lontje. Mocht hij tegen mij brullen zoals hij soms tegen zijn personeel brult, zou hij snel een rechtse hoek van mij krijgen (lacht).

Vliegt het servies weleens door de woonkamer bij jullie thuis?

“Dat valt wel mee. Verbaal kan het kletteren, maar dat duurt nooit lang. Ik denk dat we een goed koppel zijn. Oké, ik heb een oudere man. Maar kijk eens rond je: hoelang duurt een relatie nog tegenwoordig? Met tien jaar mag je al blij zijn. Als hij er over twintig jaar niet meer is, heb ik wel twintig fantastische jaren gehad.”

Wonen jullie samen?

“Ja, in Antwerpen. Maar Wout heeft ook een appartementje in Durbuy. Zich daar definitief vestigen, zie ik hem niet gauw doen. Daar is hij te veel een stadsmens voor. Hij zou zijn vrienden ook missen. Wout is té sociaal. Hij vindt het leuk om na zijn shift met de klanten nog een pint te pakken. Soms zit hij tot zes uur 's ochtends te socializen aan de bar. Maar 's morgens om tien uur staat hij wel weer paraat in zijn restaurant.”

‘Wout is té sociaal. Soms zit hij na zijn shift nog tot zes uur 's ochtends pinten te pakken met zijn klanten, maar om tien uur is hij alweer present. Hij is onvermoeibaar.’Beeld Joris Casaer

Hoe doet die kerel dat?

“Hij is gewoon onvermoeibaar. Drugs zijn er zeker niet in het spel, want daar ben ik vierkant tegen. Toen ik jong was, vond ik dat je alles eens geprobeerd moest hebben, maar tijdens mijn stage als verpleegster ben ik snel van gedachten veranderd. Ik heb genoeg miserie met drugs gezien. Een heroïnejunkie bijvoorbeeld, die de drugs onder zijn tong spoot, omdat hij geen goeie aders meer had. Toen ik de ontstekingen in zijn mond zag, ben ik flauwgevallen.”

Ben je zelf erg bezig met je gezondheid?

“Ja. Ik ben een hypochonder: bij het minste pijntje loop ik naar de dokter. Als kind sprong ik nogal gulzig met pijnstillers om. Vier Dafalgans na elkaar voor een beetje hoofdpijn. Dat komt door mijn vader. Als we ziek waren, moesten we van hem meteen naar de dokter. Wellicht omdat hij zelf niet gezond was.

“Na zijn dood stond mijn moeder er alleen voor. Ze heeft afgezien. Haar tweede man stierf ook. Bovendien heb ik het haar niet makkelijk gemaakt. Op school was ik een rebel, had ruzie met leerkrachten, gooide met agenda's. Ik zat vol frustratie, wellicht een late verwerking van de dood van mijn vader. Op mijn 20ste deed ik nog steeds zaken die ik met mezelf niet kan rijmen. En als je dan slechte vrienden hebt, ben je de klos. Maar daar hebben we het al over gehad.”

Je bent nu een soort stiefmoeder voor Wout zijn kinderen. Hoe is jouw relatie met zijn ex?

“Zijn ex-vrouw heb ik nog nooit ontmoet. Maar er zijn geen spanningen. Wout mag haar zoveel zien als hij wil. Tegen zijn kinderen heb ik gezegd: 'Ik ben jullie moeder niet en ik hoef ook jullie vriendin niet te zijn. Het enige wat ik vraag, is dat we elkaar respecteren.' En dat lukt. Met zijn zoon, Boris, begin ik zelfs heel goed overeen te komen. Als Wout in het weekend in Durbuy zit, houdt hij me soms gezelschap in Antwerpen. We lachen zelf met dat leeftijdsverschil. Hij kan mijn broer zijn, hè.”

Is Wout galant? Koopt hij cadeautjes? Houdt hij de deur voor je open?

“Neen, helemaal niet. Maar hij houdt wel rekening met mij. Zo betaalde hij de snelheidsboetes die toekwamen toen ik weg was voor Expeditie Robinson. Vier stuks. Schattig toch? Maar romantisch is hij niet. Ja, we gaan wel vaak gastronomisch eten, maar echte candlelight dinners zijn dat niet. Hij ziet een restaurantbezoek als werk, hij wil bijleren. Dan zit hij de gerechten van sterrenchefs te analyseren alsof het diamanten zijn. Voor hem is dat het aards paradijs, maar ik haak af bij zo’n zevengangenmenu. Geef mij maar een Bicky Burger in de frituur.”

Heb je een kinderwens?

“Ja. En dat heb ik bij het begin van onze relatie meteen gezegd. ‘Als je geen kinderen meer wilt, begin ik er niet aan.’ Ik vind dat je een jonge vrouw geen kinderwens mag ontzeggen. Dat zou hetzelfde zijn als ik die hem vraag om te stoppen met zijn restaurant, om elke avond naast me in de zetel te zitten. Je moet elkaars dromen helpen waarmaken.”

Je bent 28, bij veel vrouwen de leeftijd waarop de kinderwens heel serieus wordt. Ervaar je dat momenteel zo?

(gelukzalige glimlach): “Ja, de hormonen spelen wat op.”

Er is iets moois in aantocht, denk ik.

(giechelend): “Ik zou het niet weten.”

Veel geluk samen.

Expeditie Robinson VIER, donderdag, 20.35 uur

© HUMO

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234