Dinsdag 02/06/2020

Column

Ik druk het mesje tegen de zijkant van de hiel en schraap vel weg in plaats van eelt. ‘Auw!’, schreeuwt R.

Beeld Damon De Backer

Auteur Lize Spit en haar collega Bregje Hofstede, allebei °1988, vertellen beurtelings over hun leven. Deze week: Lize.

De enige plek waaraan je R.’s echte leeftijd kan aflezen: zijn voeten. Soms bezeer ik me tijdens het voetjewrijven aan een van zijn vierkantige kleine tenen, die iets weg hebben van dinosaurus­klauwtjes.

Bij het online bestellen van een simpele eeltvijl blijkt dat er wel meer mensen zijn die in tijden van lockdown aan zelfpedicure doen. De betaalbare vijlen zijn uitverkocht. Tussen de nog beschikbare producten staat een eeltschaaf te blinken. Een metalen handvat waarin je een scherp vierkantig lemmet vastklikt, waarmee je met zachte halen laagjes huid kan wegsnijden. Ik bekijk op YouTube een video waarin een vrouw met te poezelige voeten de handeling demonstreert.

R. overtuigen dat het geen pijn zal doen is moeilijker dan het schaven zelf. Beducht kijkt hij toe hoe ik het met de post geleverde instrument uitpak. “Vertrouw me nu maar,” zeg ik, “ik zal voorzichtig zijn.” Met een aflevering van BoJack Horseman neemt hij plaats in de zetel, zijn voeten in een Curver-bak met warm water. Daarna schuift hij een meter op naar mijn geïmproviseerde schoonheidssalon. Op een grote witte handdoek heb ik een kleinere paarse handdoek gedrapeerd, en daarop liggen evenwijdig uitgestald: hydraterende zalf, kartonnen nagelvijltjes en de schaaf met de tien meegeleverde vervangmesjes die ik hoop niet allemaal nodig te hebben maar die mij er wel goed voorbereid doen uitzien.

Het leukste is niet het spel op zich, maar de voorbereidingen: dat je alles met zorg en precisie aankleedt en uitstalt, dat je groeit in je rol en niet meer hoeft te doen alsof, want je bént het al.

Het eelt verwijderen gaat makkelijker dan gedacht, vergelijk het met levende kaas schaven. Ik zet amper druk, het schaafsel verspreidt zich over de handdoek, ik zou met gemak een klein bakje kunnen vullen.

Plots rinkelt mijn telefoon. Ik krijg de prachtige mededeling waarop ik al maanden wacht: m’n metekindje is geboren! Een foto van een piepklein jongetje met nog natte haren. Bezoek aan het moederhuis is uitgesloten. Aan het werk maar weer. Ik druk het mesje tegen de zijkant van de hiel, schraap in één beweging vel weg in plaats van eelt. “Auw!” schreeuwt R. Hij trekt de oortjes uit zijn oren. Eerst is er enkel een glanzend roze plekje te zien, ter grootte van een muntstuk – al snel sijpelt er bloed uit, kleine vlekjes die in elkaar overlopen tot één dikke rode druppel, die zich opbolt aan de randen van de wond.

De schoonheidssalon wordt omgetoverd in een operatiekwartier. Een schone handdoek, ontsmettingsmiddel, pleisters en steriele watten worden klaargelegd.

Honderd keer zeg ik sorry en R. antwoordt dat het niets is, wat steeds meer gemeend klinkt naarmate zijn wonde minder prikt.

Na het aanbrengen van de pleister bewerk ik nog even met een ongevaarlijke nagelvijl de andere voet; zodat het niet in mineur eindigen moet. Ik durf R. het mesje niet tonen waarop nog steeds een superfijn, haast doorzichtig plakje vel kleeft dat, als het werkelijk kaas was, meteen zou smelten op de tong.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234